Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

(Απόσπασμα)

« Να 'μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο μπαλκόνι, μόνοι οι δυο μας, μετά από τόσα χρόνια. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά... Είμαστε εμείς, αλλά δεν είμαστε πια οι οι ίδιοι.

Όπως αυτό το τσιγάρο. 
Είναι εκείνο το τσιγάρο που άναψα πριν από λίγο. Αποτελείται ακόμη από καπνό κι ένα φιλτράκι και τα τυλίγει το ίδιο τσιγαρόχαρτο. Αλλά δεν είναι το ίδιο τσιγάρο. 
Κάποιος πήρε έναν αναπτήρα και του έβαλε φωτιά. Κάποιος το κάπνισε και το άφησε μισό. Και αυτός ο κάποιος σε λίγο θα το σβήσει και θα το πετάξει μέσα σ' ένα τασάκι γεμάτο γόπες και αποτσίγαρα. Κι όμως, αυτό μισοκαμένο περιμένει στωικά την επικείμενη καταστροφή του.

Ήμουν κι εγώ κάποτε ένα τσιγάρο, το δικό σου τσιγάρο. Μ' έφερες στα χείλη σου και σαν αναπτήρας έβαλες φωτιά στη ζωή μου. Κι εγώ σε άφησα να με καπνίσεις και να με πετάξεις. Γιατί πίστεψα ότι μου άξιζε. Γιατί πίστεψα ότι σκοπός μου σε αυτό τον κόσμο ήταν να σου δοθώ για να με καπνίσεις. Νόμιζα ότι τα τσιγάρα ανήκουν δικαιωματικά στους αναπτήρες που τα ανάβουν.


Μη με παρεξηγείς. Η φωτιά σου μ' έκανε να νιώσω πιο ζωντανή από ποτέ. Χαίρομαι που με κάπνισες. Μόνο που, να... 
Εσύ κάποια στιγμή βαρέθηκες το συγκεκριμένο τσιγάρο και το παράτησες μέσα στο τασάκι. Το άφησες να σβήσει από μόνο του. Κι εγώ απόμεινα μισοκαμένη να περιμένω εναγωνίως πότε θα με ξαναπιάσεις.

Πάλεψα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν με χρησιμοποίησες. Ότι δε με πέταξες αβασάνιστα μόλις τελείωσες μαζί μου. Ότι δεν ήμουν ένα τσιγάρο δανεικό όταν δινόμουν σε άλλους. Πάλεψα να τους πείσω ότι δεν κάπνιζαν ένα μεταχειρισμένο τσιγάρο.
Τα κατάφερα. Ελάχιστοι μόνο διέκριναν το καψάλισμενο μου φίλτρο. Σχεδόν πίστεψα ότι ήμουν ολοκαίνουργια, ανέπαφη.


Μα έλα που στέκομαι ξανά δίπλα σου και μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε. Είμαι ακόμη εκείνο το καμένο τσιγάρο. Είμαι μισή και η έλλειψη μου είσαι εσύ. 
Περιμένω ακόμη να μου ανάψεις φωτιά και να τελειώσεις αυτό που άρχισες τότε. Από τη μια ποθώ τη λύτρωση κι από την άλλη τρέμω στην ιδέα πως θα με σβήσεις κι εμένα άτσαλα στο τασάκι. Θέλω τα πάντα και τίποτα. Και τα θέλω μαζί σου. 

Αυτός ο πόλεμος που εκτυλίσσεται στο μυαλό μου με αποσυντονίζει. Με μπερδεύει.
Δεν ξέρω πώς να σε κοιτάξω, τι να σου πω. Νιώθω ότι δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που με κάπνισε πριν από χρόνια. Ούτε εγώ είμαι η ίδια. 
Γιατί, όμως, όλα τα νιώθω τόσο οικεία και απαράλλαχτα; »