Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Άλλο πια δεν έμεινε στη μνήμη μου, μονάχα εκείνες οι ακτές. Νύχτες πανσέληνες · Τα κύματα ψιθύριζαν στα αυτιά μου μια μελωδία μυστική, μεθυστική. δική μου και δική τους. Έτσι έμειναν στη μνήμη -σαν συνωμοσία της φύσης, μαγική.                    *** Κανείς δεν μιλάει πλέον για εκείνον τον απαλό παφλασμό. Οι ζωές τους φαντάζουν πολύ σημαντικές για να αναλώνονται σε αρχαίες μαγείες της φύσης. Κανείς δεν ακούει πια το τραγούδι της. Κανείς δεν υμνεί το μεγαλείο της. Κανένας δεν μιλάει πια για μακρινές ακτές...                    *** Σαν όνειρο, σαν οπτασία, σχηματίζεται η μορφή σου ακόμη στον αφρό. Ο ρομαντικός χορός του νερού και της άμμου μιλά για σένα, μόνο για σένα. Κι ένα "γιατί;" πλανάται στον αέρα. Τα ψαροπούλια σε ψάχνουν και φάλτσα για σένα τραγουδούν μα εσύ δεν εφάνης ποτέ. Και τούτες οι ακτές έχουνε γίνει για σένα χώρες ξένες, μακρινές. Έτσι μιλ...

Σε ποιους κήπους να κοιμάται άραγε η ηρωική ψυχή σου; Και ποια μελωδία τη νανουρίζει; Στο μαγικό πέπλο της Μοίρας υφασμένο από κύματα και νύχτα κεντήθηκαν τα ταξίδια σου. Με δάκρυα και πνιχτές κραυγές σφυρηλατήθηκε το ξίφος της δόξας. Άγγιξε το, σε περιμένει τρανό πεπρωμένο. Ακουστά σ' έχει η φύση · το θρόισμα των φύλλων τραγουδάει για σένα μέρα και νύχτα. Τα σκυλιά, στο φεγγαρόφως, αλυχτούν για σένα. Θρηνούν τις μέρες που πήρες το λάθος μονοπάτι. Που άφησες τις δικές σου στιγμές να σε προσπεράσουν. Τα άστρα κοιτούν από ψηλά περιμένουν τη μέρα που θα αγγίξεις το μεγαλείο και σύσσωμο το ουράνιο στερέωμα θα σε υμνήσει με μια πρωτόγνωρη λάμψη. Θρηνώ τις νύχτες που πέρασαν και τις μέρες που δεν θα έρθουν ποτέ ξανά. Θρηνώ για σένα που μιζεριάζεις στην καθημερινότητα σου. Άλλος ένας ανώνυμος άνθρωπος μες το πλήθος. Μια αθόρυβη ύπαρξη στους αιώνες. Ένα ακόμη πεπρωμένο που έσβησε πριν λάμψει.

Ατελείωτα καλοκαίρια οι μέρες του έρωτα. Ερωτικοί ψίθυροι ηχούν παντού. Στον παφλασμό των κυμάτων. Στο θρόισμα των φύλλων. Στη βοή του ανέμου. Στο βάθος, να το · Το ερωτικό μυστικό άπλωσε αρχαία μαγεία στην πλάση. Εσύ. Μόνο εσύ. Παντού και πουθενά. Σαν μελωδία. Επίμονη. Μεθυστική. Κονσέρτο για έναν απόψε...

14 Ιουνίου 2014 Ώρα 23:12 Μια ακόμη βαρετή ημέρα πλησίαζε στο τέλος της... Ενώ καθόμουν μόνη, προσπαθώντας να σκοτώσω την τελευταία ώρα μέχρι την πολυπόθητη αναχώρησή μου απ' τη δουλειά, αποφάσισα να γεμίσω τη σιγή του άδειου γραφείου με τις μουσικές περιπέτειες της Lana Del Rey. Κι όπως έπαιζε αργά, απαλά, ίσως μελαγχολικά, το Blue Jeans άθελα μου συλλογίστηκα πως αν ποτέ ερωτευόμουν κάποιον με την πρώτη ματιά, μια αόρατη ορχήστρα θα εκτελούσε αυτό το τραγούδι μέσα στο μυαλό μου. Τότε σήκωσα το βλέμμα. Εμπρός μπροστά μου, πάνω από τα φυτά που κοσμούσαν το σιδερένιο φράχτη, διαγραφόταν ολόγιομο το φεγγάρι. Και καθώς η ολόχρυση πανσέληνος -τόσο κοντά μα τόσο μακριά- έλουσε με το φως της τα μάτια μου, ενώ η μουσική εκείνη υπόκρουση του κεραυνοβόλου έρωτα χάιδευε τα αυτιά μου. Ερωτεύτηκα εκείνη τη στιγμή -σαν να 'ταν η πρώτη φορά. Ερωτεύτηκα ξανά το φεγγάρι και μ' ερωτεύτηκε κι εκείνο, λούζοντας με με λίγο παραπάνω φως. Έμοιαζε σαν να ανέβηκε λίγα εκατοστά πιο ψηλά ...

Η σκέψη μου επαναστατεί άγρια και όμορφη με τον τρόπο της. Άλλα της ζήτησα να κάνει κι άλλα έγιναν. Ένα ελεγείο θέλησα να γράψω για εκείνο το υδάτινο θαύμα που με αναίδεια χτυπά το παράθυρο μου και στοιχειώνει τα όνειρα μου. Είπα πως θα 'ταν εύκολο -η μούσα δε μου χαμογέλασε. Κι εγώ εδώ, ξημέρωμα μαλώνω με τις λέξεις. Για εκείνη την έμπνευση που δε θέλησε να έρθει. Για τη φαντασία που τώρα τελευταία καταδικάζω σε θάνατο...

Εκείνο το δροσερό βράδυ, μέσα στη θεσπέσια σιγή της νύχτας, είδα όλη μου τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Στην αρχή δειλά, με τη συστολή της πανσελήνου εκείνης της βραδιάς -που σαν παιδί κρυβόταν μέσα στα μαύρα σύννεφα. Ένα ρίγος διαπέρασε όλο μου το είναι· να ήταν άραγε το ψυχρό αεράκι; Αναλογίστηκα όλη μου τη ζωή -τα θέλω, τα πρέπει, τα ναι, τα όχι και τα μη- καθώς παρατηρούσα τους περαστικούς που χάνονταν νωχελικά σε σκοτεινές γωνιές του δρόμου. Κι εκείνη τη στιγμή, λες και μου χαμογέλασε η μούσα μου, το χέρι μου πήρε φωτιά κι άρχισε ν' αποτυπώνει εικόνες στο χαρτί. Όχι με σχήματα, αλλά με λέξεις, άρχισα να γράφω, χωρίς να ξέρω τι. Τα πλάσματα της νύχτας ζούνε στο σκοτάδι -έτσι κι εγώ. Κι εκείνη την έρημη ώρα, σε μια άκρα του τάφου σιωπή, ένιωσα πιο ζωντανή από ποτέ. Κι αυτή ήταν η αλήθεια. Σε μια ψυχρή, νωχελική νύχτα βρήκα το νόημα της ζωής· της ζωής μετά. Κι αν ήμουν στο μεταίχμιο της δικής μου, ήμουν για πρώτη φορά -μετά από καιρό- ήρεμη και κάπου μέσα μου ήξ...