ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Ψάχνοντας την ολοκλήρωση στους ανθρώπους,
 τη βρήκα εν τέλει στο χαρτί.
Ζούσα μια επίπλαστη ευτυχία,
ώσπου παραδέχτηκα ότι δεν άνηκα εκεί.

Έδιωξα εκείνους που δεν ταίριαζαν
στο θλιβερό κολλάζ μου.
Η ευτυχία τους με μόλυνε.
Το ψέμα της ύπαρξης, που ενστερνίστηκαν,
θέλησα να το βγάλω εκτός των δρύινων πυλών του μυαλού μου.
Βασιλιάς των νέων κόσμων το χέρι μου,
που ακόμη οδηγεί ψυχαναγκαστικά το νου μου στη συγγραφή...

Ένα πλάσμα σκοτεινό
-σαν την ψυχή του-
που ξέφυγε από κόσμους με Χίμαιρες και δράκους.
Από χώρες που δεν γνώρισε κανείς, ποτέ.
Όλοι μου είπαν ότι τους φαντάστηκα·
το έκανα τόσο δυνατά που πλέον υπάρχουν -στ' αλήθεια;-
μόνο για μένα.

Επέλεξα να βαδίσω κι εγώ στο μονοπάτι
με τα κίτρινα τούβλα.
Γνώρισα μάγισσες,
βασιλόπουλα,
κακοποιούς.
Αγάπησα ρεμάλια του δρόμου, απροσάρμοστους,
θλιβερές ιστορίες.
Τις ένιωσα μέσα μου, κι ήταν σαν να τις ζούσα χίλια χρόνια.
Κόλαση και Παράδεισος μαζί.

Κι αν δεν τα έζησα,
ήταν η φαντασία τόση, που -δεν μπορεί- θα έχουν γίνει πλέον αληθινά...