Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Στιγμιότυπα στοργής και τρυφερότητας διαβρώνονται στην όψη του συντελεσμένου αύριο.

[ Page 5 ] Ώρα 15:28 Μια αγκαλιά από το πουθενά. Κάποιος εισέβαλε στο κάστρο της μοναξιάς μου. Ήταν εκείνος. Δεν περίμενα ότι θα τον έβλεπα . Πίστευα ότι τέτοια ώρα θα ήμουν ασφαλής. Απομονωμένη, με τάφρους ψυχρότητας για ασπίδα. Δεν κατάφερα να κρατήσω το προσωπείο. Το ήθελα. Μα δεν μπορούσα. Σου τα είπα όλα με μια ανάσα. Προδόθηκα. Την είχα ανάγκη τελικά αυτήν την αγκαλιά. Κι εσύ μου την έδωσες απλόχερα. Είδες πίσω από τη μάσκα. Κατάλαβες πως ήμουν στα χαμένα. Κι ύστερα με "μάλωσες" για το πιάτο που πρόδιδε το κενό μου. Όσο γεμάτο είναι το πιάτο, τόσο άδεια είμαι εγώ. Από τροφή και από συναισθήματα.  [...]

Σε ξέρω τόσο καλά  ̶   κι όμως  έχω ήδη ξεχάσει τα μάτια σου.

[ Page 1 ] 6 του Σεπτέμβρη 2019. Ώρα 10 και 31 πρώτα λεπτά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Φέρει τα νέα που ήξερα, που περίμενα, που έτρεμα. Ώρα να φύγω. Σηκώνομαι, μα η θολούρα μου με οδηγεί στο νεροχύτη. Αντί να ψάχνω εισιτήρια, πλένω πιάτα. Σκέψη αδιανόητη να φύγω τρεις μέρες και να αφήσω τα πιάτα λερωμένα. Θυμάμαι τα εσώρουχα που από χθες είχα βάλει να μουλιάζουν. Θα φύγω και θα τους αφήσω πλυμένα βρακιά στην απλώστρα. Κάτι να με θυμούνται τις 3 ημέρες που θα λείψω. Κοιτάω τη βαλίτσα μου. Έτοιμη αποβραδίς. Σαν να το ήξερα. Σαν να περίμενα αυτή την πρωινή κλήση. Ο χθεσινός πυρετός έπεσε σήμερα το πρωί, τόσο ξαφνικά όσο ανέβηκε. Σαν να ένιωθα ότι κάτι ερχόταν, αλλά το σώμα μου δε μπορούσε να αναγνωρίσει τον εχθρό, πολεμώντας τον με το μόνο τρόπο που ήξερε: τον πυρετό. Η ώρα έχει πάει 12. Τα εισιτήρια κλείστηκαν, η λάντζα πλύθηκε, τα βρακιά απλώθηκαν. Έχω κάνει μπάνιο. Για κάποιο λόγο αδιανόητο το μυαλό μου απασχολεί μια κρέμα σώματος. Γιατί μου είναι απαραίτητο να ...

Στο τέλος της ζωής μου μέλλει να φτάσω όπως ήρθα γυμνή από ρούχα και υλικές ευτυχίες. Υπόλογη στον αδέκαστο εφοριακό της μοίρας αμείλικτος κοστολογεί τη ζωή μου. Τα χαρτιά μου θα κληθώ να παραδώσω. Κλείσιμο επιχείρησης- αναπόφευκτη συνταξιοδότηση. Τίτλους ιδιοκτησίας και τεκμήρια. Υπεύθυνες δηλώσεις ανευθυνότητας. Τα έργα μου, τα μη πραχθέντα και μια καρδιά πάντοτε αυθαίρετη. Κληροδοτήματα αναμνήσεων και ένα καταπίστευμα αγάπης επιτόκισμα που μου εναπέθεσαν έρωτες ημιυπαίθριοι πριν γκρεμιστούν συθέμελα. Τι μου ανήκει; Τι μου χαρίστηκε; Άραγε η ζωή μου άνηκε ποτέ; Ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας σε μια διαθήκη αδειανή. 04/11/2019

Περισυλλέγοντας το χάος, στο μονοπάτι της περίσκεψης ευρέθησαν νομάδες. Σταυροδρόμι συγκινήσεων. Το τέλος σε δυο ρόδες. Αδιέξοδο· Οιηματίες ονειροπόλοι γυρεύουν ασταμάτητα το νοητό ανόητο . Στης ματωμένης αυλόπορτας το κατώφλι Με έφεραν τρικυμισμένα βήματα ξανά και ένας νους κουρέλι. Στις αλλοπρόσαλλες λέξεις μου παραπατά η μουδιασμένη μου συνείδηση. Στροφές ακολουθεί ατέρμονες. Και κάμπτεται κι ελίσσεται και πάντα η ίδια μένει. 25.04.2019

Λευκά τα κρίνα και τα γιασεμιά, σαν όνειρα της νιότης μου· χαμένα. Στης θλίψης τα στενά αιώνιος συνεργός κι εχθρός θανάσιμος ο εαυτός μου. Σχέδια και πλάνα αδειανά και γίγνεσθαι ματαιωμένα. Σε μυστικά σοκάκια σιωπηλά μ' ελπίδες ψεύτικες δεσμεύτηκα. Λόγος οργής, λόγος σιωπής λέξεις κενές, προτάσεις άδειες. Και συμπληγάδες προσδοκίας που συνθλίβουν πάντα· εμένα. 30.06.2018

Κι είναι οι ώρες που περνούν Κι είναι οι στιγμές που όλο ζητάνε Να επιζήσω προσπάθησα, λυπάμαι. Σε σταυροδρόμια κολασμένα βρέθηκα ξανά Λύτρωση αθάνατη να βρω· αλλά Σκότος και άβυσσος εμένα καρτερούν. Πουλιά που ελεύθερα πετούν Όρκους και όνειρα χαμένα· νοσταλγούν Θείο δώρο της λήθης. Να ζήσω άλλο μη μου λες Κι όλα όσα έγιναν εχθές Χρέος του παρελθόντος που πληρώνω. Φόρος ζωής Λόγω τιμής Αυλαία ματωμένη πέφτει τώρα. Χειροκρότημα. 

Ξημερώνει Όχι ρε φίλε, πάλι Δευτέρα, έχει καταντήσει αηδία... Φεύγουνε οι μέρες, πετούν και χάνονται κι εσύ κολλημένος, θαρρείς, στην ίδια θέση, ακινητοποιημένος από ένα ξόρκι -ή κατάρα;- να παρατηρείς τη ζωή να τρέχει. Να κυλάει σαν χείμαρρος· πηγαίος, ασταμάτητος, σαρωτικός. Για όλους εκτός από σένα. Εσύ. Υπόδουλος της φενάκης του γυαλιού. Ανίκανος να κάνεις βήμα μπρος ή πίσω. Αειθαλής ηδονοβλεψίας παγιδευμένος σ' έναν αντικατοπτρισμό ζωής, να παρακολουθείς το "εκεί" γιατί το "εδώ" δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον. Σαν τη γριά στο παράθυρο ένα πράγμα.  Έχει και τη γοητεία του το γυαλί. Οι άνθρωποι μοιάζουν ποιητικά απόμακροι και όμορφοι, σαν τους κοιτάς κρυμμένος πίσω από τη διάφανη ασπίδα σου. Χαμένοι στις σκέψεις τους, δε σε βλέπουν. Κι ούτε θες. Σου αρέσει απλώς να τους παρατηρείς· να σκαρφίζεσαι ιστορίες για εξαθλιωμένες πριγκίπισσες, δράκους που έχουν στερέψει από φωτιά και ιππότες σε μεταλλικά άλογα. Πριγκίπισσες γυμνές, μακριά από το σπίτι του...

A selfish giver Έπρεπε να επιβιώσω. Και για να το καταφέρω αυτό έπρεπε να σκληρύνω. Να γίνει το περίβλημα μου συμπαγές και αδιάτρητο. Ήταν καιρός ν' αρχίσω πια να σκέφτομαι κι εμένα. Από αυτό εξαρτιόταν ολόκληρη η ύπαρξη μου. Έτσι έγινα ο δοτικός εγωιστής. Ένα πλάσμα αξιοπερίεργο και σπάνιο. Ένα τρομαγμένο αγρίμι, που κρύβεται όταν οι προβολείς πέσουν επάνω του. Ήμουν πάντοτε εγώ, μα τώρα αγαπούσα τον εαυτό μου. Ή έστω προσπαθούσα. Έπρεπε. Θα ήμουν νεκρή αλλιώς. Έκρυψα τις ευαισθησίες μου πίσω από μια ατσάλινη ασπίδα και φόρεσα το προσωπείο της ευτυχίας. Ύψωσα τείχη γύρω μου, να κρατούν τον κόσμο μακριά μου. Ή εμένα μακριά τους; Δεν έπρεπε να τους αφήσω να δουν τους δαίμονες μου. Καιρός ήταν να φροντίσω και λίγο τον εαυτό μου. Δεν τους επέτρεπα πια να με πληγώσουν. Όσο κι αν προσπάθησα, ήταν αδύνατον να αφήσω πίσω όλες τις συνήθειες μου. Πώς μπορεί κάποιος να πάψει να νοιάζεται τους ανθρώπους; Έγινα μια ιδιόμορφη οντότητα, ένας χθόνιος θεός με χίλια πρ...

Προτού το νήμα κόψω Το στερνό Κι αντίο ζωγραφίσει Στα νέφη Η πνοή μου. Παγωμένη και ιπτάμενη Το δημιουργό της να βρει γυρεύει Σε θρόνους και θρήνους Στο τέλος της ζωής μου Σαν θα φτάσω Αναπόδραστα Ηττημένη Απ'τη τη θνητή μου σάρκα Και τον βασιλιά θάνατο. Πριν εξαϋλωθώ -Χους εις χουν- Και σκορπιστω στον άνεμο.

Σκέψεις εν ώρα σιωπής Πέντε αισθήσεις ατελείς και περιορισμένες. Σου δίνουν το μέσο να γνωρίσεις όλο τον κόσμο και ταυτόχρονα σε δένουν με νοερά σχοινιά στο φθαρτό σου σώμα. Απελπιστικά θνητό και μονοδιάστατο. Γέφυρα και τείχος την ίδια στιγμή. Ανυπότακτη φαντασία· τέμνεται και ταξιδεύει. Ρευστή κοιλάδα συγκινήσεων. Και ο νους, η λογική, ο ψυχρός τοκογλύφος που επιτοκίζει επιθυμίες και συναισθήματα μεταμορφώνεται σε άκαμπτη τροχοπέδη που ξαφνικά χάνει τη δύναμή της. Το συμπαγές σώμα διαλύεται κι εκατοντάδες μόρια πετούν στο άπειρο, στο αιώνιο, το αειθαλές, το ατέλειωτο. (25 Αυγούστου 2015)

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς, σε φεγγαρόλουστες ακτές. Πρώτη φορά και τελευταία. Σαν από πάντοτε οικεία. Ψέμα γλυκό σαν δηλητήριο το πίνω. Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω. Μικρή καρδιά άδεια αγκαλιά ναυαγισμένο πλοίο. Νύχτα γραφής νύχτα σιωπής μοναχικές οι νύχτες. Πόθοι και μυστικά ανομολόγητες σκέψεις. Άστρα δίχως όνομα ήλιοι δίχως φως στόμα χωρίς φωνή σώμα δίχως πνοή. Σκοτάδι . (25 Αυγούστου 2015)

25 Αυγούστου 2015 Έρεβος ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ. Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end. Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει. Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής. Τι άλλαξε; Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις. Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό. Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε  ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχ...

Ανέκφραστη Μαριονέτα Εκείνη τη μέρα μου μίλησε ο καθρέφτης.  Κοίταξα το μαύρο ρυάκι που αυλάκωνε το μάγουλό μου. «Πρέπει να βγάλουν επιτέλους μια μάσκαρα 'όχι πια δάκρυα'», σκέφτηκα, και με μια αποφασιστική κίνηση έσβησα από το πρόσωπό μου το θρασύ δάκρυ, το κρυφό συναίσθημα που δεν κατάφερα να συγκρατήσω. Φόρεσα τη μάσκα μου ξανά. Έγινα πάλι εκείνη η ανέκφραστη μαριονέτα.

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που κλείνουν τις κουρτίνες κι εκείνοι που τις αφήνουν ανοιχτές. Η απλή αυτή κίνηση μπορεί να φανερώσει πολλά για το χαρακτήρα κάποιου.  Γιατί είναι τόσο διαφορετικός αυτός που σπεύδει να κλείσει τις κουρτίνες του; Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα -δεν έχει καμία σχέση με την ατιμία, την ανηθικότητα ή το ψέμα.  Η διαφορά έγκειται στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον έξω κόσμο.  Οι άνθρωποι δεν κλείνουν τις κουρτίνες για να κρύψουν κάτι επαίσχυντο από τη δημόσια θέα. Τις κλείνουν για να κρυφτούν οι ίδιοι. Να μην βλέπουν κανέναν και να μην τους βλέπει κανείς. Να μην αντικρίζουν τη σκληρή πραγματικότητα.  Η κουρτίνα είναι μια μεταφορά. Είναι ένα τείχος. Κρατάει μακριά τον πόνο, τα τέρατα της αστικής ζούγκλας. Όλα όσα φοβάσαι να αντιμετωπίσεις. Όπως δεν αποκαλύπτεις σε κανέναν το τι σε βασανίζε, έτσι αποκρύπτεις και τη βασανισμένη σου φιγούρα. Νιώθεις ασφάλεια.  Είσαι μόνο εσύ και η κουρτίνα σου.  Κι οι...

Γεννήθηκα χωρίς να με ρωτήσουν. Επάγγελμα, γυναίκα· μητέρα, ζωή. Μαλλιά και μάτια καστανά κι ένα σώμα που δεν μου άνηκε ποτέ. Σε αυτήν την ύπαρξη χρέωσαν αμαρτία και ψευτιά. Καταδικασμένη να σέρνω το φορτίο της μοίρας. Με βήματα βαριά να παραδώσω τη σκυτάλη στην επόμενη σαν φτάσω στο τέλος της ζωής μου. Αιχμάλωτη σε μια ζωή που δεν διάλεξα. Αδικημένη· πάντα και παντού. Αόρατη στο πλήθος. Μόνη στη ζωή. Βυθίζομαι... Ατελέσφορες προσπάθειες να αναδυθώ από το έρεβος της γυναικείας ύπαρξης. να αναστηθώ από τις στάχτες μου. να εισπνεύσω τον άνεμο της αλλαγής. Ικμάδες ζωής γλιστρούν από τα χέρια μου· και χάνονται... Περνώ στη λήθη. Η αιωνιότητα θέλησε να γίνω αυτό που πάντα μισούσα: γένος ανυπεράσπιστο.

« Είναι εύκολο να γοητεύσεις κάποιον αγγίζοντας τον.   Η πρώτη επαφή έχει μια ανεξήγητη μαγεία. Ρίγη κατακλύζουν το κορμί σου, καθώς τα ερωτικά μηνύματα ταξιδεύουν μέσα από τους νευρώνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τρέχουν να κατακτήσουν το μυαλό σου, την καρδιά σου.    Πλημμυρίζεις από επιθυμία. Το δέρμα σου και το δέρμα του ερωτοτροπούν και πριν το καταλάβεις η σαρκική έλξη είναι ισχυρότερη από τη βαρύτητα.    Όχι, όχι έτσι. Δε θέλω τα εύκολα.    Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον κερδίσω από εδώ που κάθομαι. Ανέπαφα. Χωρίς να τον σφραγίσω με τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. » Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν μια έμπνευση της στιγμής, που με συνεπήρε ένα ψυχρό απόγευμα του φετινού χειμώνα. Είναι ένα από τα πολλά αποσπάσματα που γράφω έτσι, χωρίς να γνωρίζω σε ποια απ' τις πολλές ιστορίες -με τις οποίες καταπιάνομαι ανά διαστήματα- θα μπορούσε να "κουμπώσει". Το ταίριασμα γίνεται μονάχα πολύ αργότερα, όταν μια άλλη έμπνευση γεννά μια ανάγκη για κάπο...

Τα πρώτα πέντε λεπτά Η ζωή αξίζει για πέντε λεπτά μονάχα... Για εκείνο το μαγικό πεντάλεπτο, μόλις ξυπνάς μετά από ένα όμορφο όνειρο. Εκείνες τις πολύτιμες στιγμές που δεν έχεις ξεχωρίσει ακόμη τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία. Αγαπώ ιδιαίτερα τις νύχτες όταν στον ύπνο μου με επισκέπτονται άνθρωποι που δεν βρίσκονται στη ζωή μου πια. Λατρεύω εκείνο το πρωινό ξύπνημα με θρησκευτική ευλάβεια. Εκείνα τα πρώτα πέντε λεπτά, την ουτοπία του αγουροξυπνημένου νου. Τη μακαριότητα της άγνοιας. Το μαγικό μεταίχμιο ανάμεσα στον κόσμο των ονείρων και τη ζοφερή πραγματικότητα, την πικρή αλήθεια που πρέπει ν' αντιμετωπίσεις. Εκείνο το πεντάλεπτο που όλα ακόμη φαντάζουν πιθανά.  Το στιγμιότυπο κατά το οποίο νιώθεις την παρουσία τους ακόμη στη ζωή σου. «Είναι ακόμη εδώ, όλα καλά, δεν είμαι δυστυχισμένη, όχι...» Μα μέχρι να σκεφτείς τις λιγοστές τούτες λέξεις είναι αργά. Η λογική έχει μπει σε λειτουργία ξανά. Η αλήθεια χαρακώνει το νου σου πάλι αλύπητα· είναι το καθημερινό σα...

Με τον καιρό κατάλαβα γιατί οι γυναίκες αφήνουμε -μαζοχιστικά σχεδόν- τα ψηλοτάκουνα παπούτσια να μας βασανίζουν ανελέητα.  Δεν είναι εκείνοι οι λίγοι πόντοι ύψους που κερδίζεις, όχι.  Είναι κάτι πιο βαθύ.  Είναι εκείνο το συναίσθημα που σε πλημμυρίζει μόλις σκαρφαλώσεις στα ψηλοτάκουνα σου. Η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στην κορυφή του κόσμου, ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.  Σε αλλάζει ολοκληρωτικά.  Πολύ περισσότερο από το κορμί σου, τα ψηλοτάκουνα ανυψώνουν το ηθικό σου.