ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Πολλοί πιστεύουν ότι συγγραφή είναι να τοποθετείς λέξεις και γράμματα στη σειρά... Κάνουν λάθος. Συγγραφή σημαίνει καταρχήν σκέψη, διανόηση, η δύναμη του νου να ξεφεύγει από τα πρότυπα και να ταξιδεύει σ' ένα κόσμο χωρίς κανόνες. Μια διάσταση αποκλειστική, ελιτίστικη σχεδόν. Οι δημιουργοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς -πείτε το όπως θέλετε- ήταν πάντα αταίριαστοι άνθρωποι, ριζοσπάστες, τρελοί, ονειροπόλοι, επαναστάτες, απροσάρμοστοι. Εκείνοι ήταν πάντα οι απόκληροι της αποστειρωμένης, ηθικά, κοινωνίας.

Το γράψιμο για μένα ήταν πάντα μια διαφυγή. Ήταν -και είναι ακόμη- το καταφύγιο μου. Ήταν ο μόνος τρόπος που βρήκα για να αδειάζω το "μαύρο κουτί" του μυαλού μου. Το λευκό χαρτί είναι, πράγματι, το μόνο μέρος όπου μπορώ πραγματικά να είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη να δημιουργώ και να εκφράζομαι δίχως νόρμες, δίχως ορθά πρότυπα, δίχως προσποίηση, δίχως μάσκες, μακριά απ' όσα "δήθεν" φορέσαμε για να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί.

Σκέψεις πολλές έχουν βασανίσει το μυαλό μου τόσα χρόνια. Ο νους μου έχει αναπτύξει μία δική του φιλοσοφία. Μελαγχολικά και μαύρα ερωτήματα έχουν περάσει κατά καιρούς. Εκείνα είναι τα χειρότερα, τα πιο επώδυνα, εκείνα που πρέπει επειγόντως να εναποθέσω στο χαρτί πριν με κάψουν. Τα περισσότερα σχετικά με τη ζωή και το νόημα της. 

Πολλές φορές αναλογίστηκα ζητήματα σχετικά με το θάνατο. Εκείνος ο κόσμος είναι μαύρος, σκοτεινός, θυμίζει υγρό κελί. Πονάει περισσότερο απ' όλα τα άλλα ζητήματα. Ειρωνεία είναι πως δεν με τρομάζει η προοπτική του δικού μου θανάτου, μα του θανάτου των άλλων. Δε φοβάμαι το θάνατο, μα τον πόνο. Όχι μονάχα τον σωματικό, μα και τον συναισθηματικό.  Όχι μονάχα τον δικό μου, μα και των άλλων. Ίσως να είναι ένας από τους λόγους που δεν θα επιδίωκα ποτέ τον θάνατο μου, επειδή δε θα ήθελα να πονέσω τους δικούς μου ανθρώπους. Αναπόφευκτα, όμως, η τροπή αυτή των συλλογισμών μου εγείρει νέα ερωτήματα.

Τι θα γινόταν αν μία μέρα πέθαινα; Πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν; Θα προκαλούσε καμία διαφορά στον κόσμο ή λίγες μέρες μετά θα είχε ξεχαστεί τελείως; Ποιοι θα θρηνούσαν για μένα και θα 'ταν άραγε αληθινός ο θρήνος ή βιτρίνα; Θα λυπούσε, άραγε, ο θάνατος μου πραγματικά εκείνου που θεωρώ "δικούς μου ανθρώπους"; Θα στεναχωρούσε, μήπως, περισσότερο ανθρώπους που πέρασαν προσωρινά, μονάχα, απ' τη ζωή μου; Κι αν όντως συνέθλιβε συναισθηματικά κάποιους ανθρώπους, πόσο καιρό θα διαρκούσε ο θρήνος;

Αν πέθαινα σώζοντας κάποιον, θα επηρέαζε, άραγε, ο θάνατος μου τη ζωή του; Θα άγγιζε η ύπαρξη μου τη δική του; Ίσως αυτό το ερώτημα να μ' έκανε συγγραφέα, να μου προξένησε την ανάγκη να δημιουργώ ζωές φανταστικών ανθρώπων και με μια κίνηση των χεριών μου να τις καταστρέφω ή να τους σώζω. Να τους προσφέρω λύτρωση ή καταδίκη, χτυπώντας νευρικά λίγα μονάχα πλήκτρα. Ίσως έτσι προσπαθώ να ξορκίσω το θάνατο από μέσα μου. Επιδιώκω, ίσως, την κάθαρση αντιμετωπίζοντας τις σκοτεινότερες σκέψεις μου. Θαρρείς, σαν τις γράφω, χάνουν τη σημασία τους. Γίνονται ξανά γράμματα και λέξεις μονάχα...