Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Στα τελευταία σου βήματα, το μυαλό μου φωτίστηκε. Rewind. Ώρα μηδέν. Επιστροφή στην αρχή. Τη στιγμή που άρχισαν όλα. *** Μία φορά κι έναν καιρό, γράφτηκαν όλα τα παραμύθια... Οι ζωές των ηρώων σημαδεύονται από ένα απροσδόκητο γεγονός, και μια αλληλουχία συμπτώσεων τους φέρνει αντίκρυ στο τρανό πεπρωμένο τους. Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα μύθο. Ένα μύθο ολέθριο και τραγικό, όπως καθετί εξαίρετο. Η αθανασία κοστίζει ακριβά. Και στο βωμό της ρίχνονται εθελοντές, θύματα της εποποιίας του έρωτα. Ο πρωταγωνιστής έχει να διαβεί ένα συμβολικό μονοπάτι, να περάσει τις δοκιμασίες της μοίρας, για να βρεθεί στον προορισμό του. Ο Ηρακλής πρέπει να επιτύχει στους δώδεκα άθλους, ώστε να του χαριστεί η αθανασία. Το ίδιο του το δώρο είναι και η τιμωρία του. Και η κατάρα του είναι να επιθυμεί την πηγή της δυστυχίας του σφόδρα. *** Θα ήταν ψέμα εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι τη μέρα που σε γνώρισα. Εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι αν ήταν πρωί, μεσημέρι, ή απόγευμα. Οι στιγμές μοιάζουν...

Πες μου ένα παραμύθι πριν φύγεις... Θυμάσαι τότε που ξαπλώσαμε στο ίδιο κρεβάτι; Χωρίς σεξ, χωρίς παθιασμένα φιλιά, κλέβοντας πεταχτά βλέμματα ο ένας μέσα απ' τα μάτια του άλλου. Μερικές φορές είναι ωραίο απλά να ξαπλώνεις, χωρίς λόγια, χωρίς πράξεις, χωρίς προσδοκίες. Να πλαγιάζεις δίπλα σ' ένα ζεστό κορμί και να ονειρεύεστε μαζί. Απλά να απολαμβάνεις την οικειότητα της στιγμής. Όλοι αναζητούμε ρανίδες συντροφικότητας, κανείς δεν το παραδέχεται. Ποτέ. Καρτερούμε στις σκιές, αθέατοι, περιμένοντας τον επόμενο διαβάτη που θα περάσει για λίγο από τη ζωή μας. Δε ζητάμε και δεν δινόμαστε. Αντικατοπτρισμοί ύπαρξης, άπιαστα αερικά. Καπνός. Άνθρωποι μόνοι. Ξαπλώναμε ο ένας δίπλα στον άλλον σιωπηλοί, λες και οι λέξεις ήταν μάγια σκοτεινά, που κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας απειλώντας να μιάνουν τη μέθεξη που συντελούνταν στις ψυχές μας. Ο χτύπος του ρολογιού έκοβε την αιθέρια σιγή στα δύο, υπενθυμίζοντάς μας το χρόνο που τρέχει, τρέχει συνεχώς, δεν περιμένει κανέναν ...

Δυο καθημερινοί άνθρωποι. Ένας νεανικός έρωτας. Μια ιστορία που δεν έγινε ποτέ παραμύθι. Μια φορά κι έναν καιρό η Μ. γνώρισε τον Σ. κι έγιναν ζευγάρι. Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι παραμύθι. Γνωρίστηκαν όπως όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Ίσως όχι όλοι. Η γνωριμία τους, όμως, ήταν η τυπική γνωριμία εφήβων. Δυο 17χρονοι μαθητές Λυκείου που βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι μιας κοινής παρέας, σ' έναν κατά τ' άλλα συνηθισμένο απογευματινό καφέ. Μαθητές της ίδιας τάξης, στο ίδιο σχολείο, αλλά σε διαφορετικά τμήματα. Άγνωστοι μέχρι τότε, αόρατοι ο ένας για τον άλλο. Μια πεζή ιστορία, αλήθεια, και βαρετή. Ερωτεύτηκαν με όλη την ορμητικότητα των νιάτων τους, όσο θα μπορούσαν δηλαδή δυο νεαρά παιδιά να γνωρίζουν τι εστί έρωτας. Σε χρόνια πιο αθώα σε σύγκριση με τα σημερινά, όχι πολύ καιρό πριν. Τότε ακόμη που το σεξ δεν ήταν το ζητούμενο, αλλά η ολοκλήρωση. Έννοιες χαμένες τώρα τελευταία. Μοιράστηκαν έναν έρωτα, όχι επικό, ούτε κινηματογραφικό. Έναν έρωτα απλό. Σαν την τροφή. Μι...

Ο Ν. κοιτούσε επίμονα την κοπέλα στο μπροστινό του κάθισμα. Για την ακρίβεια, το μόνο που μπορούσε να διακρίνει ήταν ο κότσος στα μαλλιά της. Ένας μικρός, πεταχτός, ολοστρόγγυλος κότσος. Για λίγη ώρα το κέντρο της ύπαρξης του ήταν αυτός ο αναιδής κότσος. Κι εκείνος, λες κι ήταν ζωντανός, λες κι είχε φυσική -και ψυχική- υπόσταση, τον κοιτούσε κι αυτός. Με θράσος ορθωνόταν μπροστά του -μόνο αυτός ξεχώριζε πάνω απ' την πλάτη του καθίσματος. Κάθε φορά που αναπηδούσε το λεωφορείο, τραμπαλιζόταν κι εκείνος μπροστά του με αγένεια. Για κάποια αδιόρατη αιτία τον εκνεύριζε αφάνταστα. Αυτή η μικρή, ζωηρή τριχόμπαλα του επέβαλλε περιπαικτικά την παρουσία της. Μια δύναμη μέσα του τον διέταζε να τον τραβήξει. Το χέρι του μυρμήγκιαζε ολόκληρο από εκείνη την αφόρητη ώθηση -να το απλώσει και να τραβήξει τον κότσο. Και η ατίθαση σφαίρα να του βγάζει ειρωνικά τη γλώσσα. Χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, για μια ολόκληρη ώρα μόνη του σκέψη ήταν να διαλύσει το αντικείμενο της -αδικαιολόγητης είναι η αλήθε...

Η Συνάντηση Η μοίρα.. Η μοίρα μπορεί πραγματικά να παίξει πολύ άσχημα παιχνίδια. Μπορεί ν' αργήσει πολύ, μπορεί να στείλει τα πιο ασυνήθιστα σημάδια, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο ˑ το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Πολλά μπορούν να συμβούν μέσα σ' ένα καλοκαίρι. Ένα βράδυ, μια συνάντηση, μια γνωριμία, είναι αρκετά για ν' αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Εκείνο το καλοκαίρι που η Κ. γνώρισε τον Α. ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Μέσα σε τρεις μήνες έζησε τον απόλυτο, τον υπέρτατο έρωτα στην αγκαλιά του. Μέσα σε τρεις μήνες ανακάλυψε όλες εκείνες της πτυχές του εαυτού της που επιμελώς έκρυβε τόσα χρόνια. Μαζί του γνώρισε την αγάπη, την ελπίδα, τη δίψα για ζωή. Τη μέρα που ο Α. έφυγε για την επόμενη περιπέτειά του, διαλυμένη έθαψε τ' απομεινάρια της σχέσης κι όσα κομμάτια του εαυτού της της έμαθε αυτός. Δύο ακόμη μήνες πέρασαν μέχρι που έλαβε το “γράμμα” του, το άρθρο με την ιστορία του έρωτά τους. Εκείνη τη μέρα επέλεξε ν' ακολουθήσει επιτέλο...