Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

[ Page 5 ] Ώρα 15:28 Μια αγκαλιά από το πουθενά. Κάποιος εισέβαλε στο κάστρο της μοναξιάς μου. Ήταν εκείνος. Δεν περίμενα ότι θα τον έβλεπα . Πίστευα ότι τέτοια ώρα θα ήμουν ασφαλής. Απομονωμένη, με τάφρους ψυχρότητας για ασπίδα. Δεν κατάφερα να κρατήσω το προσωπείο. Το ήθελα. Μα δεν μπορούσα. Σου τα είπα όλα με μια ανάσα. Προδόθηκα. Την είχα ανάγκη τελικά αυτήν την αγκαλιά. Κι εσύ μου την έδωσες απλόχερα. Είδες πίσω από τη μάσκα. Κατάλαβες πως ήμουν στα χαμένα. Κι ύστερα με "μάλωσες" για το πιάτο που πρόδιδε το κενό μου. Όσο γεμάτο είναι το πιάτο, τόσο άδεια είμαι εγώ. Από τροφή και από συναισθήματα.  [...]

[ Page 1 ] 6 του Σεπτέμβρη 2019. Ώρα 10 και 31 πρώτα λεπτά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Φέρει τα νέα που ήξερα, που περίμενα, που έτρεμα. Ώρα να φύγω. Σηκώνομαι, μα η θολούρα μου με οδηγεί στο νεροχύτη. Αντί να ψάχνω εισιτήρια, πλένω πιάτα. Σκέψη αδιανόητη να φύγω τρεις μέρες και να αφήσω τα πιάτα λερωμένα. Θυμάμαι τα εσώρουχα που από χθες είχα βάλει να μουλιάζουν. Θα φύγω και θα τους αφήσω πλυμένα βρακιά στην απλώστρα. Κάτι να με θυμούνται τις 3 ημέρες που θα λείψω. Κοιτάω τη βαλίτσα μου. Έτοιμη αποβραδίς. Σαν να το ήξερα. Σαν να περίμενα αυτή την πρωινή κλήση. Ο χθεσινός πυρετός έπεσε σήμερα το πρωί, τόσο ξαφνικά όσο ανέβηκε. Σαν να ένιωθα ότι κάτι ερχόταν, αλλά το σώμα μου δε μπορούσε να αναγνωρίσει τον εχθρό, πολεμώντας τον με το μόνο τρόπο που ήξερε: τον πυρετό. Η ώρα έχει πάει 12. Τα εισιτήρια κλείστηκαν, η λάντζα πλύθηκε, τα βρακιά απλώθηκαν. Έχω κάνει μπάνιο. Για κάποιο λόγο αδιανόητο το μυαλό μου απασχολεί μια κρέμα σώματος. Γιατί μου είναι απαραίτητο να ...

Η μνήμη· κίονας του μυαλού από μάρμαρο και ατσάλι. Φενάκης υποστήριγμα. Σπασμένα κιγκλιδώματα. Βροχή από γυαλιά και θρύψαλα· κι ένας τρελός παραπατάει μεθυσμένος από οδύνη κι έρωτα. Στη δίνη της σκέψης. Στων αναμνήσεων τον τυφώνα. Αλήθειες ψεύτικες και όνειρα άδεια. Μικρός, παραδομένος - και μόνος. Μόνος στο φιλί. Μόνος στην καρδιά. Πριγκιπάτο μοναξιάς - ουδείς άνθρωπος νήσος. Μια ελατή απάτη - παραπέτασμα ασταθές- καλύπτει μια πραγματικότητα που δε θα υπάρξει ποτέ... 25.04.2019

Λευκά τα κρίνα και τα γιασεμιά, σαν όνειρα της νιότης μου· χαμένα. Στης θλίψης τα στενά αιώνιος συνεργός κι εχθρός θανάσιμος ο εαυτός μου. Σχέδια και πλάνα αδειανά και γίγνεσθαι ματαιωμένα. Σε μυστικά σοκάκια σιωπηλά μ' ελπίδες ψεύτικες δεσμεύτηκα. Λόγος οργής, λόγος σιωπής λέξεις κενές, προτάσεις άδειες. Και συμπληγάδες προσδοκίας που συνθλίβουν πάντα· εμένα. 30.06.2018

Κι είναι οι ώρες που περνούν Κι είναι οι στιγμές που όλο ζητάνε Να επιζήσω προσπάθησα, λυπάμαι. Σε σταυροδρόμια κολασμένα βρέθηκα ξανά Λύτρωση αθάνατη να βρω· αλλά Σκότος και άβυσσος εμένα καρτερούν. Πουλιά που ελεύθερα πετούν Όρκους και όνειρα χαμένα· νοσταλγούν Θείο δώρο της λήθης. Να ζήσω άλλο μη μου λες Κι όλα όσα έγιναν εχθές Χρέος του παρελθόντος που πληρώνω. Φόρος ζωής Λόγω τιμής Αυλαία ματωμένη πέφτει τώρα. Χειροκρότημα. 

A selfish giver Έπρεπε να επιβιώσω. Και για να το καταφέρω αυτό έπρεπε να σκληρύνω. Να γίνει το περίβλημα μου συμπαγές και αδιάτρητο. Ήταν καιρός ν' αρχίσω πια να σκέφτομαι κι εμένα. Από αυτό εξαρτιόταν ολόκληρη η ύπαρξη μου. Έτσι έγινα ο δοτικός εγωιστής. Ένα πλάσμα αξιοπερίεργο και σπάνιο. Ένα τρομαγμένο αγρίμι, που κρύβεται όταν οι προβολείς πέσουν επάνω του. Ήμουν πάντοτε εγώ, μα τώρα αγαπούσα τον εαυτό μου. Ή έστω προσπαθούσα. Έπρεπε. Θα ήμουν νεκρή αλλιώς. Έκρυψα τις ευαισθησίες μου πίσω από μια ατσάλινη ασπίδα και φόρεσα το προσωπείο της ευτυχίας. Ύψωσα τείχη γύρω μου, να κρατούν τον κόσμο μακριά μου. Ή εμένα μακριά τους; Δεν έπρεπε να τους αφήσω να δουν τους δαίμονες μου. Καιρός ήταν να φροντίσω και λίγο τον εαυτό μου. Δεν τους επέτρεπα πια να με πληγώσουν. Όσο κι αν προσπάθησα, ήταν αδύνατον να αφήσω πίσω όλες τις συνήθειες μου. Πώς μπορεί κάποιος να πάψει να νοιάζεται τους ανθρώπους; Έγινα μια ιδιόμορφη οντότητα, ένας χθόνιος θεός με χίλια πρ...

Προτού το νήμα κόψω Το στερνό Κι αντίο ζωγραφίσει Στα νέφη Η πνοή μου. Παγωμένη και ιπτάμενη Το δημιουργό της να βρει γυρεύει Σε θρόνους και θρήνους Στο τέλος της ζωής μου Σαν θα φτάσω Αναπόδραστα Ηττημένη Απ'τη τη θνητή μου σάρκα Και τον βασιλιά θάνατο. Πριν εξαϋλωθώ -Χους εις χουν- Και σκορπιστω στον άνεμο.

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς, σε φεγγαρόλουστες ακτές. Πρώτη φορά και τελευταία. Σαν από πάντοτε οικεία. Ψέμα γλυκό σαν δηλητήριο το πίνω. Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω. Μικρή καρδιά άδεια αγκαλιά ναυαγισμένο πλοίο. Νύχτα γραφής νύχτα σιωπής μοναχικές οι νύχτες. Πόθοι και μυστικά ανομολόγητες σκέψεις. Άστρα δίχως όνομα ήλιοι δίχως φως στόμα χωρίς φωνή σώμα δίχως πνοή. Σκοτάδι . (25 Αυγούστου 2015)

25 Αυγούστου 2015 Έρεβος ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ. Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end. Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει. Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής. Τι άλλαξε; Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις. Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό. Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε  ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχ...

« Να 'μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο μπαλκόνι, μόνοι οι δυο μας, μετά από τόσα χρόνια. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά... Είμαστε εμείς, αλλά δεν είμαστε πια οι οι ίδιοι. Όπως αυτό το τσιγάρο.  Είναι εκείνο το τσιγάρο που άναψα πριν από λίγο. Αποτελείται ακόμη από καπνό κι ένα φιλτράκι και τα τυλίγει το ίδιο τσιγαρόχαρτο. Αλλά δεν είναι το ίδιο τσιγάρο.  Κάποιος πήρε έναν αναπτήρα και του έβαλε φωτιά. Κάποιος το κάπνισε και το άφησε μισό. Και αυτός ο κάποιος σε λίγο θα το σβήσει και θα το πετάξει μέσα σ' ένα τασάκι γεμάτο γόπες και αποτσίγαρα. Κι όμως, αυτό μισοκαμένο περιμένει στωικά την επικείμενη καταστροφή του. Ήμουν κι εγώ κάποτε ένα τσιγάρο, το δικό σου τσιγάρο. Μ' έφερες στα χείλη σου και σαν αναπτήρας έβαλες φωτιά στη ζωή μου. Κι εγώ σε άφησα να με καπνίσεις και να με πετάξεις. Γιατί πίστεψα ότι μου άξιζε. Γιατί πίστεψα ότι σκοπός μου σε αυτό τον κόσμο ήταν να σου δοθώ για να με καπνίσεις. Νόμιζα ότι τα τσιγάρα ανήκουν δικαιωματικά στ...

Ανέκφραστη Μαριονέτα Εκείνη τη μέρα μου μίλησε ο καθρέφτης.  Κοίταξα το μαύρο ρυάκι που αυλάκωνε το μάγουλό μου. «Πρέπει να βγάλουν επιτέλους μια μάσκαρα 'όχι πια δάκρυα'», σκέφτηκα, και με μια αποφασιστική κίνηση έσβησα από το πρόσωπό μου το θρασύ δάκρυ, το κρυφό συναίσθημα που δεν κατάφερα να συγκρατήσω. Φόρεσα τη μάσκα μου ξανά. Έγινα πάλι εκείνη η ανέκφραστη μαριονέτα.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που κλείνουν τις κουρτίνες κι εκείνοι που τις αφήνουν ανοιχτές. Η απλή αυτή κίνηση μπορεί να φανερώσει πολλά για το χαρακτήρα κάποιου.  Γιατί είναι τόσο διαφορετικός αυτός που σπεύδει να κλείσει τις κουρτίνες του; Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα -δεν έχει καμία σχέση με την ατιμία, την ανηθικότητα ή το ψέμα.  Η διαφορά έγκειται στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον έξω κόσμο.  Οι άνθρωποι δεν κλείνουν τις κουρτίνες για να κρύψουν κάτι επαίσχυντο από τη δημόσια θέα. Τις κλείνουν για να κρυφτούν οι ίδιοι. Να μην βλέπουν κανέναν και να μην τους βλέπει κανείς. Να μην αντικρίζουν τη σκληρή πραγματικότητα.  Η κουρτίνα είναι μια μεταφορά. Είναι ένα τείχος. Κρατάει μακριά τον πόνο, τα τέρατα της αστικής ζούγκλας. Όλα όσα φοβάσαι να αντιμετωπίσεις. Όπως δεν αποκαλύπτεις σε κανέναν το τι σε βασανίζε, έτσι αποκρύπτεις και τη βασανισμένη σου φιγούρα. Νιώθεις ασφάλεια.  Είσαι μόνο εσύ και η κουρτίνα σου.  Κι οι...

Τα πρώτα πέντε λεπτά Η ζωή αξίζει για πέντε λεπτά μονάχα... Για εκείνο το μαγικό πεντάλεπτο, μόλις ξυπνάς μετά από ένα όμορφο όνειρο. Εκείνες τις πολύτιμες στιγμές που δεν έχεις ξεχωρίσει ακόμη τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία. Αγαπώ ιδιαίτερα τις νύχτες όταν στον ύπνο μου με επισκέπτονται άνθρωποι που δεν βρίσκονται στη ζωή μου πια. Λατρεύω εκείνο το πρωινό ξύπνημα με θρησκευτική ευλάβεια. Εκείνα τα πρώτα πέντε λεπτά, την ουτοπία του αγουροξυπνημένου νου. Τη μακαριότητα της άγνοιας. Το μαγικό μεταίχμιο ανάμεσα στον κόσμο των ονείρων και τη ζοφερή πραγματικότητα, την πικρή αλήθεια που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις. Εκείνο το πεντάλεπτο που όλα ακόμη φαντάζουν πιθανά.  Το στιγμιότυπο κατά το οποίο νιώθεις την παρουσία τους ακόμη στη ζωή σου. «Είναι ακόμη εδώ, όλα καλά, δεν είμαι δυστυχισμένη, όχι...» Μα μέχρι να σκεφτείς τις λιγοστές τούτες λέξεις είναι αργά. Η λογική έχει μπει σε λειτουργία ξανά. Η αλήθεια χαρακώνει το νου σου πάλι αλύπητα· είναι το καθημερινό σα...

06/08/14 22:40 Άδειες σκέψεις, άδειες στιγμές... Γράφοντας απλά για να γράψω. Σύντροφός μου η καταιγίδα, γι' ακόμη μία φορά. Σε λίγες ώρες ξημερώνουν τα γενέθλια δυο αγαπημένων μου προσώπων -ειρωνεία της τύχης ότι μοιράζονται και το ίδιο όνομα. Ένα γλυκόπικρο χαμόγελο χαράσσει τα χείλη μου. Για κάποιο -ανεξήγητο; όχι και τόσο- λόγο μοιάζουν με απειλή τα γενέθλια αυτήν την περίοδο, την περίοδο που η δική μου ζωή απέμεινε παγωμένη, στην αναμονή ενός ατελείωτου τηλεφωνήματος με το Μέλλον. Και τα γενέθλια εκεί, φτάνουν πάντα έγκαιρα στο ραντεβού τους, να μου φωνάζουν την έλλειψη, να μου υπενθυμίζουν ότι ο χρόνος κυλά ασταμάτητα, απρόσκοπτα, ανελέητα... Ότι μόνη, εγώ, είμαι παγωμένη, εγκλωβισμένη στην ακινησία της δικής μου ζωής. Ότι οι άλλοι μοναχά -κι όχι εγώ- κινούνται μπροστά, αγγίζουν το Πεπρωμένο, όσο εγώ παλεύω να ξεφύγω απ' την κινούμενη άμμο. Το φεγγάρι πάντα εκεί· δεν το βλέπω, το νιώθω. Κρυμμένο πίσω από το ηλεκτρισμένο νέφος της καταιγίδας, με παρατηρεί σκ...

Ζωή σαν τριαντάφυλλο θα έπρεπε να ήταν το όνομα της αγάπης. Σε χαϊδεύει με το άνθος της. Σε ραπίζει με αγκάθια. Γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα. Όνειρο απατηλό. Οπτασία για λίγους. Φως· και σκοτάδι συχνά... Μα η στιγμή εκείνη η μαγική· η στιγμή που η αγάπη σε ραίνει με ροδοπέταλα. Εκείνη μονάχα η στιγμή αξίζει για όλα όσα πέρασες. Ξεχνάς τα πάντα. Μοιάζει εκείνη η στιγμή σαν να διαρκεί μία αιωνιότητα. Αφήνεσαι να σε τυλίξει η γλυκιά ευωδία του ρόδου. Ξεχνάς ότι θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου στα αγκάθια...

Στις νύχτες με τη μαγική θέα και στα άδεια μπαλκόνια. Στις σκιές του δρόμου και σ' εκείνο το ραγισμένο μάρμαρο. Στα φύλλα που χορεύουν απαλά με το άγγιγμα του ανέμου. Και στο φεγγάρι· το λάβαρο του ανυπεράσπιστου έρωτα.     *** Μισή αλήθεια κερνάει η νύχτα απόψε... Ίσως και να 'ναι ο έρωτας. Κατατρεγμένος, αποδιωγμένος, ερημωμένος.     *** Κρύο στην ψυχή και στο σώμα. Μεγάλες ώρες και μεγάλες στιγμές -πού χάθηκε το όνειρο απόψε;     *** Ρυάκι κόκκινο βαμμένο με αίμα ενός έρωτα που ξεψύχησε από το δηλητηριασμένο, εκείνο, βέλος...

             I The penetrating pondering of one's existence. Exasperated thoughts cut deep in the mind. Scars in places no one can see. Breathing the sharp air of self-destruction. Hallucinating about real happiness. The day is gone, the lesson taught. Concealed dark future has been waiting. Insidious grief; Tomorrow, vanished into oblivion. Ethereal madness. Exquisite pain of fragile dreams getting broken. The celebrated fest of sorrow.             ♊ A sadist amour is by my side. True love dissolves into hatred. Abstract memories of a twisted romance. Breathing and touching and feeling... Thrusting and clasping and screaming... An unstoppable nexus no one could break. Once upon a time. Once upon a time... The happy ending got lost. There lies the undeniable emptiness; Still, resolute, eternal. Timeless dark fantasies -torn into pieces. The never ending void between life and everything...

Αγαπώ το ξενύχτι, το ποτό και το τσιγάρο. Τις μικρές δόσεις θανάτου που μου υπενθυμίζουν ότι είμαι ακόμη ζωντανή. Αγαπώ το τίποτα, γιατί με βοηθά να αισθάνομαι "κάτι". Υπάρχω ή όχι; Ζω ή πέθανα; Κατά βάθος το ξέρω, οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μου. Θέλω, όμως, στ' αλήθεια να τις βρω; Αγαπώ τα πανσέληνα βράδια, μα πιο πολύ αγαπώ τα άδεια φεγγάρια, γιατί μου θυμίζουν εμένα. Σαν απογοητευμένα "Σ' αγαπώ" που έμειναν μισά και υψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα να μας θυμίζουν την έλλειψη τους. Θέλω να κατηγορήσω κάποιον για τη δική μου κατάντια, για το δικό μου απύθμενο κενό ·  δεν φταίει, ωστόσο, κανείς γι' αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσοι μας αγαπούν στ' αλήθεια θα πρέπει να μας αγαπούν γι' αυτό που πραγματικά είμαστε. Να μας αγαπούν με όλα μας τα κενά και για όλα μας τα μειονεκτήματα...

Μαύρο νυφικό και γκρίζο πέπλο. Άλλος ένας έρωτας που έσβησε νωρίς. Μουντά πορτραίτα νεκρής φύσης στολίζουν το έρημο δωμάτιο. Μόνη παρουσία οι παράταιρες νότες · χορδές μιας ετοιμοθάνατης κιθάρας. Το κύκνειο άσμα της έμελλε να είναι η αυλαία. Το ρέκβιεμ απατηλών ονείρων, του ανυπεράσπιστου έρωτα, αντηχεί παντού. Στο αυλακωμένο ξύλο στα ραγισμένα πλακάκια στα σκορπισμένα κίτρινα φύλλα. Ερήμωσε η πλάση μαζί με τις καρδιές · το μοιρολόι του απελπισμένου έρωτα δεν ακούγεται πια...

Μια φωνή ακούστηκε στο βάθος... Εκεί, στο τέλος του κόσμου. Το τελευταίο φως σ' ένα σύμπαν που επικρατεί μονάχα σκοτάδι. Εκεί που τα χρώματα σβήνουν, κι έτσι, μουντά, δεν θέλει να τα βλέπει κανένας. Οι ήχοι σιώπησαν ξαφνικά κι αντιλαλεί παντού η μουσική της σιγής. Χρόνια χαμένα κι όσα δεν έζησες σε αντικρίζουν περιπαικτικά πριν εξαφανιστούν · δεν θα γυρίσουν ξανά. Διωγμένοι, κατατρεγμένοι, από κάθε Παράδεισο, από κάθε ευτυχία, άνθρωποι μόνοι. Νόμιζα ήταν η Κολαση. Τελικά ήταν μονάχα το Καθαρτήριο...