Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Με λένε Τόνια.  Εκ του Αντωνία ορμώμενη.  Η ιστορία μου ξεκίνησε όταν μού έκοψαν δύο γράμματα από το βαφτιστικό μου, για να μου δώσουν νέο όνομα και νέα ιδιότητα. Επτά χαρακτήρες είναι πολλοί για να τους σηκώσει μια παιδική πλάτη, που ακόμη αναζητά το δικό της χαρακτήρα. Η ζωή μου ξεκίνησε με μία αφαίρεση. Μια αριθμητική πράξη μου έδωσε ταυτότητα, κι έγινε ο οδηγός μου για να ανακαλύψω τον κόσμο. Αγαπώ τους αριθμούς. Νιώθω ασφάλεια όταν με περιτριγυρίζουν αριθμητικά ψηφία. Οι αριθμοί είναι αναμφίσημοι και απαρέγκλιτοι. Απόλυτοι.  Η ζωή μου ήταν πάντοτε μαθηματικά. Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση, μεταφραζόταν σε ένα αριθμητικό σύνολο. 12 χρόνια σχολείο, 6 χρόνια σπουδών, 2 πτυχία. 5 ξενόγλωσσοι τίτλοι, 8 αριστεία, 250 διαγωνίσματα. 6 αγώνες στίβου, 2 παραστάσεις χορού, 1 ρεσιτάλ πιάνου. 5 σχέσεις, 32 ημέρες διακοπών, 8 μήνες συγκατοίκησης. 476 γραπτά μηνύματα, 23 πρώτα ραντεβού, 19 πρώτα φιλιά. Οι αριθμοί όριζαν το είναι μου. Τίποτα δεν διατάρασσε τη γεωμετρί...

[ Page 5 ] Ώρα 15:28 Μια αγκαλιά από το πουθενά. Κάποιος εισέβαλε στο κάστρο της μοναξιάς μου. Ήταν εκείνος. Δεν περίμενα ότι θα τον έβλεπα . Πίστευα ότι τέτοια ώρα θα ήμουν ασφαλής. Απομονωμένη, με τάφρους ψυχρότητας για ασπίδα. Δεν κατάφερα να κρατήσω το προσωπείο. Το ήθελα. Μα δεν μπορούσα. Σου τα είπα όλα με μια ανάσα. Προδόθηκα. Την είχα ανάγκη τελικά αυτήν την αγκαλιά. Κι εσύ μου την έδωσες απλόχερα. Είδες πίσω από τη μάσκα. Κατάλαβες πως ήμουν στα χαμένα. Κι ύστερα με "μάλωσες" για το πιάτο που πρόδιδε το κενό μου. Όσο γεμάτο είναι το πιάτο, τόσο άδεια είμαι εγώ. Από τροφή και από συναισθήματα.  [...]

[ Page 1 ] 6 του Σεπτέμβρη 2019. Ώρα 10 και 31 πρώτα λεπτά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Φέρει τα νέα που ήξερα, που περίμενα, που έτρεμα. Ώρα να φύγω. Σηκώνομαι, μα η θολούρα μου με οδηγεί στο νεροχύτη. Αντί να ψάχνω εισιτήρια, πλένω πιάτα. Σκέψη αδιανόητη να φύγω τρεις μέρες και να αφήσω τα πιάτα λερωμένα. Θυμάμαι τα εσώρουχα που από χθες είχα βάλει να μουλιάζουν. Θα φύγω και θα τους αφήσω πλυμένα βρακιά στην απλώστρα. Κάτι να με θυμούνται τις 3 ημέρες που θα λείψω. Κοιτάω τη βαλίτσα μου. Έτοιμη αποβραδίς. Σαν να το ήξερα. Σαν να περίμενα αυτή την πρωινή κλήση. Ο χθεσινός πυρετός έπεσε σήμερα το πρωί, τόσο ξαφνικά όσο ανέβηκε. Σαν να ένιωθα ότι κάτι ερχόταν, αλλά το σώμα μου δε μπορούσε να αναγνωρίσει τον εχθρό, πολεμώντας τον με το μόνο τρόπο που ήξερε: τον πυρετό. Η ώρα έχει πάει 12. Τα εισιτήρια κλείστηκαν, η λάντζα πλύθηκε, τα βρακιά απλώθηκαν. Έχω κάνει μπάνιο. Για κάποιο λόγο αδιανόητο το μυαλό μου απασχολεί μια κρέμα σώματος. Γιατί μου είναι απαραίτητο να ...

« Να 'μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο μπαλκόνι, μόνοι οι δυο μας, μετά από τόσα χρόνια. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά... Είμαστε εμείς, αλλά δεν είμαστε πια οι οι ίδιοι. Όπως αυτό το τσιγάρο.  Είναι εκείνο το τσιγάρο που άναψα πριν από λίγο. Αποτελείται ακόμη από καπνό κι ένα φιλτράκι και τα τυλίγει το ίδιο τσιγαρόχαρτο. Αλλά δεν είναι το ίδιο τσιγάρο.  Κάποιος πήρε έναν αναπτήρα και του έβαλε φωτιά. Κάποιος το κάπνισε και το άφησε μισό. Και αυτός ο κάποιος σε λίγο θα το σβήσει και θα το πετάξει μέσα σ' ένα τασάκι γεμάτο γόπες και αποτσίγαρα. Κι όμως, αυτό μισοκαμένο περιμένει στωικά την επικείμενη καταστροφή του. Ήμουν κι εγώ κάποτε ένα τσιγάρο, το δικό σου τσιγάρο. Μ' έφερες στα χείλη σου και σαν αναπτήρας έβαλες φωτιά στη ζωή μου. Κι εγώ σε άφησα να με καπνίσεις και να με πετάξεις. Γιατί πίστεψα ότι μου άξιζε. Γιατί πίστεψα ότι σκοπός μου σε αυτό τον κόσμο ήταν να σου δοθώ για να με καπνίσεις. Νόμιζα ότι τα τσιγάρα ανήκουν δικαιωματικά στ...

« Είναι εύκολο να γοητεύσεις κάποιον αγγίζοντας τον.   Η πρώτη επαφή έχει μια ανεξήγητη μαγεία. Ρίγη κατακλύζουν το κορμί σου, καθώς τα ερωτικά μηνύματα ταξιδεύουν μέσα από τους νευρώνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τρέχουν να κατακτήσουν το μυαλό σου, την καρδιά σου.    Πλημμυρίζεις από επιθυμία. Το δέρμα σου και το δέρμα του ερωτοτροπούν και πριν το καταλάβεις η σαρκική έλξη είναι ισχυρότερη από τη βαρύτητα.    Όχι, όχι έτσι. Δε θέλω τα εύκολα.    Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον κερδίσω από εδώ που κάθομαι. Ανέπαφα. Χωρίς να τον σφραγίσω με τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. » Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν μια έμπνευση της στιγμής, που με συνεπήρε ένα ψυχρό απόγευμα του φετινού χειμώνα. Είναι ένα από τα πολλά αποσπάσματα που γράφω έτσι, χωρίς να γνωρίζω σε ποια απ' τις πολλές ιστορίες -με τις οποίες καταπιάνομαι ανά διαστήματα- θα μπορούσε να "κουμπώσει". Το ταίριασμα γίνεται μονάχα πολύ αργότερα, όταν μια άλλη έμπνευση γεννά μια ανάγκη για κάπο...

Αγάπη είναι να εύχεσαι να είναι ευτυχισμένος, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα 'ναι δικός σου. Να ζεις μόνο για το χαμόγελο του. Τα τραύματα του να είναι και δικά σου. Αγάπη είναι να αφήνεσαι στον έρωτα του, επιτρέποντας του να σε καταστρέφει κάθε φορά κι από λίγο. Να του ανοίγεις την πόρτα, ώστε να επιστρέψει όποτε το θελήσει αυτός και να φύγει πάλι αφήνοντας σε διαλυμένη γι' ακόμη μια φορά. Να τον εξουσιοδοτείς εν λευκώ να σε ισοπεδώσει αν το θέλει. Να του δώσεις εσύ η ίδια αν χρειαστεί το μαχαίρι που θα καρφώσει στο στήθος σου. Να μη ζητάς εγγυήσεις ή αποδείξεις αγάπης. Να του δίνεσαι ολοκληρωτικά περιμένοντας το απόλυτο τίποτα. Να ζεις για τα δικά του ψίχουλα αγάπης. Κάθε ανάσα σου να είναι γι' αυτόν, κάθε χτύπος της καρδιάς σου να φέρει το όνομα του. Κάθε λεπτό που ζεις να ανήκει σ' εκείνον. Όλη σου η ύπαρξη να είναι δική του. Ο έρωτας είναι εγωιστικός, ένας αέναος πόλεμος. Μα η αγάπη είναι ανιδιοτελής. Δεν αφορά εσένα, αλλά εκείνον. Τις δικές του ανάγ...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο ρυθμικός ήχος δύο αθλητικών παπουτσιών έσπασε τη γαλήνια σιγή της νύχτας. Στην άκρη του δρόμου φάνηκε να τρέχει ένα κορίτσι -ήτανε δεν ήτανε 16 χρονών. Ντυμένη αταίριαστα για την εποχή ελαφριά και κρατώντας ένα μικρό σάκο έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε κοιτώντας κάθε τόσο τρομοκρατημένη πίσω. Μόνο να φτάσει στα Τρίκαλα, αυτό σκεφτόταν. Μόνο να καταφέρει να φτάσει στα Τρίκαλα κι από εκεί να φύγει για Αθήνα. Είχε αρχίσει να απελπίζεται και κανένα αυτοκίνητο δε φαινόταν στον ορίζοντα. Σταμάτησε ένα λεπτό και κοίταξε την ερημιά γύρω της. Πώς της ήρθε να το σκάσει βραδιάτικα; Αλλά τι να έκανε; Δεν έμενε κάτω απ' την ίδια στέγη μαζί τους ούτε λεπτό παραπάνω! Καλύτερα εδώ, στις ερημιές, να τη φάνε οι λύκοι. Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένιωσε σαν ν' άνοιξε ταυτόχρονα την πόρτα σε όλα εκείνα που καταπίεζε μέσα της. Γονάτισε στο δρόμο και ξέσπασε σε λυγμούς. Όλα εκείνα τα σιωπηλά δάκρυα, που τόσα χρόνια έπνιγε μέσα της, ξεχύθηκαν ορμητικά απ' τα μάτια της. Και πάνω...

  Την επόμενη μέρα ξύπνησα γεμάτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ήξερα ότι το σχέδιο μου δούλευε ρολόι. Η μοναδική μου επιθυμία, η ευχή που έκανα τα βράδια, είχε αρχίσει να εκπληρώνεται. Ίσως να μην ήταν όπως τη φανταζόμουν, αλλά στην θεωρία το είχε πιάσει το νόημα. Σιγά-σιγά γινόμουν η γυναίκα της ζωής του. Αυτή που θ' αγαπούσε πιο πολύ απ' όλες. Η κοπέλα που θα της χάριζαν την αγάπη τους τα γαλάζια του μάτια. Η μόνη που θα εμπιστευόταν. Η μόνη... Έτσι με αποκάλεσε την προηγούμενη μέρα. Ήμουν πλέον σίγουρη. Το τρελό μου σχέδιο πήγαινε καλά. Αυτή που ίσως δεν πήγαινε καλά ήμουν εγώ, αλλά δεν με ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο. Ναι, επισήμως είχα ανοίξει την πόρτα της παράνοιας και είχα αρχίσει να βαδίζω προς τα μέσα...    Στο σχολείο ήμασταν καλύτερα από ποτέ. Ο Άγγελος ήταν πιο άνετος, πιο χαλαρός, πιο ανοιχτός μαζί μου. Έμοιαζε ανακουφισμένος από ένα τεράστιο βάρος που κουβαλούσε στις πλάτες του από καιρό. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Ήμουν εγώ αλήθεια η αιτ...

Τα προηγούμενα αποσπάσματα που δημοσίευσα αφορούσαν το αρρωστημένο πάθος της Ηλέκτρας για τον ομοφυλόφιλο φίλο της.. Αυτά είναι απ' τη ζωή της πριν γίνει φίλη με τον Άγγελο(τον ήξερε, τα πήγαιναν πολύ καλά, της άρεσε, αλλά μετά από αυτά τα αποσπάσματα γίνονται φίλοι). Πολύ πριν μάθει ότι είναι είναι ομοφυλόφιλος. Όπως βλέπετε η ζωή της είναι πολύ δύσκολη και την περιγράφει πολύ απαισιόδοξα.. Μπορεί τα παράπονά της να σας φανούν ρηχά, αλλά την αληθινή τραγωδία της ζωής της, σας τη φυλάω για μια άλλη φορά. Για να μην υπάρξει μπέρδεμα, η ίδια περιγράφει τη ζωή της πολλά χρόνια αργότερα, αλλά σαν να τη ζει τότε(μη ρωτάτε περισσότερα, θα μάθετε αργότερα).. Ίσως τα αποσπάσματα αυτά να σας βοηθήσουν να καταλάβετε την παράνοια της ηρωίδας με το συγκεκριμένο άτομο, το μόνο άτομο που της έδειξε αληθινό ενδιαφέρον... Τόση ώρα όμως σας μιλάω και δεν έχω συστηθεί. Όπως καταλάβατε είμαι η Ηλέκτρα. Όταν οι γονείς μου με ονόμασαν έτσι, ή με γρουσούζεψαν ή ήξεραν ότι η ζωή μου θα ήταν μία τ...

“Κάποτε περπατούσαμε και τρίζαν τα πεζοδρόμια, τώρα τρίζουμε εμείς. Γεράσαμε, ανήμπορες να αλλάξουμε τη μοίρα μας, δεν έχουμε γνωρίσει άλλη ζωή απ' αυτή του πεζοδρομίου. Δε μπορέσαμε να ξεφύγουμε, όσο κι αν προσπαθήσαμε. Η ζωή μας, τόσο άθλια, μας έφτασε στο κατώτερο σημείο. Ο κόσμος μας κοιτούσε με μια αποστροφή, μια αηδία.. Κι έφευγε μακριά, άλλαζε πεζοδρόμιο, μην περάσει από δίπλα μας και τον βρομίσει η λέρα της δικής μας άσωτης ζωής. Ήμασταν σκουπίδια, τίποτα, μηδενικά, ζούσαμε στον πάτο και οι άλλες γυναίκες μας κοιτούσαν σαν να είμαστε εκεί από επιλογή, επειδή δε μπορούμε να κρατήσουμε τα βρακιά μας ανεβασμένα ένα πράγμα.. Σαν όνειρο μας σ' αυτή τη ζωή ήταν να μας πηδήξει ο άντρας τους και να του πάρουμε τα πολλά λεφτά που μας ακουμπούσε. Λες και φταίξαμε εμείς που η ζωή μας έριξε σε αυτό το βούρκο. Δεν έχουν ιδέα όμως πόσα σιωπηλά δάκρυα ρίξαμε για τη μαύρη μας τη μοίρα και για το χέρι που μας έριξε εδώ. Το ίδιο χέρι που μας κρατούσε κάτω και δεν μας άφηνε να σηκωθο...

Όμως η αίσθησή του δίπλα μου, όσο με αναστάτωνε, τόσο με καθησύχαζε. Τα μάτια του, αυτά τα υπέροχα μάτια του, που ήταν πότε σαν δυο γαλάζιες λίμνες και πότε σαν δυο μπλε ανταριασμένες θάλασσες, με ηρεμούσαν. Όταν κοιτούσα αυτά τα μάτια, δεν μπορούσα να του αντισταθώ. Ήμουν ανυπεράσπιστη... Δεν μπορούσα να θυμώσω μαζί του. Δεν μπορούσα να του κρατήσω κακία. Ακόμη και τώρα που είχα δίκιο, δεν μπορούσα να μαλώσω μαζί του. Τον αγαπούσα, τον καταλάβαινα, του τα είχα συγχωρήσει όλα. Το βλέμμα του μόνο, εκείνο το ανήσυχο και συνάμα γεμάτο στοργή βλέμμα του, έφτανε, δεν ήθελα πια να τον κατηγορήσω για τίποτα, δεν ήθελα τη συγγνώμη του, δεν ήθελα καν εξηγήσεις. Μ' έκανε να νιώσω ότι θα είναι πάντα δίπλα μου, έστω και σαν φίλος μόνο. Μέσα στην αγκαλιά του ένιωθα ασφάλεια. Με κρατούσε σαν να ήμουν η μικρή του αδερφή, σαν να με προστάτευε αγκαλιάζοντάς με. Το είχα αποφασίσει, δεν θα τον έχανα από διπλα μου. Θα μιλούσαμε ειλικρινά, θα τα ξεκαθάριζε όλα κι εμείς θα μέναμε 2 καλοί φίλοι, ο ένας...

Το ξέρω ήταν λάθος μου, δεν έπρεπε να μπλεχτώ έτσι... Αυτή η «φιλία» ήταν ένας φαύλος κύκλος, μια δίνη που με βύθιζε ολοένα και περισσότερο… Έπεφτα με ιλιγγιώδη ταχύτητα σ’ ένα ατελείωτο κενό και το μόνο σίγουρο ήταν ότι κάποια στιγμή θα έφτανα στον πάτο… Η πτώση μου αυτή συνοδευόταν ήδη από πολύ πόνο, αλλά όταν ολοκληρωνόταν, θα είχε φτάσει και το δικό μου τέλος… Ήταν γεγονός… Βάδιζα με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή μου… Άλλα όσο έπρεπε να απομακρυνθώ, τόσο περισσότερο κολλούσα… Και ο λόγος ήταν ότι αν και αυτή η αρρωστημένη σχέση ήταν επικίνδυνη, εμένα για έναν περίεργο λόγο με έκανε να νιώθω ζωντανή… Με τραβούσε με έναν τρομακτικό τρόπο, που μόνο κακό μπορούσε να μου κάνει… Όλους τους ελκύει ο κίνδυνος… Το χειρότερο ήταν ότι ήμουν όντως η γυναίκα της ζωής του, αλλά με διαφορετικό τρόπο απ’ αυτόν που θα ήθελα… Και αυτό με έκανε να τον ερωτεύομαι ακόμη περισσότερο…