Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Στιγμιότυπα στοργής και τρυφερότητας διαβρώνονται στην όψη του συντελεσμένου αύριο.

Μόνοι στο μαζί. Ζητώντας το λίγο γιατί το πολύ δεν αρκεί. Πένητες του έρωτα σε μιας νυχτιάς κραιπάλη ξοδεύοντας αλόγιστα ηδονική σαμπάνια και έναστρα φιλιά. Καρτερικά και μυστικά προσμέναμε του έρωτα και της σκιάς του πόθου μονοπάτι. Η ανάσα σου στην κλείδα μου δίνει πνοή στο άδειο κέλυφος. Στο στήθος που βρυχάται. Ακολουθώ δαγκωματιές - χάρτης ευλαβικός των λάφυρων της σάρκας σου. Εγώ ο ταπεινός προσκυνητής το θείο θαύμα από τα χείλη σου ζητώ να μεταλάβω. Το σώμα μου στο σώμα σου. Διψά. Αναριγεί. Και φλέγεται. Γυμνή, πριν καν τα ρούχα μου πετάξω. Τα χέρια σου σμιλεύουν στο κορμί μου νέα ιδιότητα. Στις γλώσσες όλων των εθνών και των ανθρώπων γράφουν επάνω στο Συντελεσμένο Μέλλοντά μου. 12.03.2020

Σε ξέρω τόσο καλά  ̶   κι όμως  έχω ήδη ξεχάσει τα μάτια σου.

Πέρασες από τη ζωή μου σαν κομήτης κι εγώ σε καλωσόρισα σαν καλοκαίρι στο χειμώνα μου. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι σου ολόγιομο φώτισε τους ορίζοντές μου και μέσα στο σκοτάδι είδα ξανά την ξαστεριά. Βροχή αστεριών τα φιλιά σου κεντούν στο μαύρο μου ψηφιδωτό στην άδεια μου ζωή και γίνεται ταυτότητά μου η δερματοστιξία του έρωτα. Τα στιβαρά σου χέρια κύματα στη θαλασσοδαρμένη μου ακτή. Διηγούνται ιστορίες για φευγαλέες απολαύσεις και για τα δευτερόλεπτα που ξεγλιστρούν · Άμμος χρυσή που τη σαρώνει ο άνεμος, ακρογιαλιές νέες να δημιουργήσει. Χάδι επιδέξιου βιολονίστα συνθέτει στο κορμί που αναρριγεί και πάλλεται νότες ηδονικές και ασυγκράτητες. Το καρδιοχτύπι - Μια συμφωνία σε Φα Μείζονα. μελοποιεί τη σονάτα της μοναξιάς μου. 14/10/2019 Ώρα 00:17

Στο τέλος της ζωής μου μέλλει να φτάσω όπως ήρθα γυμνή από ρούχα και υλικές ευτυχίες. Υπόλογη στον αδέκαστο εφοριακό της μοίρας αμείλικτος κοστολογεί τη ζωή μου. Τα χαρτιά μου θα κληθώ να παραδώσω. Κλείσιμο επιχείρησης- αναπόφευκτη συνταξιοδότηση. Τίτλους ιδιοκτησίας και τεκμήρια. Υπεύθυνες δηλώσεις ανευθυνότητας. Τα έργα μου, τα μη πραχθέντα και μια καρδιά πάντοτε αυθαίρετη. Κληροδοτήματα αναμνήσεων και ένα καταπίστευμα αγάπης επιτόκισμα που μου εναπέθεσαν έρωτες ημιυπαίθριοι πριν γκρεμιστούν συθέμελα. Τι μου ανήκει; Τι μου χαρίστηκε; Άραγε η ζωή μου άνηκε ποτέ; Ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας σε μια διαθήκη αδειανή. 04/11/2019

Περισυλλέγοντας το χάος, στο μονοπάτι της περίσκεψης ευρέθησαν νομάδες. Σταυροδρόμι συγκινήσεων. Το τέλος σε δυο ρόδες. Αδιέξοδο· Οιηματίες ονειροπόλοι γυρεύουν ασταμάτητα το νοητό ανόητο . Στης ματωμένης αυλόπορτας το κατώφλι Με έφεραν τρικυμισμένα βήματα ξανά και ένας νους κουρέλι. Στις αλλοπρόσαλλες λέξεις μου παραπατά η μουδιασμένη μου συνείδηση. Στροφές ακολουθεί ατέρμονες. Και κάμπτεται κι ελίσσεται και πάντα η ίδια μένει. 25.04.2019

Η μνήμη· κίονας του μυαλού από μάρμαρο και ατσάλι. Φενάκης υποστήριγμα. Σπασμένα κιγκλιδώματα. Βροχή από γυαλιά και θρύψαλα· κι ένας τρελός παραπατάει μεθυσμένος από οδύνη κι έρωτα. Στη δίνη της σκέψης. Στων αναμνήσεων τον τυφώνα. Αλήθειες ψεύτικες και όνειρα άδεια. Μικρός, παραδομένος - και μόνος. Μόνος στο φιλί. Μόνος στην καρδιά. Πριγκιπάτο μοναξιάς - ουδείς άνθρωπος νήσος. Μια ελατή απάτη - παραπέτασμα ασταθές- καλύπτει μια πραγματικότητα που δε θα υπάρξει ποτέ... 25.04.2019

Λευκά τα κρίνα και τα γιασεμιά, σαν όνειρα της νιότης μου· χαμένα. Στης θλίψης τα στενά αιώνιος συνεργός κι εχθρός θανάσιμος ο εαυτός μου. Σχέδια και πλάνα αδειανά και γίγνεσθαι ματαιωμένα. Σε μυστικά σοκάκια σιωπηλά μ' ελπίδες ψεύτικες δεσμεύτηκα. Λόγος οργής, λόγος σιωπής λέξεις κενές, προτάσεις άδειες. Και συμπληγάδες προσδοκίας που συνθλίβουν πάντα· εμένα. 30.06.2018

Σαν γλύπτη αρχαίου καλλιτέχνημα Διαγράφεται η πλάτη σου Καθώς ξαπλώνεις δίπλα μου γυμνός Η σκέψη σου ανέφελη Και τα πολύχρωμα σου όνειρα Ζωγραφίζουν στο πρόσωπό σου Χαμόγελο μικρού παιδιού Το αγόρι που έκανε σκανταλιά Ξυπνάει Όταν εσύ βυθίζεσαι Σε ύπνο γαλήνιο -Πόσο όμορφος γίνεται όταν παύεις να αντιστέκεσαι στον εαυτό σου!- Για να φωτίσει η παρουσία σου τα σκοτάδια μου Και η σιγανή ανάσα σου να γίνει σονέτο της νυκτός Σε ξενύχτι επουράνιο Λύτρωση να χαρίσει Στην ψυχή Του καταραμένου ποιητή.

Κι είναι οι ώρες που περνούν Κι είναι οι στιγμές που όλο ζητάνε Να επιζήσω προσπάθησα, λυπάμαι. Σε σταυροδρόμια κολασμένα βρέθηκα ξανά Λύτρωση αθάνατη να βρω· αλλά Σκότος και άβυσσος εμένα καρτερούν. Πουλιά που ελεύθερα πετούν Όρκους και όνειρα χαμένα· νοσταλγούν Θείο δώρο της λήθης. Να ζήσω άλλο μη μου λες Κι όλα όσα έγιναν εχθές Χρέος του παρελθόντος που πληρώνω. Φόρος ζωής Λόγω τιμής Αυλαία ματωμένη πέφτει τώρα. Χειροκρότημα. 

Ξημερώνει Όχι ρε φίλε, πάλι Δευτέρα, έχει καταντήσει αηδία... Φεύγουνε οι μέρες, πετούν και χάνονται κι εσύ κολλημένος, θαρρείς, στην ίδια θέση, ακινητοποιημένος από ένα ξόρκι -ή κατάρα;- να παρατηρείς τη ζωή να τρέχει. Να κυλάει σαν χείμαρρος· πηγαίος, ασταμάτητος, σαρωτικός. Για όλους εκτός από σένα. Εσύ. Υπόδουλος της φενάκης του γυαλιού. Ανίκανος να κάνεις βήμα μπρος ή πίσω. Αειθαλής ηδονοβλεψίας παγιδευμένος σ' έναν αντικατοπτρισμό ζωής, να παρακολουθείς το "εκεί" γιατί το "εδώ" δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον. Σαν τη γριά στο παράθυρο ένα πράγμα.  Έχει και τη γοητεία του το γυαλί. Οι άνθρωποι μοιάζουν ποιητικά απόμακροι και όμορφοι, σαν τους κοιτάς κρυμμένος πίσω από τη διάφανη ασπίδα σου. Χαμένοι στις σκέψεις τους, δε σε βλέπουν. Κι ούτε θες. Σου αρέσει απλώς να τους παρατηρείς· να σκαρφίζεσαι ιστορίες για εξαθλιωμένες πριγκίπισσες, δράκους που έχουν στερέψει από φωτιά και ιππότες σε μεταλλικά άλογα. Πριγκίπισσες γυμνές, μακριά από το σπίτι του...

Προτού το νήμα κόψω Το στερνό Κι αντίο ζωγραφίσει Στα νέφη Η πνοή μου. Παγωμένη και ιπτάμενη Το δημιουργό της να βρει γυρεύει Σε θρόνους και θρήνους Στο τέλος της ζωής μου Σαν θα φτάσω Αναπόδραστα Ηττημένη Απ'τη τη θνητή μου σάρκα Και τον βασιλιά θάνατο. Πριν εξαϋλωθώ -Χους εις χουν- Και σκορπιστω στον άνεμο.

Σκέψεις εν ώρα σιωπής Πέντε αισθήσεις ατελείς και περιορισμένες. Σου δίνουν το μέσο να γνωρίσεις όλο τον κόσμο και ταυτόχρονα σε δένουν με νοερά σχοινιά στο φθαρτό σου σώμα. Απελπιστικά θνητό και μονοδιάστατο. Γέφυρα και τείχος την ίδια στιγμή. Ανυπότακτη φαντασία· τέμνεται και ταξιδεύει. Ρευστή κοιλάδα συγκινήσεων. Και ο νους, η λογική, ο ψυχρός τοκογλύφος που επιτοκίζει επιθυμίες και συναισθήματα μεταμορφώνεται σε άκαμπτη τροχοπέδη που ξαφνικά χάνει τη δύναμή της. Το συμπαγές σώμα διαλύεται κι εκατοντάδες μόρια πετούν στο άπειρο, στο αιώνιο, το αειθαλές, το ατέλειωτο. (25 Αυγούστου 2015)

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς, σε φεγγαρόλουστες ακτές. Πρώτη φορά και τελευταία. Σαν από πάντοτε οικεία. Ψέμα γλυκό σαν δηλητήριο το πίνω. Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω. Μικρή καρδιά άδεια αγκαλιά ναυαγισμένο πλοίο. Νύχτα γραφής νύχτα σιωπής μοναχικές οι νύχτες. Πόθοι και μυστικά ανομολόγητες σκέψεις. Άστρα δίχως όνομα ήλιοι δίχως φως στόμα χωρίς φωνή σώμα δίχως πνοή. Σκοτάδι . (25 Αυγούστου 2015)

25 Αυγούστου 2015 Έρεβος ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ. Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end. Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει. Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής. Τι άλλαξε; Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις. Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό. Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε  ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχ...

Γεννήθηκα χωρίς να με ρωτήσουν. Επάγγελμα, γυναίκα· μητέρα, ζωή. Μαλλιά και μάτια καστανά κι ένα σώμα που δεν μου άνηκε ποτέ. Σε αυτήν την ύπαρξη χρέωσαν αμαρτία και ψευτιά. Καταδικασμένη να σέρνω το φορτίο της μοίρας. Με βήματα βαριά να παραδώσω τη σκυτάλη στην επόμενη σαν φτάσω στο τέλος της ζωής μου. Αιχμάλωτη σε μια ζωή που δεν διάλεξα. Αδικημένη· πάντα και παντού. Αόρατη στο πλήθος. Μόνη στη ζωή. Βυθίζομαι... Ατελέσφορες προσπάθειες να αναδυθώ από το έρεβος της γυναικείας ύπαρξης. να αναστηθώ από τις στάχτες μου. να εισπνεύσω τον άνεμο της αλλαγής. Ικμάδες ζωής γλιστρούν από τα χέρια μου· και χάνονται... Περνώ στη λήθη. Η αιωνιότητα θέλησε να γίνω αυτό που πάντα μισούσα: γένος ανυπεράσπιστο.

Επειδή σ' αγαπώ θα γράψω γράμμα στο φεγγάρι. Επειδή σ' αγαπώ θα το ψιθυρίσω στα άστρα. Θα στείλω πουλιά, αγγελιοφόρους της αγάπης μου, να στο κελαηδήσουν γλυκά την ώρα που ο ήλιος θα χρωματίζει την πλάση κόκκινη.     *** Επειδή μ' αγαπάς θα το φωνάξω στα κύματα. Επειδή μ' αγαπάς θα το μαρτυρήσω στον άνεμο. Σε γαλάζιες ακρογιαλιές θα ζωγραφίσω τα μάτια σου. Να τα παρασύρει η θάλασσα και να σε ταξιδεύει εκεί που πάντα θα σε περιμένω.     *** Μα η στιγμή τελειώνει κι εμείς, αγάπη μου, δεν θα είμαστε για πάντα μαζί. Ρυάκια και δρόμοι θα γίνουν σύνορα γεμάτα αγκάθια να μας κρατούν μακριά τον ένα από τον άλλον.     *** Σώπασε· κοίταξε δίπλα σου. Δεν θα 'σαι μόνος ποτέ. Μια σκιά, η σκέψη μου, θα σε ακολουθεί. Θα γίνει το ζωντανό σου όνειρο γιατί θα 'σαι κι εσύ το δικό της.

Ζωή σαν τριαντάφυλλο θα έπρεπε να ήταν το όνομα της αγάπης. Σε χαϊδεύει με το άνθος της. Σε ραπίζει με αγκάθια. Γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα. Όνειρο απατηλό. Οπτασία για λίγους. Φως· και σκοτάδι συχνά... Μα η στιγμή εκείνη η μαγική· η στιγμή που η αγάπη σε ραίνει με ροδοπέταλα. Εκείνη μονάχα η στιγμή αξίζει για όλα όσα πέρασες. Ξεχνάς τα πάντα. Μοιάζει εκείνη η στιγμή σαν να διαρκεί μία αιωνιότητα. Αφήνεσαι να σε τυλίξει η γλυκιά ευωδία του ρόδου. Ξεχνάς ότι θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου στα αγκάθια...

Στις νύχτες με τη μαγική θέα και στα άδεια μπαλκόνια. Στις σκιές του δρόμου και σ' εκείνο το ραγισμένο μάρμαρο. Στα φύλλα που χορεύουν απαλά με το άγγιγμα του ανέμου. Και στο φεγγάρι· το λάβαρο του ανυπεράσπιστου έρωτα.     *** Μισή αλήθεια κερνάει η νύχτα απόψε... Ίσως και να 'ναι ο έρωτας. Κατατρεγμένος, αποδιωγμένος, ερημωμένος.     *** Κρύο στην ψυχή και στο σώμα. Μεγάλες ώρες και μεγάλες στιγμές -πού χάθηκε το όνειρο απόψε;     *** Ρυάκι κόκκινο βαμμένο με αίμα ενός έρωτα που ξεψύχησε από το δηλητηριασμένο, εκείνο, βέλος...

             I The penetrating pondering of one's existence. Exasperated thoughts cut deep in the mind. Scars in places no one can see. Breathing the sharp air of self-destruction. Hallucinating about real happiness. The day is gone, the lesson taught. Concealed dark future has been waiting. Insidious grief; Tomorrow, vanished into oblivion. Ethereal madness. Exquisite pain of fragile dreams getting broken. The celebrated fest of sorrow.             ♊ A sadist amour is by my side. True love dissolves into hatred. Abstract memories of a twisted romance. Breathing and touching and feeling... Thrusting and clasping and screaming... An unstoppable nexus no one could break. Once upon a time. Once upon a time... The happy ending got lost. There lies the undeniable emptiness; Still, resolute, eternal. Timeless dark fantasies -torn into pieces. The never ending void between life and everything...