Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Το τέλος του κόσμου

Κι αν οι μέρες τελειώσουν
και ο κόσμος οδεύει στην καταστροφή.
Αν οι εποχές χαθούν
και μείνει μία μονάχα, λειψή.
Τι άραγε θα μείνει στον κόσμο;
Όταν τα υλικά αγαθά εκλείψουν
οι άνθρωποι πού θα στραφούν;
Ίσως εγκαταλείψουν  τις απολαύσεις
για να αφιερωθούν στα θεία.
Ίσως στραφούν στο άπειρο
πολεμώντας να απαντήσουν άλυτα ερωτήματα.
Ίσως επιδοθούν σε ερωτικές περιπτύξεις
παραδομένοι στη λαγνεία
ξεχνώντας το τέλος και ζώντας τη στιγμή.
Εγώ τι θα έκανα;
Ποιο θα ήταν το καταφύγιο μου;
Τη δύσκολη στιγμή
θα επέλεγα το χαρτί ή τους ανθρώπους;
Θα μετάνιωνα, άραγε, την απόφαση μου;
Και αν ναι, ποια απ' τις δύο θα ήταν εν τέλει η σωστή;
Ποια θα με λύτρωνε;
Πώς θα προετοίμαζα καλύτερα την ψυχή μου για την αιωνιότητα;

Σχόλια

  1. Πολύ όμορφο και φαίνεται πόσο σε αντιπροσωπεύει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γι' αυτό άλλωστε το έχω κατατάξει στην κατηγορία των ημερολογιακών κομματιών...ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

Αγαπώ το ξενύχτι, το ποτό και το τσιγάρο. Τις μικρές δόσεις θανάτου που μου υπενθυμίζουν ότι είμαι ακόμη ζωντανή. Αγαπώ το τίποτα, γιατί με βοηθά να αισθάνομαι "κάτι". Υπάρχω ή όχι; Ζω ή πέθανα; Κατά βάθος το ξέρω, οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μου. Θέλω, όμως, στ' αλήθεια να τις βρω; Αγαπώ τα πανσέληνα βράδια, μα πιο πολύ αγαπώ τα άδεια φεγγάρια, γιατί μου θυμίζουν εμένα. Σαν απογοητευμένα "Σ' αγαπώ" που έμειναν μισά και υψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα να μας θυμίζουν την έλλειψη τους. Θέλω να κατηγορήσω κάποιον για τη δική μου κατάντια, για το δικό μου απύθμενο κενό ·  δεν φταίει, ωστόσο, κανείς γι' αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσοι μας αγαπούν στ' αλήθεια θα πρέπει να μας αγαπούν γι' αυτό που πραγματικά είμαστε. Να μας αγαπούν με όλα μας τα κενά και για όλα μας τα μειονεκτήματα...