Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Σκοτεινός Παράδεισος

Ο έρωτας και ο θάνατος
έγιναν ένα.
Η τρυφερή στιγμή χάθηκε·
για πάντα.
Ποτέ ξανά.
Κανείς.
Τίποτα δεν θα 'ταν ίδιο.
Το τέλος εκεί·
κοιτώντας επίμονα.
Το σκοτάδι καραδοκεί·
μετρώντας θύματα.
Ο Σκοτεινός Παράδεισος δεν έχει χώρο για δυο.
Εσύ, εσύ, εσύ.
Άλλος κανείς.
Ψέμα και αλήθεια
έγιναν ένα.
Τίποτα δεν έχει μείνει.
Κανείς δεν σε περιμένει πια.
Τώρα ή ποτέ...


*Ο μικρός κρότος έσκισε την υπέροχη σιγή στα δύο
και τα νυκτόβια πουλιά -μόνοι μάρτυρες του κακού-
σκορπίστηκαν άτακτα στον ουρανό. 
Τίποτε δεν ήταν ίδιο πια...*

Κονσέρτο για έναν

Ατελείωτα καλοκαίρια
οι μέρες του έρωτα.
Ερωτικοί ψίθυροι
ηχούν παντού.
Στον παφλασμό των κυμάτων.
Στο θρόισμα των φύλλων.
Στη βοή του ανέμου.
Στο βάθος, να το·
Το ερωτικό μυστικό
άπλωσε αρχαία μαγεία στην πλάση.
Εσύ.
Μόνο εσύ.
Παντού και πουθενά.
Σαν μελωδία.
Επίμονη.
Μεθυστική.
Κονσέρτο για έναν απόψε...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

14 Ιουνίου 2014
Ώρα 23:12

Μια ακόμη βαρετή ημέρα πλησίαζε στο τέλος της...
Ενώ καθόμουν μόνη, προσπαθώντας να σκοτώσω την τελευταία ώρα μέχρι την πολυπόθητη αναχώρησή μου απ' τη δουλειά, αποφάσισα να γεμίσω τη σιγή του άδειου γραφείου με τις μουσικές περιπέτειες της Lana Del Rey. Κι όπως έπαιζε αργά, απαλά, ίσως μελαγχολικά, το Blue Jeans άθελα μου συλλογίστηκα πως αν ποτέ ερωτευόμουν κάποιον με την πρώτη ματιά, μια αόρατη ορχήστρα θα εκτελούσε αυτό το τραγούδι μέσα στο μυαλό μου.
Τότε σήκωσα το βλέμμα. Εμπρός μπροστά μου, πάνω από τα φυτά που κοσμούσαν το σιδερένιο φράχτη, διαγραφόταν ολόγιομο το φεγγάρι. Και καθώς η ολόχρυση πανσέληνος -τόσο κοντά μα τόσο μακριά- έλουσε με το φως της τα μάτια μου, ενώ η μουσική εκείνη υπόκρουση του κεραυνοβόλου έρωτα χάιδευε τα αυτιά μου. Ερωτεύτηκα εκείνη τη στιγμή -σαν να 'ταν η πρώτη φορά. Ερωτεύτηκα ξανά το φεγγάρι και μ' ερωτεύτηκε κι εκείνο, λούζοντας με με λίγο παραπάνω φως. Έμοιαζε σαν να ανέβηκε λίγα εκατοστά πιο ψηλά στον ουρανό, μόνο και μόνο για να με κοιτάει κατάματα.
Στη μοναξιά εκείνης της πανσελήνου, η πρόζα του επόμενου τραγουδιού χαράχτηκε στην καρδιά μου "I was going to be the other woman. Who belonged to no one. Who belonged to everyone". Ίσως και να 'ναι έτσι. Τα πλάσματα της νύχτας να ανήκουν μόνο στο φεγγάρι...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Ποιητικό Έρεβος

Ψάχνοντας παρηγοριά στους στίχους
άθελα μου οδηγήθηκα στην ομοιοκαταληξία.
Ενώ μου έλειψε, δε μπόρεσα να τη μεταχειριστώ.
Έμοιαζε ξένη, ρούχο δανεικό.
Οι στίχοι μου είχαν χάσει τη χάρη τους.
Σκληροί και αδυσώπητοι -σαν εμένα.
Το κάλλος φαντάζει για εκείνους αταίριαστο.
Η σκοτεινή μου ψυχή
σαν σκιά αγκαλιάζει το κείμενο.
Το χέρι απλώς εκτελεί εντολές.
Ούτε φεγγάρι, ούτε μουσική.
Τίποτα δε μπορεί να μαλακώσει μια αποξενωμένη ψυχή.
Αυτή είναι η μετάβαση
στη μαύρη ποίηση
στον καταραμένο ποιητή.
Ο καταραμένος ποιητής έγινα εγώ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Το τέλος του κόσμου

Κι αν οι μέρες τελειώσουν
και ο κόσμος οδεύει στην καταστροφή.
Αν οι εποχές χαθούν
και μείνει μία μονάχα, λειψή.
Τι άραγε θα μείνει στον κόσμο;
Όταν τα υλικά αγαθά εκλείψουν
οι άνθρωποι πού θα στραφούν;
Ίσως εγκαταλείψουν  τις απολαύσεις
για να αφιερωθούν στα θεία.
Ίσως στραφούν στο άπειρο
πολεμώντας να απαντήσουν άλυτα ερωτήματα.
Ίσως επιδοθούν σε ερωτικές περιπτύξεις
παραδομένοι στη λαγνεία
ξεχνώντας το τέλος και ζώντας τη στιγμή.
Εγώ τι θα έκανα;
Ποιο θα ήταν το καταφύγιο μου;
Τη δύσκολη στιγμή
θα επέλεγα το χαρτί ή τους ανθρώπους;
Θα μετάνιωνα, άραγε, την απόφαση μου;
Και αν ναι, ποια απ' τις δύο θα ήταν εν τέλει η σωστή;
Ποια θα με λύτρωνε;
Πώς θα προετοίμαζα καλύτερα την ψυχή μου για την αιωνιότητα;

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Δε θέλω άλλο, παρά να μου επιτραπεί να γράψω· να πετάξω τη φωτιά, που σιγοκαίει τα σωθικά μου, σ' ένα λευκό χαρτί και να τη θάψω μέσα στο μελάνι. Να μου δοθεί, μονάχα, η ευκαιρία...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει να γράφω μεγαλεπίβολα, πομπώδη λόγια στα έργα μου. Λόγια που, υπό άλλες συνθήκες, δε θα πίστευα ούτε εγώ η ίδια. Είναι η ένοχη απόλαυση μου. Άλλωστε, σ' έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν, κανείς δε θα με κατηγορήσει αν θέλω να διακοσμήσω τη βαρετή πραγματικότητα με μια δόση λαμπυρίζουσας μαγείας...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Κάποτε μου έφτανε να γεμίσω σελίδες με έρωτες, ίντριγκες και μαγικές περιπέτειες. Όσο έρχομαι, όμως, σε επαφή με αυτή την αγνή δύναμη του μυαλού μου, που κινητοποιεί το χέρι μου -σχεδόν ψυχαναγκαστικά- να γεμίσει σελίδες, τόσο πιο έντονα νιώθω την ανάγκη να βγάλω ένα βαθύτερο νόημα, ένα -όχι ηθικό, μα διανοούμενο- μήνυμα. Αυτή μου η παρόρμηση με σπρώχνει να αφιερώνω προτάσεις και λέξεις στην κινητήριο δύναμη της ψυχής μου. Να γράφω ποιήματα για την ποίηση και συγγράμματα για τη συγγραφή. Να εξυμνώ το δώρο που μου δόθηκε, το ζωογόνο μου χάρισμα: την ικανότητα να αδειάζω το είναι μου στο χαρτί και να δημιουργώ εικόνες, κόσμους και ανθρώπους· ζωές που κινούνται στο ρυθμό της συγγραφικής μου πένας, καθώς αυτή χαράσσει μηνύματα στο χαρτί. Ζωές που κρέμονται από τις διαθέσεις των δαχτύλων μου, η καταστροφή ή η λύτρωση των οποίων εξαρτάται από μένα και μόνο. Το στυλό μού χαρίζει μια πρωτόγνωρη δύναμη, η οποία ορίζει τον κόσμο που δημιούργησα, ως παντοκράτορας.
Έτσι, καθώς γεμίζω σελίδες, αυτόματα νιώθω πιο δυνατή σαν άνθρωπος. Όχι επειδή έχω την ευκαιρία να το "παίξω" Θεός, αλλά γιατί Εκείνος (ή η όποια ζωοποιός δύναμη σχημάτισε την ψυχή μας) μου έδωσε το δώρο της δημιουργίας, το εφόδιο για να αντέξω τον σκληρό αυτό κόσμο.