Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Στιγμιότυπα στοργής και τρυφερότητας διαβρώνονται στην όψη του συντελεσμένου αύριο.

Με λένε Τόνια.  Εκ του Αντωνία ορμώμενη.  Η ιστορία μου ξεκίνησε όταν μού έκοψαν δύο γράμματα από το βαφτιστικό μου, για να μου δώσουν νέο όνομα και νέα ιδιότητα. Επτά χαρακτήρες είναι πολλοί για να τους σηκώσει μια παιδική πλάτη, που ακόμη αναζητά το δικό της χαρακτήρα. Η ζωή μου ξεκίνησε με μία αφαίρεση. Μια αριθμητική πράξη μου έδωσε ταυτότητα, κι έγινε ο οδηγός μου για να ανακαλύψω τον κόσμο. Αγαπώ τους αριθμούς. Νιώθω ασφάλεια όταν με περιτριγυρίζουν αριθμητικά ψηφία. Οι αριθμοί είναι αναμφίσημοι και απαρέγκλιτοι. Απόλυτοι.  Η ζωή μου ήταν πάντοτε μαθηματικά. Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση, μεταφραζόταν σε ένα αριθμητικό σύνολο. 12 χρόνια σχολείο, 6 χρόνια σπουδών, 2 πτυχία. 5 ξενόγλωσσοι τίτλοι, 8 αριστεία, 250 διαγωνίσματα. 6 αγώνες στίβου, 2 παραστάσεις χορού, 1 ρεσιτάλ πιάνου. 5 σχέσεις, 32 ημέρες διακοπών, 8 μήνες συγκατοίκησης. 476 γραπτά μηνύματα, 23 πρώτα ραντεβού, 19 πρώτα φιλιά. Οι αριθμοί όριζαν το είναι μου. Τίποτα δεν διατάρασσε τη γεωμετρί...

Μόνοι στο μαζί. Ζητώντας το λίγο γιατί το πολύ δεν αρκεί. Πένητες του έρωτα σε μιας νυχτιάς κραιπάλη ξοδεύοντας αλόγιστα ηδονική σαμπάνια και έναστρα φιλιά. Καρτερικά και μυστικά προσμέναμε του έρωτα και της σκιάς του πόθου μονοπάτι. Η ανάσα σου στην κλείδα μου δίνει πνοή στο άδειο κέλυφος. Στο στήθος που βρυχάται. Ακολουθώ δαγκωματιές - χάρτης ευλαβικός των λάφυρων της σάρκας σου. Εγώ ο ταπεινός προσκυνητής το θείο θαύμα από τα χείλη σου ζητώ να μεταλάβω. Το σώμα μου στο σώμα σου. Διψά. Αναριγεί. Και φλέγεται. Γυμνή, πριν καν τα ρούχα μου πετάξω. Τα χέρια σου σμιλεύουν στο κορμί μου νέα ιδιότητα. Στις γλώσσες όλων των εθνών και των ανθρώπων γράφουν επάνω στο Συντελεσμένο Μέλλοντά μου. 12.03.2020

Σε ξέρω τόσο καλά  ̶   κι όμως  έχω ήδη ξεχάσει τα μάτια σου.

Στα τελευταία σου βήματα, το μυαλό μου φωτίστηκε. Rewind. Ώρα μηδέν. Επιστροφή στην αρχή. Τη στιγμή που άρχισαν όλα. *** Μία φορά κι έναν καιρό, γράφτηκαν όλα τα παραμύθια... Οι ζωές των ηρώων σημαδεύονται από ένα απροσδόκητο γεγονός, και μια αλληλουχία συμπτώσεων τους φέρνει αντίκρυ στο τρανό πεπρωμένο τους. Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα μύθο. Ένα μύθο ολέθριο και τραγικό, όπως καθετί εξαίρετο. Η αθανασία κοστίζει ακριβά. Και στο βωμό της ρίχνονται εθελοντές, θύματα της εποποιίας του έρωτα. Ο πρωταγωνιστής έχει να διαβεί ένα συμβολικό μονοπάτι, να περάσει τις δοκιμασίες της μοίρας, για να βρεθεί στον προορισμό του. Ο Ηρακλής πρέπει να επιτύχει στους δώδεκα άθλους, ώστε να του χαριστεί η αθανασία. Το ίδιο του το δώρο είναι και η τιμωρία του. Και η κατάρα του είναι να επιθυμεί την πηγή της δυστυχίας του σφόδρα. *** Θα ήταν ψέμα εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι τη μέρα που σε γνώρισα. Εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι αν ήταν πρωί, μεσημέρι, ή απόγευμα. Οι στιγμές μοιάζουν...

Πέρασες από τη ζωή μου σαν κομήτης κι εγώ σε καλωσόρισα σαν καλοκαίρι στο χειμώνα μου. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι σου ολόγιομο φώτισε τους ορίζοντές μου και μέσα στο σκοτάδι είδα ξανά την ξαστεριά. Βροχή αστεριών τα φιλιά σου κεντούν στο μαύρο μου ψηφιδωτό στην άδεια μου ζωή και γίνεται ταυτότητά μου η δερματοστιξία του έρωτα. Τα στιβαρά σου χέρια κύματα στη θαλασσοδαρμένη μου ακτή. Διηγούνται ιστορίες για φευγαλέες απολαύσεις και για τα δευτερόλεπτα που ξεγλιστρούν · Άμμος χρυσή που τη σαρώνει ο άνεμος, ακρογιαλιές νέες να δημιουργήσει. Χάδι επιδέξιου βιολονίστα συνθέτει στο κορμί που αναρριγεί και πάλλεται νότες ηδονικές και ασυγκράτητες. Το καρδιοχτύπι - Μια συμφωνία σε Φα Μείζονα. μελοποιεί τη σονάτα της μοναξιάς μου. 14/10/2019 Ώρα 00:17

Στο τέλος της ζωής μου μέλλει να φτάσω όπως ήρθα γυμνή από ρούχα και υλικές ευτυχίες. Υπόλογη στον αδέκαστο εφοριακό της μοίρας αμείλικτος κοστολογεί τη ζωή μου. Τα χαρτιά μου θα κληθώ να παραδώσω. Κλείσιμο επιχείρησης- αναπόφευκτη συνταξιοδότηση. Τίτλους ιδιοκτησίας και τεκμήρια. Υπεύθυνες δηλώσεις ανευθυνότητας. Τα έργα μου, τα μη πραχθέντα και μια καρδιά πάντοτε αυθαίρετη. Κληροδοτήματα αναμνήσεων και ένα καταπίστευμα αγάπης επιτόκισμα που μου εναπέθεσαν έρωτες ημιυπαίθριοι πριν γκρεμιστούν συθέμελα. Τι μου ανήκει; Τι μου χαρίστηκε; Άραγε η ζωή μου άνηκε ποτέ; Ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας σε μια διαθήκη αδειανή. 04/11/2019

Η μνήμη· κίονας του μυαλού από μάρμαρο και ατσάλι. Φενάκης υποστήριγμα. Σπασμένα κιγκλιδώματα. Βροχή από γυαλιά και θρύψαλα· κι ένας τρελός παραπατάει μεθυσμένος από οδύνη κι έρωτα. Στη δίνη της σκέψης. Στων αναμνήσεων τον τυφώνα. Αλήθειες ψεύτικες και όνειρα άδεια. Μικρός, παραδομένος - και μόνος. Μόνος στο φιλί. Μόνος στην καρδιά. Πριγκιπάτο μοναξιάς - ουδείς άνθρωπος νήσος. Μια ελατή απάτη - παραπέτασμα ασταθές- καλύπτει μια πραγματικότητα που δε θα υπάρξει ποτέ... 25.04.2019

Σαν γλύπτη αρχαίου καλλιτέχνημα Διαγράφεται η πλάτη σου Καθώς ξαπλώνεις δίπλα μου γυμνός Η σκέψη σου ανέφελη Και τα πολύχρωμα σου όνειρα Ζωγραφίζουν στο πρόσωπό σου Χαμόγελο μικρού παιδιού Το αγόρι που έκανε σκανταλιά Ξυπνάει Όταν εσύ βυθίζεσαι Σε ύπνο γαλήνιο -Πόσο όμορφος γίνεται όταν παύεις να αντιστέκεσαι στον εαυτό σου!- Για να φωτίσει η παρουσία σου τα σκοτάδια μου Και η σιγανή ανάσα σου να γίνει σονέτο της νυκτός Σε ξενύχτι επουράνιο Λύτρωση να χαρίσει Στην ψυχή Του καταραμένου ποιητή.

« Να 'μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο μπαλκόνι, μόνοι οι δυο μας, μετά από τόσα χρόνια. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά... Είμαστε εμείς, αλλά δεν είμαστε πια οι οι ίδιοι. Όπως αυτό το τσιγάρο.  Είναι εκείνο το τσιγάρο που άναψα πριν από λίγο. Αποτελείται ακόμη από καπνό κι ένα φιλτράκι και τα τυλίγει το ίδιο τσιγαρόχαρτο. Αλλά δεν είναι το ίδιο τσιγάρο.  Κάποιος πήρε έναν αναπτήρα και του έβαλε φωτιά. Κάποιος το κάπνισε και το άφησε μισό. Και αυτός ο κάποιος σε λίγο θα το σβήσει και θα το πετάξει μέσα σ' ένα τασάκι γεμάτο γόπες και αποτσίγαρα. Κι όμως, αυτό μισοκαμένο περιμένει στωικά την επικείμενη καταστροφή του. Ήμουν κι εγώ κάποτε ένα τσιγάρο, το δικό σου τσιγάρο. Μ' έφερες στα χείλη σου και σαν αναπτήρας έβαλες φωτιά στη ζωή μου. Κι εγώ σε άφησα να με καπνίσεις και να με πετάξεις. Γιατί πίστεψα ότι μου άξιζε. Γιατί πίστεψα ότι σκοπός μου σε αυτό τον κόσμο ήταν να σου δοθώ για να με καπνίσεις. Νόμιζα ότι τα τσιγάρα ανήκουν δικαιωματικά στ...

Επειδή σ' αγαπώ θα γράψω γράμμα στο φεγγάρι. Επειδή σ' αγαπώ θα το ψιθυρίσω στα άστρα. Θα στείλω πουλιά, αγγελιοφόρους της αγάπης μου, να στο κελαηδήσουν γλυκά την ώρα που ο ήλιος θα χρωματίζει την πλάση κόκκινη.     *** Επειδή μ' αγαπάς θα το φωνάξω στα κύματα. Επειδή μ' αγαπάς θα το μαρτυρήσω στον άνεμο. Σε γαλάζιες ακρογιαλιές θα ζωγραφίσω τα μάτια σου. Να τα παρασύρει η θάλασσα και να σε ταξιδεύει εκεί που πάντα θα σε περιμένω.     *** Μα η στιγμή τελειώνει κι εμείς, αγάπη μου, δεν θα είμαστε για πάντα μαζί. Ρυάκια και δρόμοι θα γίνουν σύνορα γεμάτα αγκάθια να μας κρατούν μακριά τον ένα από τον άλλον.     *** Σώπασε· κοίταξε δίπλα σου. Δεν θα 'σαι μόνος ποτέ. Μια σκιά, η σκέψη μου, θα σε ακολουθεί. Θα γίνει το ζωντανό σου όνειρο γιατί θα 'σαι κι εσύ το δικό της.

« Είναι εύκολο να γοητεύσεις κάποιον αγγίζοντας τον.   Η πρώτη επαφή έχει μια ανεξήγητη μαγεία. Ρίγη κατακλύζουν το κορμί σου, καθώς τα ερωτικά μηνύματα ταξιδεύουν μέσα από τους νευρώνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τρέχουν να κατακτήσουν το μυαλό σου, την καρδιά σου.    Πλημμυρίζεις από επιθυμία. Το δέρμα σου και το δέρμα του ερωτοτροπούν και πριν το καταλάβεις η σαρκική έλξη είναι ισχυρότερη από τη βαρύτητα.    Όχι, όχι έτσι. Δε θέλω τα εύκολα.    Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον κερδίσω από εδώ που κάθομαι. Ανέπαφα. Χωρίς να τον σφραγίσω με τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. » Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν μια έμπνευση της στιγμής, που με συνεπήρε ένα ψυχρό απόγευμα του φετινού χειμώνα. Είναι ένα από τα πολλά αποσπάσματα που γράφω έτσι, χωρίς να γνωρίζω σε ποια απ' τις πολλές ιστορίες -με τις οποίες καταπιάνομαι ανά διαστήματα- θα μπορούσε να "κουμπώσει". Το ταίριασμα γίνεται μονάχα πολύ αργότερα, όταν μια άλλη έμπνευση γεννά μια ανάγκη για κάπο...

Ζωή σαν τριαντάφυλλο θα έπρεπε να ήταν το όνομα της αγάπης. Σε χαϊδεύει με το άνθος της. Σε ραπίζει με αγκάθια. Γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα. Όνειρο απατηλό. Οπτασία για λίγους. Φως· και σκοτάδι συχνά... Μα η στιγμή εκείνη η μαγική· η στιγμή που η αγάπη σε ραίνει με ροδοπέταλα. Εκείνη μονάχα η στιγμή αξίζει για όλα όσα πέρασες. Ξεχνάς τα πάντα. Μοιάζει εκείνη η στιγμή σαν να διαρκεί μία αιωνιότητα. Αφήνεσαι να σε τυλίξει η γλυκιά ευωδία του ρόδου. Ξεχνάς ότι θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου στα αγκάθια...

Στις νύχτες με τη μαγική θέα και στα άδεια μπαλκόνια. Στις σκιές του δρόμου και σ' εκείνο το ραγισμένο μάρμαρο. Στα φύλλα που χορεύουν απαλά με το άγγιγμα του ανέμου. Και στο φεγγάρι· το λάβαρο του ανυπεράσπιστου έρωτα.     *** Μισή αλήθεια κερνάει η νύχτα απόψε... Ίσως και να 'ναι ο έρωτας. Κατατρεγμένος, αποδιωγμένος, ερημωμένος.     *** Κρύο στην ψυχή και στο σώμα. Μεγάλες ώρες και μεγάλες στιγμές -πού χάθηκε το όνειρο απόψε;     *** Ρυάκι κόκκινο βαμμένο με αίμα ενός έρωτα που ξεψύχησε από το δηλητηριασμένο, εκείνο, βέλος...

Πες μου ένα παραμύθι πριν φύγεις... Θυμάσαι τότε που ξαπλώσαμε στο ίδιο κρεβάτι; Χωρίς σεξ, χωρίς παθιασμένα φιλιά, κλέβοντας πεταχτά βλέμματα ο ένας μέσα απ' τα μάτια του άλλου. Μερικές φορές είναι ωραίο απλά να ξαπλώνεις, χωρίς λόγια, χωρίς πράξεις, χωρίς προσδοκίες. Να πλαγιάζεις δίπλα σ' ένα ζεστό κορμί και να ονειρεύεστε μαζί. Απλά να απολαμβάνεις την οικειότητα της στιγμής. Όλοι αναζητούμε ρανίδες συντροφικότητας, κανείς δεν το παραδέχεται. Ποτέ. Καρτερούμε στις σκιές, αθέατοι, περιμένοντας τον επόμενο διαβάτη που θα περάσει για λίγο από τη ζωή μας. Δε ζητάμε και δεν δινόμαστε. Αντικατοπτρισμοί ύπαρξης, άπιαστα αερικά. Καπνός. Άνθρωποι μόνοι. Ξαπλώναμε ο ένας δίπλα στον άλλον σιωπηλοί, λες και οι λέξεις ήταν μάγια σκοτεινά, που κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας απειλώντας να μιάνουν τη μέθεξη που συντελούνταν στις ψυχές μας. Ο χτύπος του ρολογιού έκοβε την αιθέρια σιγή στα δύο, υπενθυμίζοντάς μας το χρόνο που τρέχει, τρέχει συνεχώς, δεν περιμένει κανέναν ...

             I The penetrating pondering of one's existence. Exasperated thoughts cut deep in the mind. Scars in places no one can see. Breathing the sharp air of self-destruction. Hallucinating about real happiness. The day is gone, the lesson taught. Concealed dark future has been waiting. Insidious grief; Tomorrow, vanished into oblivion. Ethereal madness. Exquisite pain of fragile dreams getting broken. The celebrated fest of sorrow.             ♊ A sadist amour is by my side. True love dissolves into hatred. Abstract memories of a twisted romance. Breathing and touching and feeling... Thrusting and clasping and screaming... An unstoppable nexus no one could break. Once upon a time. Once upon a time... The happy ending got lost. There lies the undeniable emptiness; Still, resolute, eternal. Timeless dark fantasies -torn into pieces. The never ending void between life and everything...

Μαύρο νυφικό και γκρίζο πέπλο. Άλλος ένας έρωτας που έσβησε νωρίς. Μουντά πορτραίτα νεκρής φύσης στολίζουν το έρημο δωμάτιο. Μόνη παρουσία οι παράταιρες νότες · χορδές μιας ετοιμοθάνατης κιθάρας. Το κύκνειο άσμα της έμελλε να είναι η αυλαία. Το ρέκβιεμ απατηλών ονείρων, του ανυπεράσπιστου έρωτα, αντηχεί παντού. Στο αυλακωμένο ξύλο στα ραγισμένα πλακάκια στα σκορπισμένα κίτρινα φύλλα. Ερήμωσε η πλάση μαζί με τις καρδιές · το μοιρολόι του απελπισμένου έρωτα δεν ακούγεται πια...

Άλλο πια δεν έμεινε στη μνήμη μου, μονάχα εκείνες οι ακτές. Νύχτες πανσέληνες · Τα κύματα ψιθύριζαν στα αυτιά μου μια μελωδία μυστική, μεθυστική. δική μου και δική τους. Έτσι έμειναν στη μνήμη -σαν συνωμοσία της φύσης, μαγική.                    *** Κανείς δεν μιλάει πλέον για εκείνον τον απαλό παφλασμό. Οι ζωές τους φαντάζουν πολύ σημαντικές για να αναλώνονται σε αρχαίες μαγείες της φύσης. Κανείς δεν ακούει πια το τραγούδι της. Κανείς δεν υμνεί το μεγαλείο της. Κανένας δεν μιλάει πια για μακρινές ακτές...                    *** Σαν όνειρο, σαν οπτασία, σχηματίζεται η μορφή σου ακόμη στον αφρό. Ο ρομαντικός χορός του νερού και της άμμου μιλά για σένα, μόνο για σένα. Κι ένα "γιατί;" πλανάται στον αέρα. Τα ψαροπούλια σε ψάχνουν και φάλτσα για σένα τραγουδούν μα εσύ δεν εφάνης ποτέ. Και τούτες οι ακτές έχουνε γίνει για σένα χώρες ξένες, μακρινές. Έτσι μιλ...

          Ι Πάντα εγώ ο καταραμένος ποιητής κι εσύ το λευκό χαρτί που αμαυρώνεται. Εγώ το σκοτάδι κι εσύ ουράνιο φως. Είσαι εσύ ο Παράδεισος κι εγώ ο έκπτωτος άγγελος. Πάντα εγώ ο κακός στο δικό μου παραμύθι. Ο εαυτός μου, ο χειρότερος εχθρός μου και ο μεγαλύτερος φόβος μου. Είμαι εδώ -μ' ακούς;- και γράφω ασταμάτητα. Νύχτες αξημέρωτες, κρυμμένες πίσω από έναστρες περσίδες, διαβάζουν σιωπηλά τους αφηρημένους μου στίχους -ανομοιοκατάληκτους, ατελείς, βυθισμένους στην ταπείνωση. Στίχοι σκυθρωποί και απόκοσμοι γιατί μοιάζουν σε μένα.          Ι Ι Έτσι αγαπούν και πονούνε οι άνθρωποι. Μοναχικές καρδιές, απελπισμένες φιγούρες μες το πλήθος. Είναι η θλίψη μόνιμος σύντροφος και δεν γνωρίζουν γιατί. Δεν έμαθαν ποτέ να μιλάνε με στίχους, δεν συστήθηκαν ποτέ με το σκότος μέσα τους. Μα εκείνο ποτέ δεν τους άφησε, όσο κι αν αγνοούσαν την ύπαρξη του. Σχημάτισε μίζερες μορφές, ανθρώπους μοιρολάτρες ημιμαθή άτ...

Μέσα από τη βροχή αναδύεται εκείνη · μια μορφή λαβωμένης γυναίκας. Σαν να βαδίζει αόρατη, κανείς δεν την είδε, κανείς δεν την ξέρει. Βαδίζει αμίλητη, σκυθρωπή, μια μελαγχολική φιγούρα στο πλήθος. Τι ψάχνει άραγε; Σκόρπιες εικόνες περνούν απ' το μυαλό της, στο βάθος πάντοτε εκείνος. Ο τέλειος άγνωστος -τον ερωτεύτηκε αιφνιδίως. Σαν κοριτσάκι δεκαέξι χρόνων που γνώρισε τον κεραυνοβόλο έρωτα. Συνεχίζει να προχωρά πληγωμένη, φορώντας ένα γυάλινο προσωπείο -έτοιμο από στιγμή σε στιγμή να σπάσει. Γιατί δεν την παρατηρεί κανείς; Μια ιστορία κάποτε όμορφη αρχειοθετήθηκε κι εκείνη στην κατηγορία της τραγωδίας. Ο απογοητευμένος έρωτας καταχωνιάστηκε στο σκουριασμένο συρτάρι. Τα άλλοτε ζωτικά συναισθήματα έγιναν θηλιά στο λαιμό -και την έπνιξαν. Σκοντάφτει και σωριάζεται στο μονοπάτι. Μονάχη και αβοήθητη, εκτεθειμένη στην ανελέητη μοίρα. Ο κόσμος προσπερνά βιαστικός · κανείς δεν έχει χρόνο για θλιβερές ιστορίες...