ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

25 Αυγούστου 2015

Έρεβος

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ.

Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end.

Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει.

Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής.

Τι άλλαξε;

Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι.

Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις.

Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό.

Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχι μέση;

Η συνήθεια με κάνει να αισθάνομαι ανούσια κι ελαττωματική. Ένας ατελής άνθρωπος, με αδυναμίες που τον κρατούν σιδηροδέσμιο σε μια ζωή που δεν διάλεξε. Είναι, άραγε, η συνήθεια δυστυχία; Είναι σκλαβιά; Είναι κελί και ατσάλινες χειροπέδες;

Ή μήπως εγώ την αντιλαμβάνομαι έτσι, παρασυρμένη από κάποιο ελάττωμα στην κατασκευή μου;

Τι με ωθεί να νιώσω οδυνηρά περιορισμένη, αιχμάλωτη του μυαλού μου;