Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Η αγάπη....και τα άλλα δεινά (ή τα άλλα δεινά σκέτο!)

  Την επόμενη μέρα ξύπνησα γεμάτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ήξερα ότι το σχέδιο μου δούλευε ρολόι. Η μοναδική μου επιθυμία, η ευχή που έκανα τα βράδια, είχε αρχίσει να εκπληρώνεται. Ίσως να μην ήταν όπως τη φανταζόμουν, αλλά στην θεωρία το είχε πιάσει το νόημα. Σιγά-σιγά γινόμουν η γυναίκα της ζωής του. Αυτή που θ' αγαπούσε πιο πολύ απ' όλες. Η κοπέλα που θα της χάριζαν την αγάπη τους τα γαλάζια του μάτια. Η μόνη που θα εμπιστευόταν. Η μόνη... Έτσι με αποκάλεσε την προηγούμενη μέρα. Ήμουν πλέον σίγουρη. Το τρελό μου σχέδιο πήγαινε καλά. Αυτή που ίσως δεν πήγαινε καλά ήμουν εγώ, αλλά δεν με ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο. Ναι, επισήμως είχα ανοίξει την πόρτα της παράνοιας και είχα αρχίσει να βαδίζω προς τα μέσα...

   Στο σχολείο ήμασταν καλύτερα από ποτέ. Ο Άγγελος ήταν πιο άνετος, πιο χαλαρός, πιο ανοιχτός μαζί μου. Έμοιαζε ανακουφισμένος από ένα τεράστιο βάρος που κουβαλούσε στις πλάτες του από καιρό. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Ήμουν εγώ αλήθεια η αιτία της ευτυχίας του; Μα ναι... Δεν μπορεί να ήταν κάτι άλλο. Τις υποψίες μου αυτές τις βεβαίωσε ο ίδιος, σαν να διάβασε τις σκέψεις μου, λίγη ώρα μετά. Μου το είπε και τα μάτια του έκρυβαν μέσα τους τόση συγκίνηση, που έμοιαζαν σαν 2 καταρράκτες έτοιμοι να ξεχειλίσουν. Ένιωθα ότι ήμουν στα σύννεφα, ότι πετούσα. Τίποτα δεν μπορούσε να με προσγειώσει εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή σχεδόν τίποτα...



2 λόγια στα γρήγορα: η Ηλέκτρα έχει μιλήσει έξω απ' τα δόντια με τον Άγγελο για το θέμα της ομοφυλοφιλίας και κατάφερε να τον κάνει να ανοιχτεί και να την εμπιστευτεί.. Πλέον η φιλία τους βασίζεται σε πιο γερά θεμέλια και η Ηλέκτρα -μέσα στην παράνοιά της- είναι τρισευτυχισμένη.. Αυτή είναι απλώς μια μεταβατική σκηνή γι' αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα... Η επόμενη σκηνή είναι η αποκάλυψη του μυστικού της Ηλέκτρας.. Για ποιο λόγο η ζωή της ήταν μια κόλαση μέχρι να γνωρίσει τον Άγγελο.. Δεν θα σας το αποκαλύψω ακόμη, όμως... Λέω να σας αφήσω λίγο με την αγωνία... ;)

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Η αγάπη......και τα άλλα δεινά (απόσπασμα)

Τα προηγούμενα αποσπάσματα που δημοσίευσα αφορούσαν το αρρωστημένο πάθος της Ηλέκτρας για τον ομοφυλόφιλο φίλο της.. Αυτά είναι απ' τη ζωή της πριν γίνει φίλη με τον Άγγελο(τον ήξερε, τα πήγαιναν πολύ καλά, της άρεσε, αλλά μετά από αυτά τα αποσπάσματα γίνονται φίλοι). Πολύ πριν μάθει ότι είναι είναι ομοφυλόφιλος. Όπως βλέπετε η ζωή της είναι πολύ δύσκολη και την περιγράφει πολύ απαισιόδοξα.. Μπορεί τα παράπονά της να σας φανούν ρηχά, αλλά την αληθινή τραγωδία της ζωής της, σας τη φυλάω για μια άλλη φορά. Για να μην υπάρξει μπέρδεμα, η ίδια περιγράφει τη ζωή της πολλά χρόνια αργότερα, αλλά σαν να τη ζει τότε(μη ρωτάτε περισσότερα, θα μάθετε αργότερα).. Ίσως τα αποσπάσματα αυτά να σας βοηθήσουν να καταλάβετε την παράνοια της ηρωίδας με το συγκεκριμένο άτομο, το μόνο άτομο που της έδειξε αληθινό ενδιαφέρον...

Τόση ώρα όμως σας μιλάω και δεν έχω συστηθεί. Όπως καταλάβατε είμαι η Ηλέκτρα. Όταν οι γονείς μου με ονόμασαν έτσι, ή με γρουσούζεψαν ή ήξεραν ότι η ζωή μου θα ήταν μία τραγωδία, σαν της αρχαίας Ηλέκτρας. Όταν είδα στο θέατρο την ομώνυμη τραγωδία κόντεψα να βάλλω τα κλάματα, καθώς καταλάβαινα το δράμα της, σαν να ήταν δικό μου. Για την ακρίβεια, ένιωθα ότι ζουσαμε το ίδιο δράμα! Η αντίδρασή μου αυτή είχε 2 συνέπειες: η πρώτη ήταν να πάρω 20 στο μαθημα της θεατρολογίας επειδή η καθηγήτρια με είδε και θεώρησε ότι πρόσεχα και έζησα την “κάθαρση”. Η δεύτερη συνέπεια, που ήταν και αρνητική, ήταν για μία ακόμη φορά να βιώσω τον εξευτελισμό απ' όλους τους δήθεν έξυπνους της τάξης μου που μου έδωσαν διάφορα προσωνύμια: “φυτό”, “γλειφτράκι των καθηγητών”, “ψευτο-κουλτουριάρα”, “χαζοβιόλα ρομαντική”, “ξενέρωτη” κι άλλα τέτοια χαριτωμένα... Κάποια μάλιστα μου είπε “είχες και στο χωριό σου θέατρα και παίρνεις 20 στην θεατρολογία;”... Ναι, είναι γεγονός, τα άτομα αυτής της ηλικίας γίνονται πολύ ευρηματικά όταν θέλουν να ταπεινώσουν κάποιον. Δεν μπορώ να πω ότι αδικώ τη ζήλεια τους, αφού η καθηγήτρια σε όλους τους υπόλοιπους έβαλε από 15 και κάτω, αλλά εγώ δεν έφταιγα και σίγουρα δεν άξιζα τέτοια συμπεριφορά. Το ξεπέρασα, όμως, όπως και χιλιάδες άλλες συμπεριφορές στο παρελθόν που δεν άξιζα...

Μετά το πρωινό(και τις άκαρπες προσπάθειες της μητριάς μου να με πείσει να φάω κάτι), ετοιμάστηκα σε χρόνο “dt” κι έφυγα αλαφιασμένη να προλάβω ένα σχολικό λεωφορείο, που όποτε αργώ να ξεκινήσω απ' το σπίτι(έστω κι ένα λεπτό) περνά νωρίτερα απ' τη στάση -έχετε καταλάβει βέβαια ότι είμαι η ζωντανή απόδειξη του νόμου του Murphy-! Τελικά εκείνη τη μέρα ήμουν τυχερή και το λεωφορείο πέρασε στην ώρα του. Ήμουν όμως σίγουρη ότι αυτό το σημάδι καλής τύχης, σύντομα θα γινόταν μεγάλη ατυχία! Ξέρετε, είμαι απ' τους ελάχιστους ανθρώπους -ίσως η μοναδική- που δεν θέλουν να τους ξεκινά καλά η μέρα... Ο λόγος είναι απλούστατος. Όταν η μέρα ξεκινά στραβά, τότε στη συνέχεια θα παραμείνει απλά υποφερτή. Όταν, ωστόσο, η μέρα μου ξεκινά με μία ικμάδα τύχης, τότε η υπόλοιπη μέρα είναι επιεικώς ένα βασανιστήριο!
Αφού συζήτησα λίγο με τους “φίλους” μου, συνάντησα και τον μοναδικό λόγο που συνεχίζω να έρχομαι σ' αυτήν την κόλαση. Τη μοναδική καλημέρα που θέλω να ακούω κάθε πρωί. Την πιο όμορφη φωνή του κόσμου. Τα πιο μαγικά μάτια που έχω δει στη ζωή μου. Την παρουσία που με καθηλώνει και με αναστατώνει ταυτόχρονα. Το άτομο που τρέμουν τα πόδια μου όταν με χαιρετάει και κόβεται η ανάσα μου όταν μου μιλάει. Τον μοναδικό μαθητή αυτού του σχολείου που δεν διστάζει να με χαιρετήσει ανοιχτά, ούτε να πει ότι με συμπαθεί. Τον πρώτο μου και μεγάλο έρωτα. Τον ένα και μοναδικό. Τον Άγγελο μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά...
Κυριολεκτικά αφού έτσι τον λένε και μεταφορικά επειδή από τότε που με γνώρισε με προστατεύει απ' τους υπόλοιπους. Ο Άγγελος είναι το πιο γνωστό αγόρι στο Λύκειο, το πιο γοητευτικό, το πιο ευγενικό, το πιο ευαίσθητο, το πιο ξεχωριστό. Ο τέλειος άντρας! Αυτός που όλες οι κοπέλες ονειρεύονται και όλα τα αγόρια ζηλεύουν. Ο μόνιμος Πρόεδρος της τάξης και του δεκαπενταμελούς. Αυτός που κανένας δεν τολμάει να του πάει κόντρα, όχι μόνο λόγω της “θέσης” του, αλλά και λόγω σώματος. Αν καταλαβαίνετε τι εννοώ...
Κι όμως...Αυτό το άτομο είναι ο μοναδικός που μου μιλάει...
Όταν ο Άγγελος με αποκάλεσε φίλη του και μου είπε τι έκανε για να με υπερασπιστεί, έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου! Όχι μόνο ήταν ο πρώτος που με είπε φίλη του και ο πρώτος που με υπερασπίστηκε, αλλά ήταν και ο έρωτας της ζωής μου! Αυτός που αγαπούσα έδειχνε έστω σημάδια συμπάθειας. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να ονειρεύομαι ξανά μετά από πολύ καιρό... Μπόρεσα να πω ξανά τη λέξη “ελπίδα” μετά από 10 χρόνια... Κι όχι μόνο να την πω, αλλά και να τη νιώσω... Κι αυτό το γεγονός έκανε εκείνη τη στιγμή την πιο ξεχωριστή ημέρα της ζωής μου... Ήταν η μοναδική μέρα που ξεκίνησε καλά και τέλειωσε ακόμη καλύτερα! Για πρώτη φορά μετά από χρόνια γύρισα σπίτι με το χαμόγελο στα χείλη...

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Αυτόματη Γραφή...


Χίμαιρες και δράκοι τα όνειρά μου
φεύγοντας μετράνε τα βήματά μου
Η αβάσταχτη λάμψη των άστρων
φωτίζει δειλά τους πύργους των κάστρων
μέσα μια πυργοδέσποινα κρυμμένη
για τις αθώες συνειδήσεις είναι χαμένη
κανείς δεν την ψάχνει, κανείς δεν την ξέρει
δεν έχει κανέναν να την προσέχει
μόνη στις λύπες και στις χαρές
μόνη της πάλι στις συμφορές
πέτρα η καρδιά
έπαψε από καιρό να χτυπά
τον έρωτα περιμένει αιώνες
δεν τελειώνουν αυτοί οι χειμώνες
η απουσία γεμίζει τα άδεια σεντόνια
αμερόληπτη η νύχτα δεν δείχνει συμπόνια
τα δάκρυα είναι καυτά και το κρεβάτι κρύο
τίποτα σημαντικό για ένα μοναχικό βίο

Έχετε δοκιμάσει ποτέ την αυτόματη γραφή? Είναι η μέθοδος που αφήνεις το μυαλό και το χέρι σου ελεύθερο να γράψουν ό,τι θέλουν.. Εγώ έβαλα στον εαυτό μου τον περιορισμό να γράψει ομοιοκατάληκτες προτάσεις, για να κάνω λίγο πιο ελκυστική την "πρόκληση".. Εγώ το επιχείρησα μια μέρα στο λεωφορείο για να περάσει η ώρα.. Δοκιμάστε το!!!