Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Το κυνήγι του πόνου

Ένας κρότος και μετά σιωπή·
χάθηκε ο κόσμος μέσα στη δίνη του χρόνου.
Τα παλιά, που ακόμη ποθώ,
μοιάζουν σαν να μη συντελέστηκαν ποτέ
-μια φενάκη σε κόσμο απατηλό.

Σαν σκουριασμένη λεπίδα
με σκίζει ο πόνος στα δύο·
αργά, επίμονα, βασανιστικά.

Τι ζητώ και πού ανήκω;
Ποιο ουράνιο τόξο έχω για οδηγό;
Ο ουρανός σκοτείνιασε, πυξίδα καμιά, μόνο βαδίζω στο άγνωστο.

Αναζητώ το ψέμα ή την αλήθεια;
Ίαση ή αρρώστια;
Στα άδεια μπουκάλια διαγράφεται η επόμενη μέρα,
μια στιγμή θανατηφόρας διαύγειας μες τη θολούρα.

Πύρινη πένα
για μένα κυλά στο χαρτί.
Πονώ και λυτρώνομαι συνάμα.

Μια κάθαρση που δεν ήρθε ποτέ
-δηλητήριο ξανά κυλάει στις φλέβες.
Μέχρι να νιώσω εκείνο που ψάχνω,
μέχρι ευτυχία και πόνος να γίνουν ένα,
μέχρι το τέλος του κόσμου.

Κυνηγώντας τα απίθανα,
έχασα τα απλά.
Κυνηγώντας τις Χίμαιρες,
ξέφυγαν τα θηρία της ζούγκλας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου