Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

« Να 'μαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο μπαλκόνι, μόνοι οι δυο μας, μετά από τόσα χρόνια. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά... Είμαστε εμείς, αλλά δεν είμαστε πια οι οι ίδιοι. Όπως αυτό το τσιγάρο.  Είναι εκείνο το τσιγάρο που άναψα πριν από λίγο. Αποτελείται ακόμη από καπνό κι ένα φιλτράκι και τα τυλίγει το ίδιο τσιγαρόχαρτο. Αλλά δεν είναι το ίδιο τσιγάρο.  Κάποιος πήρε έναν αναπτήρα και του έβαλε φωτιά. Κάποιος το κάπνισε και το άφησε μισό. Και αυτός ο κάποιος σε λίγο θα το σβήσει και θα το πετάξει μέσα σ' ένα τασάκι γεμάτο γόπες και αποτσίγαρα. Κι όμως, αυτό μισοκαμένο περιμένει στωικά την επικείμενη καταστροφή του. Ήμουν κι εγώ κάποτε ένα τσιγάρο, το δικό σου τσιγάρο. Μ' έφερες στα χείλη σου και σαν αναπτήρας έβαλες φωτιά στη ζωή μου. Κι εγώ σε άφησα να με καπνίσεις και να με πετάξεις. Γιατί πίστεψα ότι μου άξιζε. Γιατί πίστεψα ότι σκοπός μου σε αυτό τον κόσμο ήταν να σου δοθώ για να με καπνίσεις. Νόμιζα ότι τα τσιγάρα ανήκουν δικαιωματικά στ...

Επειδή σ' αγαπώ θα γράψω γράμμα στο φεγγάρι. Επειδή σ' αγαπώ θα το ψιθυρίσω στα άστρα. Θα στείλω πουλιά, αγγελιοφόρους της αγάπης μου, να στο κελαηδήσουν γλυκά την ώρα που ο ήλιος θα χρωματίζει την πλάση κόκκινη.     *** Επειδή μ' αγαπάς θα το φωνάξω στα κύματα. Επειδή μ' αγαπάς θα το μαρτυρήσω στον άνεμο. Σε γαλάζιες ακρογιαλιές θα ζωγραφίσω τα μάτια σου. Να τα παρασύρει η θάλασσα και να σε ταξιδεύει εκεί που πάντα θα σε περιμένω.     *** Μα η στιγμή τελειώνει κι εμείς, αγάπη μου, δεν θα είμαστε για πάντα μαζί. Ρυάκια και δρόμοι θα γίνουν σύνορα γεμάτα αγκάθια να μας κρατούν μακριά τον ένα από τον άλλον.     *** Σώπασε· κοίταξε δίπλα σου. Δεν θα 'σαι μόνος ποτέ. Μια σκιά, η σκέψη μου, θα σε ακολουθεί. Θα γίνει το ζωντανό σου όνειρο γιατί θα 'σαι κι εσύ το δικό της.

« Είναι εύκολο να γοητεύσεις κάποιον αγγίζοντας τον.   Η πρώτη επαφή έχει μια ανεξήγητη μαγεία. Ρίγη κατακλύζουν το κορμί σου, καθώς τα ερωτικά μηνύματα ταξιδεύουν μέσα από τους νευρώνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τρέχουν να κατακτήσουν το μυαλό σου, την καρδιά σου.    Πλημμυρίζεις από επιθυμία. Το δέρμα σου και το δέρμα του ερωτοτροπούν και πριν το καταλάβεις η σαρκική έλξη είναι ισχυρότερη από τη βαρύτητα.    Όχι, όχι έτσι. Δε θέλω τα εύκολα.    Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον κερδίσω από εδώ που κάθομαι. Ανέπαφα. Χωρίς να τον σφραγίσω με τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. » Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν μια έμπνευση της στιγμής, που με συνεπήρε ένα ψυχρό απόγευμα του φετινού χειμώνα. Είναι ένα από τα πολλά αποσπάσματα που γράφω έτσι, χωρίς να γνωρίζω σε ποια απ' τις πολλές ιστορίες -με τις οποίες καταπιάνομαι ανά διαστήματα- θα μπορούσε να "κουμπώσει". Το ταίριασμα γίνεται μονάχα πολύ αργότερα, όταν μια άλλη έμπνευση γεννά μια ανάγκη για κάπο...

Ζωή σαν τριαντάφυλλο θα έπρεπε να ήταν το όνομα της αγάπης. Σε χαϊδεύει με το άνθος της. Σε ραπίζει με αγκάθια. Γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα. Όνειρο απατηλό. Οπτασία για λίγους. Φως· και σκοτάδι συχνά... Μα η στιγμή εκείνη η μαγική· η στιγμή που η αγάπη σε ραίνει με ροδοπέταλα. Εκείνη μονάχα η στιγμή αξίζει για όλα όσα πέρασες. Ξεχνάς τα πάντα. Μοιάζει εκείνη η στιγμή σαν να διαρκεί μία αιωνιότητα. Αφήνεσαι να σε τυλίξει η γλυκιά ευωδία του ρόδου. Ξεχνάς ότι θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου στα αγκάθια...

             I The penetrating pondering of one's existence. Exasperated thoughts cut deep in the mind. Scars in places no one can see. Breathing the sharp air of self-destruction. Hallucinating about real happiness. The day is gone, the lesson taught. Concealed dark future has been waiting. Insidious grief; Tomorrow, vanished into oblivion. Ethereal madness. Exquisite pain of fragile dreams getting broken. The celebrated fest of sorrow.             ♊ A sadist amour is by my side. True love dissolves into hatred. Abstract memories of a twisted romance. Breathing and touching and feeling... Thrusting and clasping and screaming... An unstoppable nexus no one could break. Once upon a time. Once upon a time... The happy ending got lost. There lies the undeniable emptiness; Still, resolute, eternal. Timeless dark fantasies -torn into pieces. The never ending void between life and everything...

Ατελείωτα καλοκαίρια οι μέρες του έρωτα. Ερωτικοί ψίθυροι ηχούν παντού. Στον παφλασμό των κυμάτων. Στο θρόισμα των φύλλων. Στη βοή του ανέμου. Στο βάθος, να το · Το ερωτικό μυστικό άπλωσε αρχαία μαγεία στην πλάση. Εσύ. Μόνο εσύ. Παντού και πουθενά. Σαν μελωδία. Επίμονη. Μεθυστική. Κονσέρτο για έναν απόψε...

Άπιαστα όνειρα χάραξαν το νου μου. Τ' άγγιξα με τη φαντασία μου κι εκείνα μου χάρισαν το φως τους. Μια εμπειρία μαγική απλώθηκε μπροστά μου με χρώματα και ήχους. Φόντο λευκό, ζωγραφισμένο από το χέρι ενός παιδιού. Ποιο να 'ταν άραγε εκείνο το παιδί;               *** Σύντομα μεταμορφώθηκαν, πήραν το τελικό τους σχήμα και κυκλώθηκαν από ομίχλη. Δυσδιάκριτα όνειρα κι εγώ διαβάτης, στην είσοδο, προσπαθούσα να δω τι μου έκρυβαν. Ήταν ντυμένα με έρωτα και νύχτες αξημέρωτες. Στο βάθος μουσική -ζω άραγε ή μήπως πέθανα; Μέσα από την ομίχλη, φάνηκες εσύ. Κυκλωμένος από νότες. Με μάτια που έλαμπαν. Αλήθεια ή ψέμα, δεν έμαθα ποτέ. Και ούτε θέλησα... Ζήσαμε μόνοι, κρυμμένοι απ' όλους. Εγώ κι εσύ. Εσύ, το όνειρο. Ένα όνειρο άπιαστο. Όνειρο απατηλό. Μοναδικός μας σύμμαχος η νύχτα. Νύχτες λευκές. Νύχτες που υπήρξαν μόνο στο νου. Νύχτες παραδεισένιες. Νύχτες που δεν τις έζησε κανείς, παρά μόνο εμείς οι δυο. Δεν τις ξέχ...

Δυο καθημερινοί άνθρωποι. Ένας νεανικός έρωτας. Μια ιστορία που δεν έγινε ποτέ παραμύθι. Μια φορά κι έναν καιρό η Μ. γνώρισε τον Σ. κι έγιναν ζευγάρι. Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι παραμύθι. Γνωρίστηκαν όπως όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Ίσως όχι όλοι. Η γνωριμία τους, όμως, ήταν η τυπική γνωριμία εφήβων. Δυο 17χρονοι μαθητές Λυκείου που βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι μιας κοινής παρέας, σ' έναν κατά τ' άλλα συνηθισμένο απογευματινό καφέ. Μαθητές της ίδιας τάξης, στο ίδιο σχολείο, αλλά σε διαφορετικά τμήματα. Άγνωστοι μέχρι τότε, αόρατοι ο ένας για τον άλλο. Μια πεζή ιστορία, αλήθεια, και βαρετή. Ερωτεύτηκαν με όλη την ορμητικότητα των νιάτων τους, όσο θα μπορούσαν δηλαδή δυο νεαρά παιδιά να γνωρίζουν τι εστί έρωτας. Σε χρόνια πιο αθώα σε σύγκριση με τα σημερινά, όχι πολύ καιρό πριν. Τότε ακόμη που το σεξ δεν ήταν το ζητούμενο, αλλά η ολοκλήρωση. Έννοιες χαμένες τώρα τελευταία. Μοιράστηκαν έναν έρωτα, όχι επικό, ούτε κινηματογραφικό. Έναν έρωτα απλό. Σαν την τροφή. Μι...

Τη μέρα που σε γνώρισα φώτισε ο κόσμος γύρω μου. Έμοιαζες σαν να ξεπήδησες από ένα παλιό μου όνειρο. Ποτέ μου δεν αντίκρυσα μια οπτασία τόσο αληθινή. Σαν να σταμάτησε εκείνη τη στιγμή ο χρόνος · σαν να υπήρχαμε για λίγο στον κόσμο μόνο εγώ κι εσύ. Στο βλέμμα σου είδα για λίγο τον Παράδεισο. Η φωνή σου έφτανε στ' αυτιά μου σαν μουσική. Το χαμόγελο σου ξεθώριασε όλα τα χρώματα του κόσμου γύρω του. Το άγγιγμα σου μαγικό · δεν ήθελα εκείνη η χειραψία να τελειώσει ποτέ. Δεν χρειάστηκε να σε γνωρίσω. Σε ήξερα από πάντα. Ανάμεσα σε χίλιους ανθρώπους πάλι θα σε αναγνώριζα από τη λάμψη των ματιών σου. Δεν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Ένιωσα σαν να γνωριζόμασταν από καιρό. Σαν χρόνια να περιμέναμε ο ένας τον άλλον. Πότε θα συναντιόμασταν σε ένα σταυροδρόμι της ζωής. Κλείνω τα μάτια και σ' ονειρεύομαι. Είσαι εσύ μόνη σκέψη μου κι ελπίδα. Σαν να μη μπορεί ο νους μου να σχηματίσει άλλη μορφή παρά μόνο τη δική σου. Δεν μου έκλεψες την καρδιά, ούτε στη χάρισα. Ήτα...

Η άβυσσος των ματιών σου. Η φλόγα του βλέμματος σου. Δυο ψυχές που γίνονται ένα. Δυο κορμιά, μια στιγμή. Ένα ατελείωτο κυνηγητό. Ω ανεκπλήρωτε έρωτα. Ήρθε η ώρα για το τέλος. Όλα παίζονται απόψε... Μια νύχτα αποπλάνησης. Θύτης και θύμα και οι δυο. Η νύχτα συνεργός σε μια αποπλάνηση. Το σκοτάδι κρατά καλά κρυμμένα μυστικά. Το τόξο του έρωτα πεταμένο σε μια γωνιά. Τα βέλη του έχουν ήδη καρφωθεί. Ο φτερωτός θεός κοιτά συγκινημένος από ψηλά. Αβάσταχτη η γοητεία της αγάπης... ( 2011 )

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε κόσμους ονειρικά πλασμένους. Όχι γιατί γεννήθηκαν εκεί, μα επειδή το επέλεξαν. Ο αληθινός κόσμος ήταν πολύ σκληρός και άχρωμος για εκείνους. Σ' εκείνον τον τόπο άνηκαν. Περιτριγυρισμένοι από όνειρα. Όνειρα από μετάξι... Κάποτε έμαθα κι εγώ ότι ο έρωτας δεν είναι για τους ονειροπόλους. Πέρασα πρώτα μαζί σου 30 λευκές νύχτες. Δική σου. Μόνο. Σου έδωσα ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό και ίσως κάτι παραπάνω. Σου χάρισα το κλειδί που άνοιγε την πόρτα των ονείρων μου. Για να γνωρίσεις την αλήθεια μου. Μα εσύ δε θέλησες αυτό το δώρο. Ζήτησες κάτι ρεαλιστικό, γήινο. Θέλησα τόσο να στο χαρίσω.. Δεν τα κατάφερα. Δεν ήξερα πώς. Βλέπεις.. Δεν ήμουν κομμάτι του δικού σου κόσμου. Ήμουν πάντα κάτι άπιαστο, ένα αερικό που κατοικεί στη χώρα του ονείρου. Προσπάθησα όμως. Σου χάρισα στίχους και πολυσέλιδα γράμματα. Δεν τα εκτίμησες. Σου χάρισα αναμνήσεις και καλά κρυμμένα μυστικά. Τα περιφρόνησες. Κοιτούσες μόνο το μέλλον. Σου χάρισα συναισθή...

Αγάπη είναι να εύχεσαι να είναι ευτυχισμένος, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα 'ναι δικός σου. Να ζεις μόνο για το χαμόγελο του. Τα τραύματα του να είναι και δικά σου. Αγάπη είναι να αφήνεσαι στον έρωτα του, επιτρέποντας του να σε καταστρέφει κάθε φορά κι από λίγο. Να του ανοίγεις την πόρτα, ώστε να επιστρέψει όποτε το θελήσει αυτός και να φύγει πάλι αφήνοντας σε διαλυμένη γι' ακόμη μια φορά. Να τον εξουσιοδοτείς εν λευκώ να σε ισοπεδώσει αν το θέλει. Να του δώσεις εσύ η ίδια αν χρειαστεί το μαχαίρι που θα καρφώσει στο στήθος σου. Να μη ζητάς εγγυήσεις ή αποδείξεις αγάπης. Να του δίνεσαι ολοκληρωτικά περιμένοντας το απόλυτο τίποτα. Να ζεις για τα δικά του ψίχουλα αγάπης. Κάθε ανάσα σου να είναι γι' αυτόν, κάθε χτύπος της καρδιάς σου να φέρει το όνομα του. Κάθε λεπτό που ζεις να ανήκει σ' εκείνον. Όλη σου η ύπαρξη να είναι δική του. Ο έρωτας είναι εγωιστικός, ένας αέναος πόλεμος. Μα η αγάπη είναι ανιδιοτελής. Δεν αφορά εσένα, αλλά εκείνον. Τις δικές του ανάγ...

Ένα διαμαντένιο δάκρυ κύλησε εκεί που υπήρχε κάποτε ένα χαμόγελο. Ενός αγγέλου άγγιγμα Κάπως έτσι άρχισαν όλα.. Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άγγελος κι ένας δαίμονας έπεσαν στα δίχτυα της αγάπης. Δεν είναι μια ιστορία αγάπης, αλλά μια ιστορία για την αγάπη. Εκείνη την ολοκληρωτική δύναμη που μερικές φορές κάνει και θαύματα. Ο άγγελος παραδομένος στην άγνοια του, προστατευμένος μέσα στην πλάνη του παραδείσου, δεν ήξερε · ο δαίμονας ήταν κάποτε άγγελος κι αυτή. Ώσπου ήρθε η μέρα που του άνοιξε ένα παράθυρο να δει ο ίδιος τη σκοτεινή της ψυχή. Του έδειξε τα κομματιασμένα της φτερά -ό,τι έμεινε απ' αυτά- και του είπε τα πάντα. Πως ήταν κάποτε κι εκείνη άγγελος. Ότι οι περισσότεροι δαίμονες ήταν άγγελοι που έχασαν τη χάρη τους όταν ακολούθησαν ένα σκοτεινό μονοπάτι. Πώς ξεκίνησε. Πώς κατέληξε δαίμονας που κατοικεί στις σκιές και το ψέμα. Ότι είχε χάσει πλέον τα πάντα. “Ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο... Ειρωνεία που καταλή...

Τι θα έκανες αν σου χάριζα για λίγο την καρδιά μου; Αν ήταν όλη δική σου, να τη διαχειριστείς όπως νομίζεις εσύ καλύτερα. Αν σ' εξουσιοδοτούσα εν λευκώ να με φτάσεις στα άκρα. Αν αφηνόμουν στο ρίσκο της αγάπης σου. Πώς θα ήταν τα πράγματα τώρα; Αν σου έστελνα λευκά όνειρα να βάψεις τους τοίχους τους με τα δικά σου χρώματα. Ποια θα 'ταν αυτά; Θα φώτιζαν άραγε τη ζωή μου; Ή θα μου επέστρεφες όνειρα μουντά και γκρίζα, στραγγισμένα από ζωή; Αν σου έδινα όλη την εξουσία του κόσμου επάνω στην ψυχή μου, τι θα έκανες; Θα γινόσουν έρωτας; Άραγε θα τόλμαγες; Ή μήπως ζώντας εν λευκώ κι εσύ θα περίμενες επουράνιο σημάδι;

Ο Ν. κοιτούσε επίμονα την κοπέλα στο μπροστινό του κάθισμα. Για την ακρίβεια, το μόνο που μπορούσε να διακρίνει ήταν ο κότσος στα μαλλιά της. Ένας μικρός, πεταχτός, ολοστρόγγυλος κότσος. Για λίγη ώρα το κέντρο της ύπαρξης του ήταν αυτός ο αναιδής κότσος. Κι εκείνος, λες κι ήταν ζωντανός, λες κι είχε φυσική -και ψυχική- υπόσταση, τον κοιτούσε κι αυτός. Με θράσος ορθωνόταν μπροστά του -μόνο αυτός ξεχώριζε πάνω απ' την πλάτη του καθίσματος. Κάθε φορά που αναπηδούσε το λεωφορείο, τραμπαλιζόταν κι εκείνος μπροστά του με αγένεια. Για κάποια αδιόρατη αιτία τον εκνεύριζε αφάνταστα. Αυτή η μικρή, ζωηρή τριχόμπαλα του επέβαλλε περιπαικτικά την παρουσία της. Μια δύναμη μέσα του τον διέταζε να τον τραβήξει. Το χέρι του μυρμήγκιαζε ολόκληρο από εκείνη την αφόρητη ώθηση -να το απλώσει και να τραβήξει τον κότσο. Και η ατίθαση σφαίρα να του βγάζει ειρωνικά τη γλώσσα. Χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ, για μια ολόκληρη ώρα μόνη του σκέψη ήταν να διαλύσει το αντικείμενο της -αδικαιολόγητης είναι η αλήθε...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

Τι είναι άραγε ο βράχος; Να είναι ένα πλάσμα, μια μορφή -κάποτε ζωντανή; Και ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι; Μήπως δεν έχει και αυτός μιλιά; Μήπως δεν έχει ακούσει κι αυτός κραυγές -πότε σιωπηλές και πότε δυνατές; Μήπως δεν έχει κρύψει αθώα κι ένοχα μυστικά; Ποιος μπορεί τάχα ν' αμφιβάλλει; Λένε πως η πέτρα είναι νεκρή, μα τι πραγματικά σημαίνει πέτρα; Σημαίνει σθένος, δύναμη, να μη λυγίζεις όταν σε χτυπάνε. Κι αυτή με τη σειρά της έχει περάσει χιλιάδες κύματα.. Άραγε να νιώθει η πέτρα; Κι αν ναι, τι νιώθει; Λένε πώς η πέτρα είναι άδεια, μα δεν τους έχει πει κανείς πως το κενό είναι κι αυτό συναίσθημα. Ρωτήστε και την άμοιρη Φλανδρώ που στην αιωνιότητα χαραγμένη η μορφή της -ακίνητη κι αεικίνητη ταυτόχρονα σε μια στιγμή παραφροσύνης- στέκει κι αγναντεύει τα κύματα. Στα σκοτεινά νερά να εξομολογείται τον καημό της. Απ' τα θαλασσινά πουλιά να να ζητά να βρούνε τον καλό της. Μόνη Να περιμένει Για πάντα. Για πάντα; ...

Ποίημα δίχως ρίμα Μια φορά κι ένα καιρό εκείνη ανάσαινε μόνο γι' αυτόν μ' αυτός δεν το ήξερε. Εκείνη τη σπάνια φορά η αγάπη της έδινε φτερά κι εκείνος της τα 'κοβε. Κι αν γελούσε, ήταν γι' αυτόν Κι αν πονούσε,πάλι γι' αυτόν κι ας το 'ξερε μόνο εκείνη. Κι αν ξαφνικά η καρδιά της αποκτούσε μιλιά θα φώναζε δυνατά πως αυτόν αγαπά αλλά εκείνος δεν θ' άκουγε. Η δική τους αγάπη, ένα ποίημα δίχως ρίμα τραχύ μέσα στην ομορφιά του ρομαντικό, όχι μελωδικό. Δίχως μέτρο. Δίχως ρυθμό. Αντίθετο στους κανόνες. Ένα ποίημα σαν την αγάπη που δεν έχει φόρμα, όρια και συγκεκριμένη μορφή μια αγάπη που φτιάχτηκε μόνο για 'κεινον κι αυτή. Μη μετράς συλλαβές. Μη ζητάς φυλακές. Μέτρα χτύπους καρδιάς. Βρες ομορφιά στην ασχήμια. Βρες της αλήθειας τη γύμνια. Κι ας μην το ξέρει κανείς..

Η Συνάντηση Η μοίρα.. Η μοίρα μπορεί πραγματικά να παίξει πολύ άσχημα παιχνίδια. Μπορεί ν' αργήσει πολύ, μπορεί να στείλει τα πιο ασυνήθιστα σημάδια, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο ˑ το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Πολλά μπορούν να συμβούν μέσα σ' ένα καλοκαίρι. Ένα βράδυ, μια συνάντηση, μια γνωριμία, είναι αρκετά για ν' αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Εκείνο το καλοκαίρι που η Κ. γνώρισε τον Α. ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Μέσα σε τρεις μήνες έζησε τον απόλυτο, τον υπέρτατο έρωτα στην αγκαλιά του. Μέσα σε τρεις μήνες ανακάλυψε όλες εκείνες της πτυχές του εαυτού της που επιμελώς έκρυβε τόσα χρόνια. Μαζί του γνώρισε την αγάπη, την ελπίδα, τη δίψα για ζωή. Τη μέρα που ο Α. έφυγε για την επόμενη περιπέτειά του, διαλυμένη έθαψε τ' απομεινάρια της σχέσης κι όσα κομμάτια του εαυτού της της έμαθε αυτός. Δύο ακόμη μήνες πέρασαν μέχρι που έλαβε το “γράμμα” του, το άρθρο με την ιστορία του έρωτά τους. Εκείνη τη μέρα επέλεξε ν' ακολουθήσει επιτέλο...