Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Ξημερώνει Όχι ρε φίλε, πάλι Δευτέρα, έχει καταντήσει αηδία... Φεύγουνε οι μέρες, πετούν και χάνονται κι εσύ κολλημένος, θαρρείς, στην ίδια θέση, ακινητοποιημένος από ένα ξόρκι -ή κατάρα;- να παρατηρείς τη ζωή να τρέχει. Να κυλάει σαν χείμαρρος· πηγαίος, ασταμάτητος, σαρωτικός. Για όλους εκτός από σένα. Εσύ. Υπόδουλος της φενάκης του γυαλιού. Ανίκανος να κάνεις βήμα μπρος ή πίσω. Αειθαλής ηδονοβλεψίας παγιδευμένος σ' έναν αντικατοπτρισμό ζωής, να παρακολουθείς το "εκεί" γιατί το "εδώ" δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον. Σαν τη γριά στο παράθυρο ένα πράγμα.  Έχει και τη γοητεία του το γυαλί. Οι άνθρωποι μοιάζουν ποιητικά απόμακροι και όμορφοι, σαν τους κοιτάς κρυμμένος πίσω από τη διάφανη ασπίδα σου. Χαμένοι στις σκέψεις τους, δε σε βλέπουν. Κι ούτε θες. Σου αρέσει απλώς να τους παρατηρείς· να σκαρφίζεσαι ιστορίες για εξαθλιωμένες πριγκίπισσες, δράκους που έχουν στερέψει από φωτιά και ιππότες σε μεταλλικά άλογα. Πριγκίπισσες γυμνές, μακριά από το σπίτι του...

Προτού το νήμα κόψω Το στερνό Κι αντίο ζωγραφίσει Στα νέφη Η πνοή μου. Παγωμένη και ιπτάμενη Το δημιουργό της να βρει γυρεύει Σε θρόνους και θρήνους Στο τέλος της ζωής μου Σαν θα φτάσω Αναπόδραστα Ηττημένη Απ'τη τη θνητή μου σάρκα Και τον βασιλιά θάνατο. Πριν εξαϋλωθώ -Χους εις χουν- Και σκορπιστω στον άνεμο.

Σκέψεις εν ώρα σιωπής Πέντε αισθήσεις ατελείς και περιορισμένες. Σου δίνουν το μέσο να γνωρίσεις όλο τον κόσμο και ταυτόχρονα σε δένουν με νοερά σχοινιά στο φθαρτό σου σώμα. Απελπιστικά θνητό και μονοδιάστατο. Γέφυρα και τείχος την ίδια στιγμή. Ανυπότακτη φαντασία· τέμνεται και ταξιδεύει. Ρευστή κοιλάδα συγκινήσεων. Και ο νους, η λογική, ο ψυχρός τοκογλύφος που επιτοκίζει επιθυμίες και συναισθήματα μεταμορφώνεται σε άκαμπτη τροχοπέδη που ξαφνικά χάνει τη δύναμή της. Το συμπαγές σώμα διαλύεται κι εκατοντάδες μόρια πετούν στο άπειρο, στο αιώνιο, το αειθαλές, το ατέλειωτο. (25 Αυγούστου 2015)

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς, σε φεγγαρόλουστες ακτές. Πρώτη φορά και τελευταία. Σαν από πάντοτε οικεία. Ψέμα γλυκό σαν δηλητήριο το πίνω. Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω. Μικρή καρδιά άδεια αγκαλιά ναυαγισμένο πλοίο. Νύχτα γραφής νύχτα σιωπής μοναχικές οι νύχτες. Πόθοι και μυστικά ανομολόγητες σκέψεις. Άστρα δίχως όνομα ήλιοι δίχως φως στόμα χωρίς φωνή σώμα δίχως πνοή. Σκοτάδι . (25 Αυγούστου 2015)

25 Αυγούστου 2015 Έρεβος ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ. Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end. Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει. Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής. Τι άλλαξε; Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις. Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό. Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε  ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχ...

             I The penetrating pondering of one's existence. Exasperated thoughts cut deep in the mind. Scars in places no one can see. Breathing the sharp air of self-destruction. Hallucinating about real happiness. The day is gone, the lesson taught. Concealed dark future has been waiting. Insidious grief; Tomorrow, vanished into oblivion. Ethereal madness. Exquisite pain of fragile dreams getting broken. The celebrated fest of sorrow.             ♊ A sadist amour is by my side. True love dissolves into hatred. Abstract memories of a twisted romance. Breathing and touching and feeling... Thrusting and clasping and screaming... An unstoppable nexus no one could break. Once upon a time. Once upon a time... The happy ending got lost. There lies the undeniable emptiness; Still, resolute, eternal. Timeless dark fantasies -torn into pieces. The never ending void between life and everything...

Ένας κρότος και μετά σιωπή · χάθηκε ο κόσμος μέσα στη δίνη του χρόνου. Τα παλιά, που ακόμη ποθώ, μοιάζουν σαν να μη συντελέστηκαν ποτέ -μια φενάκη σε κόσμο απατηλό. Σαν σκουριασμένη λεπίδα με σκίζει ο πόνος στα δύο · αργά, επίμονα, βασανιστικά. Τι ζητώ και πού ανήκω; Ποιο ουράνιο τόξο έχω για οδηγό; Ο ουρανός σκοτείνιασε, πυξίδα καμιά, μόνο βαδίζω στο άγνωστο. Αναζητώ το ψέμα ή την αλήθεια; Ίαση ή αρρώστια; Στα άδεια μπουκάλια διαγράφεται η επόμενη μέρα, μια στιγμή θανατηφόρας διαύγειας μες τη θολούρα. Πύρινη πένα για μένα κυλά στο χαρτί. Πονώ και λυτρώνομαι συνάμα. Μια κάθαρση που δεν ήρθε ποτέ -δηλητήριο ξανά κυλάει στις φλέβες. Μέχρι να νιώσω εκείνο που ψάχνω, μέχρι ευτυχία και πόνος να γίνουν ένα, μέχρι το τέλος του κόσμου. Κυνηγώντας τα απίθανα, έχασα τα απλά. Κυνηγώντας τις Χίμαιρες, ξέφυγαν τα θηρία της ζούγκλας...

          Ι Πάντα εγώ ο καταραμένος ποιητής κι εσύ το λευκό χαρτί που αμαυρώνεται. Εγώ το σκοτάδι κι εσύ ουράνιο φως. Είσαι εσύ ο Παράδεισος κι εγώ ο έκπτωτος άγγελος. Πάντα εγώ ο κακός στο δικό μου παραμύθι. Ο εαυτός μου, ο χειρότερος εχθρός μου και ο μεγαλύτερος φόβος μου. Είμαι εδώ -μ' ακούς;- και γράφω ασταμάτητα. Νύχτες αξημέρωτες, κρυμμένες πίσω από έναστρες περσίδες, διαβάζουν σιωπηλά τους αφηρημένους μου στίχους -ανομοιοκατάληκτους, ατελείς, βυθισμένους στην ταπείνωση. Στίχοι σκυθρωποί και απόκοσμοι γιατί μοιάζουν σε μένα.          Ι Ι Έτσι αγαπούν και πονούνε οι άνθρωποι. Μοναχικές καρδιές, απελπισμένες φιγούρες μες το πλήθος. Είναι η θλίψη μόνιμος σύντροφος και δεν γνωρίζουν γιατί. Δεν έμαθαν ποτέ να μιλάνε με στίχους, δεν συστήθηκαν ποτέ με το σκότος μέσα τους. Μα εκείνο ποτέ δεν τους άφησε, όσο κι αν αγνοούσαν την ύπαρξη του. Σχημάτισε μίζερες μορφές, ανθρώπους μοιρολάτρες ημιμαθή άτ...

Σε ποιους κήπους να κοιμάται άραγε η ηρωική ψυχή σου; Και ποια μελωδία τη νανουρίζει; Στο μαγικό πέπλο της Μοίρας υφασμένο από κύματα και νύχτα κεντήθηκαν τα ταξίδια σου. Με δάκρυα και πνιχτές κραυγές σφυρηλατήθηκε το ξίφος της δόξας. Άγγιξε το, σε περιμένει τρανό πεπρωμένο. Ακουστά σ' έχει η φύση · το θρόισμα των φύλλων τραγουδάει για σένα μέρα και νύχτα. Τα σκυλιά, στο φεγγαρόφως, αλυχτούν για σένα. Θρηνούν τις μέρες που πήρες το λάθος μονοπάτι. Που άφησες τις δικές σου στιγμές να σε προσπεράσουν. Τα άστρα κοιτούν από ψηλά περιμένουν τη μέρα που θα αγγίξεις το μεγαλείο και σύσσωμο το ουράνιο στερέωμα θα σε υμνήσει με μια πρωτόγνωρη λάμψη. Θρηνώ τις νύχτες που πέρασαν και τις μέρες που δεν θα έρθουν ποτέ ξανά. Θρηνώ για σένα που μιζεριάζεις στην καθημερινότητα σου. Άλλος ένας ανώνυμος άνθρωπος μες το πλήθος. Μια αθόρυβη ύπαρξη στους αιώνες. Ένα ακόμη πεπρωμένο που έσβησε πριν λάμψει.

Ακριβή Κληρονομιά Τι έχω, άραγε, να χαρίσω σε όποιον ανακαλύψει -έστω τυχαία- τα χειρόγραφα μου; Θα είναι μια εμπειρία μαγική ή ένα απλό ξεφύλλισμα; Τι θα σκεφτεί όποιος διαβάσει τυχαία τις απόκρυφες σκέψεις μου; Είναι άραγε κάτι που θέλει να διαβάσει; Θα'ναι αντάξιο εύρημα για έναν "κατά λάθος αναγνώστη"; Κι αν εν τέλει αγαπήσει τη σκοτεινή μου πρόζα και τους φεγγαρογητεμένους μου στίχους ποια θα 'ναι η επόμενη κίνηση; Θα μοιραστεί με άλλους τα θραύσματα της καρδιάς μου ή μήπως θα τα ξεχάσει στα επόμενα βήματα; Σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν να μη σήμαινε τίποτε εκείνη η στιγμή... Θα μπορούσαν, άραγε, τα χειρόγραφα μου να γίνουν σχέση ζωής ή είναι καταδικασμένα να βυθιστούν στη λήθη, σαν μια ερωτική περιπέτεια που έχει οριστικά τελειώσει;

Ψάχνοντας την ολοκλήρωση στους ανθρώπους,  τη βρήκα εν τέλει στο χαρτί. Ζούσα μια επίπλαστη ευτυχία, ώσπου παραδέχτηκα ότι δεν άνηκα εκεί. Έδιωξα εκείνους που δεν ταίριαζαν στο θλιβερό κολλάζ μου. Η ευτυχία τους με μόλυνε. Το ψέμα της ύπαρξης, που ενστερνίστηκαν, θέλησα να το βγάλω εκτός των δρύινων πυλών του μυαλού μου. Βασιλιάς των νέων κόσμων το χέρι μου, που ακόμη οδηγεί ψυχαναγκαστικά το νου μου στη συγγραφή... Ένα πλάσμα σκοτεινό -σαν την ψυχή του- που ξέφυγε από κόσμους με Χίμαιρες και δράκους. Από χώρες που δεν γνώρισε κανείς, ποτέ. Όλοι μου είπαν ότι τους φαντάστηκα · το έκανα τόσο δυνατά που πλέον υπάρχουν -στ' αλήθεια;- μόνο για μένα. Επέλεξα να βαδίσω κι εγώ στο μονοπάτι με τα κίτρινα τούβλα. Γνώρισα μάγισσες, βασιλόπουλα, κακοποιούς. Αγάπησα ρεμάλια του δρόμου, απροσάρμοστους, θλιβερές ιστορίες. Τις ένιωσα μέσα μου, κι ήταν σαν να τις ζούσα χίλια χρόνια. Κόλαση και Παράδεισος μαζί. Κι αν δεν τα έζησα, ήταν η φαντασία τόση, που -δεν μπορ...

03.07.2014 21:01 -Τι γράφεις; -Δεν ξέρω. Μπορεί τίποτα, μπορεί και τα πάντα... Δεν είμαι καλά. Όχι ψυχολογικά, αυτά είναι παλιοί μου σύντροφοι εδώ και χρόνια. Σωματικό είναι το πρόβλημα. Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά αυτή η σωματική εξαθλίωση πάντα κινούσε το χέρι μου να γράψει. Τι ακριβώς να γράψει ήταν πάντα ασαφές. Ίσως απλά να αρκεί να γράψει, ίσως αυτό να είναι το μόνο που θα με κάνει καλά. Σαν την ανάσα... Δεν έχει τόση σημασία το πώς θα ανασάνεις, όσο να το κάνεις. Έχω βυθιστεί σε Nirvana. Λίγο η ζαλάδα, λίγο τα παυσίπονα, λογικό είναι. Όμως μέσα σε κάτι τέτοιες στιγμές, με θολωμένο νου, καταφέρνω να βρω τη μεγαλύτερη διαύγεια. Παράξενα τα μονοπάτια του μυαλού... Κοιτώ το ερώτημα που έγραψα στην πρώτη γραμμή της άδειας σελίδας. Story of my life.. Πολύ συχνά με βλέπουν σε ανύποπτο χρόνο να καταθέτω ιδέες στο χαρτί και με ρωτούν τι γράφω. Ποια η απάντηση όμως; Ούτε κι εγώ ξέρω τι γράφω. Σκόρπιες ιδέες, σκόρπιες στιγμές.. Δεν μπορούν να καταλάβουν. Δεν έμαθαν πο...

Ο έρωτας και ο θάνατος έγιναν ένα. Η τρυφερή στιγμή χάθηκε · για πάντα. Ποτέ ξανά. Κανείς. Τίποτα δεν θα 'ταν ίδιο. Το τέλος εκεί · κοιτώντας επίμονα. Το σκοτάδι καραδοκεί · μετρώντας θύματα. Ο Σκοτεινός Παράδεισος δεν έχει χώρο για δυο. Εσύ, εσύ, εσύ. Άλλος κανείς. Ψέμα και αλήθεια έγιναν ένα. Τίποτα δεν έχει μείνει. Κανείς δεν σε περιμένει πια. Τώρα ή ποτέ... * Ο μικρός κρότος έσκισε  την υπέροχη σιγή στα δύο και τα νυκτόβια πουλιά  -μόνοι μάρτυρες του κακού- σκορπίστηκαν άτακτα στον ουρανό.  Τίποτε δεν ήταν ίδιο πια... *

Ποιητικό Έρεβος Ψάχνοντας παρηγοριά στους στίχους άθελα μου οδηγήθηκα στην ομοιοκαταληξία. Ενώ μου έλειψε, δε μπόρεσα να τη μεταχειριστώ. Έμοιαζε ξένη, ρούχο δανεικό. Οι στίχοι μου είχαν χάσει τη χάρη τους. Σκληροί και αδυσώπητοι -σαν εμένα. Το κάλλος φαντάζει για εκείνους αταίριαστο. Η σκοτεινή μου ψυχή σαν σκιά αγκαλιάζει το κείμενο. Το χέρι απλώς εκτελεί εντολές. Ούτε φεγγάρι, ούτε μουσική. Τίποτα δε μπορεί να μαλακώσει μια αποξενωμένη ψυχή. Αυτή είναι η μετάβαση στη μαύρη ποίηση στον καταραμένο ποιητή. Ο καταραμένος ποιητής έγινα εγώ...

Το τέλος του κόσμου Κι αν οι μέρες τελειώσουν και ο κόσμος οδεύει στην καταστροφή. Αν οι εποχές χαθούν και μείνει μία μονάχα, λειψή. Τι άραγε θα μείνει στον κόσμο; Όταν τα υλικά αγαθά εκλείψουν οι άνθρωποι πού θα στραφούν; Ίσως εγκαταλείψουν  τις απολαύσεις για να αφιερωθούν στα θεία. Ίσως στραφούν στο άπειρο πολεμώντας να απαντήσουν άλυτα ερωτήματα. Ίσως επιδοθούν σε ερωτικές περιπτύξεις παραδομένοι στη λαγνεία ξεχνώντας το τέλος και ζώντας τη στιγμή. Εγώ τι θα έκανα; Ποιο θα ήταν το καταφύγιο μου; Τη δύσκολη στιγμή θα επέλεγα το χαρτί ή τους ανθρώπους; Θα μετάνιωνα, άραγε, την απόφαση μου; Και αν ναι, ποια απ' τις δύο θα ήταν εν τέλει η σωστή; Ποια θα με λύτρωνε; Πώς θα προετοίμαζα καλύτερα την ψυχή μου για την αιωνιότητα;

Δε θέλω άλλο, παρά να μου επιτραπεί να γράψω· να πετάξω τη φωτιά, που σιγοκαίει τα σωθικά μου, σ' ένα λευκό χαρτί και να τη θάψω μέσα στο μελάνι. Να μου δοθεί, μονάχα, η ευκαιρία...

Πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει να γράφω μεγαλεπίβολα, πομπώδη λόγια στα έργα μου. Λόγια που, υπό άλλες συνθήκες, δε θα πίστευα ούτε εγώ η ίδια. Είναι η ένοχη απόλαυση μου. Άλλωστε, σ' έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν, κανείς δε θα με κατηγορήσει αν θέλω να διακοσμήσω τη βαρετή πραγματικότητα με μια δόση λαμπυρίζουσας μαγείας...

Κάποτε μου έφτανε να γεμίσω σελίδες με έρωτες, ίντριγκες και μαγικές περιπέτειες. Όσο έρχομαι, όμως, σε επαφή με αυτή την αγνή δύναμη του μυαλού μου, που κινητοποιεί το χέρι μου -σχεδόν ψυχαναγκαστικά- να γεμίσει σελίδες, τόσο πιο έντονα νιώθω την ανάγκη να βγάλω ένα βαθύτερο νόημα, ένα -όχι ηθικό, μα διανοούμενο- μήνυμα. Αυτή μου η παρόρμηση με σπρώχνει να αφιερώνω προτάσεις και λέξεις στην κινητήριο δύναμη της ψυχής μου. Να γράφω ποιήματα για την ποίηση και συγγράμματα για τη συγγραφή. Να εξυμνώ το δώρο που μου δόθηκε, το ζωογόνο μου χάρισμα: την ικανότητα να αδειάζω το είναι μου στο χαρτί και να δημιουργώ εικόνες, κόσμους και ανθρώπους· ζωές που κινούνται στο ρυθμό της συγγραφικής μου πένας, καθώς αυτή χαράσσει μηνύματα στο χαρτί. Ζωές που κρέμονται από τις διαθέσεις των δαχτύλων μου, η καταστροφή ή η λύτρωση των οποίων εξαρτάται από μένα και μόνο. Το στυλό μού χαρίζει μια πρωτόγνωρη δύναμη, η οποία ορίζει τον κόσμο που δημιούργησα, ως παντοκράτορας. Έτσι, καθώς γεμίζω σελίδες, ...

Άπιαστα όνειρα χάραξαν το νου μου. Τ' άγγιξα με τη φαντασία μου κι εκείνα μου χάρισαν το φως τους. Μια εμπειρία μαγική απλώθηκε μπροστά μου με χρώματα και ήχους. Φόντο λευκό, ζωγραφισμένο από το χέρι ενός παιδιού. Ποιο να 'ταν άραγε εκείνο το παιδί;               *** Σύντομα μεταμορφώθηκαν, πήραν το τελικό τους σχήμα και κυκλώθηκαν από ομίχλη. Δυσδιάκριτα όνειρα κι εγώ διαβάτης, στην είσοδο, προσπαθούσα να δω τι μου έκρυβαν. Ήταν ντυμένα με έρωτα και νύχτες αξημέρωτες. Στο βάθος μουσική -ζω άραγε ή μήπως πέθανα; Μέσα από την ομίχλη, φάνηκες εσύ. Κυκλωμένος από νότες. Με μάτια που έλαμπαν. Αλήθεια ή ψέμα, δεν έμαθα ποτέ. Και ούτε θέλησα... Ζήσαμε μόνοι, κρυμμένοι απ' όλους. Εγώ κι εσύ. Εσύ, το όνειρο. Ένα όνειρο άπιαστο. Όνειρο απατηλό. Μοναδικός μας σύμμαχος η νύχτα. Νύχτες λευκές. Νύχτες που υπήρξαν μόνο στο νου. Νύχτες παραδεισένιες. Νύχτες που δεν τις έζησε κανείς, παρά μόνο εμείς οι δυο. Δεν τις ξέχ...

Πολλοί πιστεύουν ότι συγγραφή είναι να τοποθετείς λέξεις και γράμματα στη σειρά... Κάνουν λάθος. Συγγραφή σημαίνει καταρχήν σκέψη, διανόηση, η δύναμη του νου να ξεφεύγει από τα πρότυπα και να ταξιδεύει σ' ένα κόσμο χωρίς κανόνες. Μια διάσταση αποκλειστική, ελιτίστικη σχεδόν. Οι δημιουργοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς -πείτε το όπως θέλετε- ήταν πάντα αταίριαστοι άνθρωποι, ριζοσπάστες, τρελοί, ονειροπόλοι, επαναστάτες, απροσάρμοστοι. Εκείνοι ήταν πάντα οι απόκληροι της αποστειρωμένης, ηθικά, κοινωνίας. Το γράψιμο για μένα ήταν πάντα μια διαφυγή. Ήταν -και είναι ακόμη- το καταφύγιο μου. Ήταν ο μόνος τρόπος που βρήκα για να αδειάζω το "μαύρο κουτί" του μυαλού μου. Το λευκό χαρτί είναι, πράγματι, το μόνο μέρος όπου μπορώ πραγματικά να είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη να δημιουργώ και να εκφράζομαι δίχως νόρμες, δίχως ορθά πρότυπα, δίχως προσποίηση, δίχως μάσκες, μακριά απ' όσα "δήθεν" φορέσαμε για να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί. Σκέψεις πολλές έχουν βασανίσει το μυαλό...