Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Ψάχνοντας την ολοκλήρωση στους ανθρώπους,
 τη βρήκα εν τέλει στο χαρτί.
Ζούσα μια επίπλαστη ευτυχία,
ώσπου παραδέχτηκα ότι δεν άνηκα εκεί.

Έδιωξα εκείνους που δεν ταίριαζαν
στο θλιβερό κολλάζ μου.
Η ευτυχία τους με μόλυνε.
Το ψέμα της ύπαρξης, που ενστερνίστηκαν,
θέλησα να το βγάλω εκτός των δρύινων πυλών του μυαλού μου.
Βασιλιάς των νέων κόσμων το χέρι μου,
που ακόμη οδηγεί ψυχαναγκαστικά το νου μου στη συγγραφή...

Ένα πλάσμα σκοτεινό
-σαν την ψυχή του-
που ξέφυγε από κόσμους με Χίμαιρες και δράκους.
Από χώρες που δεν γνώρισε κανείς, ποτέ.
Όλοι μου είπαν ότι τους φαντάστηκα·
το έκανα τόσο δυνατά που πλέον υπάρχουν -στ' αλήθεια;-
μόνο για μένα.

Επέλεξα να βαδίσω κι εγώ στο μονοπάτι
με τα κίτρινα τούβλα.
Γνώρισα μάγισσες,
βασιλόπουλα,
κακοποιούς.
Αγάπησα ρεμάλια του δρόμου, απροσάρμοστους,
θλιβερές ιστορίες.
Τις ένιωσα μέσα μου, κι ήταν σαν να τις ζούσα χίλια χρόνια.
Κόλαση και Παράδεισος μαζί.

Κι αν δεν τα έζησα,
ήταν η φαντασία τόση, που -δεν μπορεί- θα έχουν γίνει πλέον αληθινά...

2 σχόλια: