Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Ο φανταστικός εραστής

Ο φανταστικός εραστής

Η σκέψη μου πετάει σε σένα
που σ' ένιωσα δικό μου
κι όμως δεν σ' είχα ποτέ...

Αυτό που ζήσαμε δεν υπήρξε ποτέ
ήταν ένα όνειρο
κι ομως το ένιωσα τοσο αληθινό

Ένιωσα πράγματα που δεν ήξερα ότι υπήρχαν
Ταξίδεψα με τη σκέψη μου σε μέρη μαγικά
Η καρδιά μου φτερούγισε για σένα, όπως δεν θα φτερουγίσει για κανέναν άλλο

Νόμιζα πλάνη ήταν το όνειρό μου για σένα
Αλλά τελικά μια πλάνη ήταν η ζωή μου πριν σε γνωρίσω
πλάνη και η ευτυχία που νόμιζα ότι ζούσα

Ζούσα σε μία αυταπάτη
Πίστευα ότι τα είχα όλα
Αλλά μου έλειπε το κυριότερο

Η παρουσία σου γέμισε το κενό της καρδιάς μου
κι ας ήταν απουσία
Τα αισθήματα υπήρξαν έστω κι έτσι

Σε φέρνω στο μυαλό μου
Σε ξέρω τόσο καλά
κι όμως δεν μπορώ να σχηματίσω τη μορφή σου

Ίσως γιατί ποτέ δεν υπήρξες
Ίσως γιατί ποτέ δεν ήσουν δικός μου
Ίσως γιατί είσαι ένα ψέμα

Δεν γίνεται όμως να το δεχτώ αυτό
το άτομο που με συγκίνησε πιο πολύ απ' όλους
δεν μπορεί να το φαντάστηκα, το ένιωσα τόσο αληθινό

Δεν γίνεται να το πιστέψω
Δεν θέλω
Και δεν μπορώ

Αν όμως αυτή είναι η αλήθεια;
Πώς μπορώ να τη δεχτώ;
Πώς να προδώσω ένα κομμάτι της καρδιάς μου;

Βαθιά μέσα μου το ξέρω
Τίποτε δεν ήταν αληθινό
Να το πιστέψω όμως δεν θέλω και δεν μπορώ

Πρέπει καποια στιγμή να το δεχτώ
πρέπει ν' αποδεσμευτώ
Την αλήθεια να δω

Πρέπει να σε αφήσω....
Πώς ;
Πώς, όμως, αφήνεις τη ζωή σου;
Πρέπει να πάρω την απόφαση

Είμαι δυνατή και θα τα καταφέρω
Θα κάνω το αδύνατο, δυνατό
Για το καλό μου

Αντίο φανταστικέ μου εραστή
Αντίο μακρινό μου όνειρο
Αντίο μεγάλε μου έρωτα

Σ' αγαπώ

Αυτό το ποίημα το έγραψα ταυτόχρονα με μία απ' τις ιστορίες που γράφω... Υποτίθεται ότι το γράφει η πρωταγωνίστρια της ιστορίας... Κάποια στιγμή ίσως μιλήσω και για την ίδια την ιστορία...
Καληνύχτα

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Χάθηκε η λογική...

Χάθηκε η λογική

Έχει χαθεί η λογική
δεν ξέρω πού εχει πάει
Έχει χαθεί η λογική
γιατί η καρδιά αγαπάει...

Τα γράμματα προκαλούν συγκίνηση
οι αριθμοί χιλιάδες αναμνήσεις
Πόσες φορές τους έγραψες
Δεν μπορείς πια να μετρήσεις.....

Σ' αγαπώ
Μου λείπεις
Θέλω να σε δω
Λίγες οι λέξεις, τεράστιο το νόημα.....
Η δύναμη του λόγου,
του λόγου και του πόνου....

Τηλέφωνα, τηλέφωνα απεγνωσμένα
Καρδιές ραγισμένες, απελπισμένες
Δάκρυα καυτά, γεμάτα πίκρα
Άκλητες στεναχώριες...

Ο φόβος του ονείρου
Ο φόβος των αναμνήσεων
Ο φόβος των νυχτερινών σκέψεων
και “επισκέψεων “ γεμάτων απουσία...

Πρέπει.....
Θέλω...
Όχι...
Ίσως...
Μήπως;
Όχι...

Χάθηκε η λογική
η τρέλα με κυρίευσε....
Πόνος, πόνος, πόνος
Πόνος βαθύς

Ένα παράθυρο στο χθες θέλω ν'ανοίξω
όλα τ' άσχημα να διώξω
Στο παρελθόν μου να πηδήξω
να 'ξερες πόσο....

Στις μνήμες να χαθώ
να μην ξαναξυπνήσω
κάθε μέτρο να το χάσω
τα πάντα να ξεχάσω


Όσο ο ήλιος θ' ανατέλλει
εγώ θα κάνω όνειρα
Όσο θα ζω αυτή την πλάνη
εσένα θα ζητώ
Ασταμάτητα, αμετάκλητα, αμετανόητα
Άσκοπα......
02.09.2010



Το ποίημα αυτό το έγραψα σε μια ακόμα στιγμή βαρεμάρας(σε περίοδο εξεταστικής), που οι λέξεις κατέκλυζαν το μυαλό μου κι εγώ απλά τις κατέγραφα όπως τις σκεφτόμουν.... Γενικά στην ποίηση, κυρίως δε στην έμπνευση της στιγμής, είμαι υπέρ της "αυτόματης γραφής", της αυθόρμητης δηλαδή γραφής των σκέψεών σου σ' ένα χαρτί έτσι όπως σου έρχονται κατά λέξη, οπότε δεν προχώρησα σε καμιά ιδιαίτερη επεξεργασία, απλά φρόντισα ν' αφαιρέσω λεπτομέρειες που χαλούσαν το σύνολο... Η αλήθεια είναι, ότι θυμίζει πολύ τον "Πληθυντικό Αριθμό" της Κικής Δημουλά(ένα απ' τα αγαπημένα μου ποιήματα) σε λέξεις, φράσεις, συνοχή, αλλά δεν ήταν σκοπός μου... Απλά έτυχε...

Θα γίνω γραφική αν πω ότι για μία ακόμη φορά δεν ξέρω τι σημαίνει;

Πραγματικά δεν έχω αυτή την πρόθεση, αλλά σε μια αυθόρμητη δημιουργία, πολύ δε περισσότερο όταν μιλάμε για "αυτόματη γραφή", δεν ξεκινάς να γράφεις με αφορμή ένα συγκεκριμένο συμβάν, αλλά για να εκτονώσεις κάπου τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό σου... Το ερέθισμα μπορεί να έχει δοθεί καιρό πριν, απ' οτιδήποτε... Ίσως να αφορά εσένα, ίσως ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, ίσως όλους, ίσως κανέναν.... Πιθανόν να προέρχεται από μια ταινία, ένα βιβλίο, μια συζήτηση που άκουσες τυχαία στο δρόμο.... Μπορεί να γεννήθηκε πριν λίγες μέρες, μπορεί πριν μερικά χρόνια... Ποτέ δεν ξέρεις.... 

Δεν είναι μαγική η λογο-τεχνία;

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Νέο ιστολόγιο....

Το ιστολόγιο αυτό το δημιούργησα για να κάνω μια διάκριση στις δημοσιεύσεις μου... Με άλλα λόγια, για να αναρτώ τις δικές μου δημιουργίες εδώ και τα αυθόρμητα κείμενα μου εκεί... Κάνοντας μια πρόβλεψη, δεν με βλέπω να το χρησιμοποιώ όσο το άλλο, αλλά είναι μια ευκαιρία να δημοσιεύσω και τις δημιουργίες μου, είτε λογοτεχνικές, είτε φωτογραφικές... Ελπίζω να σας αρέσει το περιεχόμενο... Αυτά προς το παρόν... Αντίο!!!

Ή до свидания, γιατί σήμερα μου κόλλησε το Ρώσικο....