Το κυνήγι του πόνου

Ένας κρότος και μετά σιωπή·
χάθηκε ο κόσμος μέσα στη δίνη του χρόνου.
Τα παλιά, που ακόμη ποθώ,
μοιάζουν σαν να μη συντελέστηκαν ποτέ
-μια φενάκη σε κόσμο απατηλό.

Σαν σκουριασμένη λεπίδα
με σκίζει ο πόνος στα δύο·
αργά, επίμονα, βασανιστικά.

Τι ζητώ και πού ανήκω;
Ποιο ουράνιο τόξο έχω για οδηγό;
Ο ουρανός σκοτείνιασε, πυξίδα καμιά, μόνο βαδίζω στο άγνωστο.

Αναζητώ το ψέμα ή την αλήθεια;
Ίαση ή αρρώστια;
Στα άδεια μπουκάλια διαγράφεται η επόμενη μέρα,
μια στιγμή θανατηφόρας διαύγειας μες τη θολούρα.

Πύρινη πένα
για μένα κυλά στο χαρτί.
Πονώ και λυτρώνομαι συνάμα.

Μια κάθαρση που δεν ήρθε ποτέ
-δηλητήριο ξανά κυλάει στις φλέβες.
Μέχρι να νιώσω εκείνο που ψάχνω,
μέχρι ευτυχία και πόνος να γίνουν ένα,
μέχρι το τέλος του κόσμου.

Κυνηγώντας τα απίθανα,
έχασα τα απλά.
Κυνηγώντας τις Χίμαιρες,
ξέφυγαν τα θηρία της ζούγκλας...