Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Πολλοί πιστεύουν ότι συγγραφή είναι να τοποθετείς λέξεις και γράμματα στη σειρά... Κάνουν λάθος. Συγγραφή σημαίνει καταρχήν σκέψη, διανόηση, η δύναμη του νου να ξεφεύγει από τα πρότυπα και να ταξιδεύει σ' ένα κόσμο χωρίς κανόνες. Μια διάσταση αποκλειστική, ελιτίστικη σχεδόν. Οι δημιουργοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς -πείτε το όπως θέλετε- ήταν πάντα αταίριαστοι άνθρωποι, ριζοσπάστες, τρελοί, ονειροπόλοι, επαναστάτες, απροσάρμοστοι. Εκείνοι ήταν πάντα οι απόκληροι της αποστειρωμένης, ηθικά, κοινωνίας.
Το γράψιμο για μένα ήταν πάντα μια διαφυγή. Ήταν -και είναι ακόμη- το καταφύγιο μου. Ήταν ο μόνος τρόπος που βρήκα για να αδειάζω το "μαύρο κουτί" του μυαλού μου. Το λευκό χαρτί είναι, πράγματι, το μόνο μέρος όπου μπορώ πραγματικά να είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη να δημιουργώ και να εκφράζομαι δίχως νόρμες, δίχως ορθά πρότυπα, δίχως προσποίηση, δίχως μάσκες, μακριά απ' όσα "δήθεν" φορέσαμε για να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί.
Σκέψεις πολλές έχουν βασανίσει το μυαλό μου τόσα χρόνια. Ο νους μου έχει αναπτύξει μία δική του φιλοσοφία. Μελαγχολικά και μαύρα ερωτήματα έχουν περάσει κατά καιρούς. Εκείνα είναι τα χειρότερα, τα πιο επώδυνα, εκείνα που πρέπει επειγόντως να εναποθέσω στο χαρτί πριν με κάψουν. Τα περισσότερα σχετικά με τη ζωή και το νόημα της. 
Πολλές φορές αναλογίστηκα ζητήματα σχετικά με το θάνατο. Εκείνος ο κόσμος είναι μαύρος, σκοτεινός, θυμίζει υγρό κελί. Πονάει περισσότερο απ' όλα τα άλλα ζητήματα. Ειρωνεία είναι πως δεν με τρομάζει η προοπτική του δικού μου θανάτου, μα του θανάτου των άλλων. Δε φοβάμαι το θάνατο, μα τον πόνο. Όχι μονάχα τον σωματικό, μα και τον συναισθηματικό.  Όχι μονάχα τον δικό μου, μα και των άλλων. Ίσως να είναι ένας από τους λόγους που δεν θα επιδίωκα ποτέ τον θάνατο μου, επειδή δε θα ήθελα να πονέσω τους δικούς μου ανθρώπους. Αναπόφευκτα, όμως, η τροπή αυτή των συλλογισμών μου εγείρει νέα ερωτήματα.
Τι θα γινόταν αν μία μέρα πέθαινα; Πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν; Θα προκαλούσε καμία διαφορά στον κόσμο ή λίγες μέρες μετά θα είχε ξεχαστεί τελείως; Ποιοι θα θρηνούσαν για μένα και θα 'ταν άραγε αληθινός ο θρήνος ή βιτρίνα; Θα λυπούσε, άραγε, ο θάνατος μου πραγματικά εκείνου που θεωρώ "δικούς μου ανθρώπους"; Θα στεναχωρούσε, μήπως, περισσότερο ανθρώπους που πέρασαν προσωρινά, μονάχα, απ' τη ζωή μου; Κι αν όντως συνέθλιβε συναισθηματικά κάποιους ανθρώπους, πόσο καιρό θα διαρκούσε ο θρήνος;
Αν πέθαινα σώζοντας κάποιον, θα επηρέαζε, άραγε, ο θάνατος μου τη ζωή του; Θα άγγιζε η ύπαρξη μου τη δική του; Ίσως αυτό το ερώτημα να μ' έκανε συγγραφέα, να μου προξένησε την ανάγκη να δημιουργώ ζωές φανταστικών ανθρώπων και με μια κίνηση των χεριών μου να τις καταστρέφω ή να τους σώζω. Να τους προσφέρω λύτρωση ή καταδίκη, χτυπώντας νευρικά λίγα μονάχα πλήκτρα. Ίσως έτσι προσπαθώ να ξορκίσω το θάνατο από μέσα μου. Επιδιώκω, ίσως, την κάθαρση αντιμετωπίζοντας τις σκοτεινότερες σκέψεις μου. Θαρρείς, σαν τις γράφω, χάνουν τη σημασία τους. Γίνονται ξανά γράμματα και λέξεις μονάχα...


14 σχόλια:

  1. Ντάξει τα λόγια είναι περιττά για το συγκεκριμένο κείμενο. Το λάτρεψα και με συγκίνησε. Συγχαρητήρια Λιζάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νομίζω ότι και για μένα είναι από τα γραπτά μου που τα ένιωσα λίγο παραπάνω.. ;)

      Διαγραφή
    2. Ήταν κι αυτά να ερωτήματα που έχω περάσει τόσα βράδια -κυρίως νύχτες πανσέληνες- ψάχνοντας απαντήσεις...

      Διαγραφή
    3. Το μυαλό μας γενικά δημιουργεί διάφορες καταστάσεις & μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε...

      Διαγραφή
    4. Τα πάντα για να μας ταλαιπωρήσει λίγο παραπάνω, ε;

      Διαγραφή
    5. Tα πάντα όμως..Δε νομίζω πως αφήνει τίποτα απέξω ...

      Διαγραφή
    6. Ειρωνεία ότι το ίδιο όργανο που σε κρατάει ζωντανό και νοήμων είναι το ίδιο που σε σκοτώνει λίγο-λίγο....

      Διαγραφή
    7. Υπάρχει μια τόοοση δα κλωστή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα τελικά...

      Διαγραφή
    8. Ίσως και να μην μπορεί η ανθρώπινη διάνοια χωρίς μια -γενναία- δόση τρέλας...

      Διαγραφή
    9. Συμφωνώ για άλλη μια φορά μαζί σου <3

      Διαγραφή
    10. χαχαχαχα μα αφού επικοινωνούμε ρε γλυκούλα ;)

      Διαγραφή