Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Βραδινές περιπλανήσεις...


Βραδινές περιπλανήσεις...

Βαδίζει στη σιγή, ντυμένη με νύχτα.
Τα μακριά της μαλλιά, πέπλο από αστέρια.
Δυο δακρυσμένα μάτια, πόνος, ραγισμένα φεγγάρια.
Κραυγές, λυγμοί, φωνές, λόγια κομμάτια.
Πόνος ξανά.
Ένας αναστεναγμός...
Βαρύς. Βαθύς. Μακρόσυρτος.
Μια παγωμένη εικόνα.
Αλήθεια είναι. Όχι, μνήμη. Όχι, αλήθεια. Μνήμη. Αλήθεια. Ψέμα.
Κι αυτή περπατά.
Μοναδική της συντροφιά, ο ήχος των βημάτων της
και η γιγαντωμένη σκιά της.
Μόνη, μ' ένα αβάσταχτο κενό.
Υποψία ζωής, ανάμεσα στην ανυπαρξία και την ύπαρξη.
Διασχίζει αναμνήσεις -πραγματικές και ψεύτικες.
Δεν ξεχωρίζει πια μεταφορά και κυριολεξία.
Λεωφόρους της πόλης και μονοπάτια του μυαλού.
Σταυροδρόμια κι αδιέξοδα.
Μ' ένα πόδι στην πραγματικότητα κι ένα στην φαντασία.
Κοιτά αμήχανα τον ουρανό.
Κι ένα ερωτηματικό πλανάται στον αέρα.
Τι, πώς, γιατί... Χωρίς απάντηση.
Ξανά γιατί. Σιγή.
Ερωτηματικό.
-άξαφνα ένας ήχος σαν μια χορδή που τεντώνεται-
Θαυμαστικό.
Σε λίγο θα ξημερώσει.
Συνεχίζει τη διαδρομή.