Εσύ ο άγνωστος

Σε ποιους κήπους να κοιμάται άραγε
η ηρωική ψυχή σου;
Και ποια μελωδία τη νανουρίζει;


Στο μαγικό πέπλο της Μοίρας
υφασμένο από κύματα και νύχτα
κεντήθηκαν τα ταξίδια σου.
Με δάκρυα και πνιχτές κραυγές
σφυρηλατήθηκε το ξίφος της δόξας.
Άγγιξε το,
σε περιμένει τρανό πεπρωμένο.

Ακουστά σ' έχει η φύση·
το θρόισμα των φύλλων τραγουδάει για σένα
μέρα και νύχτα.
Τα σκυλιά, στο φεγγαρόφως, αλυχτούν για σένα.
Θρηνούν τις μέρες που πήρες το λάθος μονοπάτι.
Που άφησες τις δικές σου στιγμές
να σε προσπεράσουν.
Τα άστρα κοιτούν από ψηλά
περιμένουν τη μέρα που θα αγγίξεις το μεγαλείο
και σύσσωμο το ουράνιο στερέωμα θα σε υμνήσει
με μια πρωτόγνωρη λάμψη.


Θρηνώ τις νύχτες που πέρασαν
και τις μέρες που δεν θα έρθουν ποτέ ξανά.
Θρηνώ για σένα που μιζεριάζεις
στην καθημερινότητα σου.
Άλλος ένας ανώνυμος άνθρωπος μες το πλήθος.
Μια αθόρυβη ύπαρξη στους αιώνες.
Ένα ακόμη πεπρωμένο που έσβησε πριν λάμψει.