Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Σκέψεις για τη Φλανδρώ...*

Τι είναι άραγε ο βράχος;
Να είναι ένα πλάσμα, μια μορφή -κάποτε ζωντανή;
Και ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι;

Μήπως δεν έχει και αυτός μιλιά;
Μήπως δεν έχει ακούσει κι αυτός κραυγές -πότε σιωπηλές και πότε δυνατές;
Μήπως δεν έχει κρύψει αθώα κι ένοχα μυστικά;
Ποιος μπορεί τάχα ν' αμφιβάλλει;

Λένε πως η πέτρα είναι νεκρή, μα τι πραγματικά σημαίνει πέτρα;
Σημαίνει σθένος, δύναμη, να μη λυγίζεις όταν σε χτυπάνε.
Κι αυτή με τη σειρά της έχει περάσει χιλιάδες κύματα..

Άραγε να νιώθει η πέτρα;
Κι αν ναι, τι νιώθει;
Λένε πώς η πέτρα είναι άδεια,
μα δεν τους έχει πει κανείς πως το κενό είναι κι αυτό συναίσθημα.

Ρωτήστε και την άμοιρη Φλανδρώ
που στην αιωνιότητα χαραγμένη η μορφή της
-ακίνητη κι αεικίνητη ταυτόχρονα σε μια στιγμή παραφροσύνης-
στέκει κι αγναντεύει τα κύματα.
Στα σκοτεινά νερά να εξομολογείται τον καημό της.
Απ' τα θαλασσινά πουλιά να να ζητά να βρούνε τον καλό της.
Μόνη
Να περιμένει
Για πάντα.
Για πάντα;





Ερωτηματικό...



*Φλανδρώ: ηρωίδα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο έργο "Το αγνάντεμα"