Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Ύμνος σε ένα άπιαστο όνειρο...

Άπιαστα όνειρα χάραξαν το νου μου.
Τ' άγγιξα με τη φαντασία μου
κι εκείνα μου χάρισαν το φως τους.

Μια εμπειρία μαγική
απλώθηκε μπροστά μου
με χρώματα και ήχους.

Φόντο λευκό,
ζωγραφισμένο από το χέρι ενός παιδιού.
Ποιο να 'ταν άραγε εκείνο το παιδί;

              ***

Σύντομα μεταμορφώθηκαν,
πήραν το τελικό τους σχήμα
και κυκλώθηκαν από ομίχλη.

Δυσδιάκριτα όνειρα
κι εγώ διαβάτης,
στην είσοδο,
προσπαθούσα να δω τι μου έκρυβαν.

Ήταν ντυμένα με έρωτα
και νύχτες αξημέρωτες.
Στο βάθος μουσική -ζω άραγε ή μήπως πέθανα;

Μέσα από την ομίχλη,
φάνηκες εσύ.
Κυκλωμένος από νότες.
Με μάτια που έλαμπαν.

Αλήθεια ή ψέμα,
δεν έμαθα ποτέ.
Και ούτε θέλησα...

Ζήσαμε μόνοι, κρυμμένοι απ' όλους.
Εγώ κι εσύ.
Εσύ, το όνειρο.
Ένα όνειρο άπιαστο.
Όνειρο απατηλό.

Μοναδικός μας σύμμαχος η νύχτα.
Νύχτες λευκές.
Νύχτες που υπήρξαν μόνο στο νου.
Νύχτες παραδεισένιες.
Νύχτες που δεν τις έζησε κανείς,
παρά μόνο εμείς οι δυο.

Δεν τις ξέχασα ποτέ.
Εσύ, όμως, βιάστηκες.
Έφυγες και δεν είπες τίποτα.
Μ' εγκατέλειψες στο σκοτάδι.

              ***

Εκείνο το βράδυ δεν ήρθες.
Κι έμεινα εγώ να περιμένω.

Είμαι ακόμη στην ίδια θέση,
μα εσύ ποτέ δεν εφάνης.

Σαν τη γοργόνα του μύθου
που χαράχθηκε στον βράχο
και λίγο-λίγο διαλυόταν στους αιώνες.

Απέμεινα εκεί,
μόνη,
να περιμένω.

Μισή στη ζωή
και μισή δοσμένη στο θάνατο.
Ίσως και να μη ζω πια, δεν ξέρω...

4 σχόλια: