Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Κύκνειο άσμα

Προτού το νήμα κόψω
Το στερνό
Κι αντίο ζωγραφίσει
Στα νέφη
Η πνοή μου.
Παγωμένη και
ιπτάμενη
Το δημιουργό της να βρει γυρεύει
Σε θρόνους και θρήνους
Στο τέλος της ζωής μου
Σαν θα φτάσω
Αναπόδραστα
Ηττημένη
Απ'τη τη θνητή μου σάρκα
Και τον βασιλιά θάνατο.
Πριν εξαϋλωθώ
-Χους εις χουν-
Και σκορπιστω στον άνεμο.

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Σκέψεις εν ώρα σιωπής

Πέντε αισθήσεις
ατελείς
και περιορισμένες.

Σου δίνουν το μέσο
να γνωρίσεις όλο τον κόσμο
και ταυτόχρονα
σε δένουν
με νοερά σχοινιά
στο φθαρτό σου σώμα.

Απελπιστικά θνητό
και μονοδιάστατο.
Γέφυρα και τείχος την ίδια στιγμή.

Ανυπότακτη φαντασία·
τέμνεται
και ταξιδεύει.
Ρευστή κοιλάδα συγκινήσεων.

Και ο νους, η λογική,
ο ψυχρός τοκογλύφος
που επιτοκίζει επιθυμίες
και συναισθήματα
μεταμορφώνεται σε
άκαμπτη τροχοπέδη
που ξαφνικά
χάνει τη δύναμή της.

Το συμπαγές σώμα διαλύεται
κι εκατοντάδες μόρια πετούν
στο άπειρο, στο αιώνιο, το αειθαλές, το ατέλειωτο.

(25 Αυγούστου 2015)

ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΓΡΑΦΗ

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς,
σε φεγγαρόλουστες ακτές.
Πρώτη φορά και τελευταία.
Σαν από πάντοτε οικεία.
Ψέμα γλυκό
σαν δηλητήριο το πίνω.
Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω.
Μικρή καρδιά
άδεια αγκαλιά
ναυαγισμένο πλοίο.
Νύχτα γραφής
νύχτα σιωπής
μοναχικές οι νύχτες.
Πόθοι και μυστικά
ανομολόγητες σκέψεις.
Άστρα δίχως όνομα
ήλιοι δίχως φως
στόμα χωρίς φωνή
σώμα δίχως πνοή.
Σκοτάδι.

(25 Αυγούστου 2015)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

25 Αυγούστου 2015

Έρεβος

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ.
Κάτι με εμποδίζει να συνθέσω ένα κολλάζ χαρούμενων λέξεων. Δεν μου ταιριάζει το happy end.
Τα γραπτά μου είναι σκοτεινά και επώδυνα. Η ευτυχία δεν τους πρέπει.
Μα εγώ δεν ήμουν πάντοτε καταραμένος ποιητής.
Τι άλλαξε;
Νιώθω δυστυχισμένη; Όχι ιδιαίτερα. Όχι περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχισμένη; Ναι, κάποιες στιγμές τη ζωή μου χρωματίζει ειλικρινής ευτυχία. Όπως όλοι.
Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, με συνηθισμένες στιγμές, συνηθισμένες λέξεις και πράξεις.

Συνήθεια... Οκτώ γράμματα, τέσσερις συλλαβές, τονισμένη στην προπαραλήγουσα. Σύνθετη λέξη. Ένα "συν" που υπερτονίζει και πολλαπλασιάζει το έθος. Ένας υπέρ του δέοντος εθισμός σε μια πραγματικότητα άδεια. Κενό.

Προ δύο και κάτι χιλιετιών, ο Αριστοτέλης έγραψε ότι αρετή είναι το μέσον ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Τότε γιατί το ενδιάμεσο μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας φαντάζει τόσο άσκοπο και θλιβερό; Γιατί φαντάζει υπερβολή και όχι μέση;
Η συνήθεια με κάνει να αισθάνομαι ανούσια κι ελαττωματική. Ένας ατελής άνθρωπος, με αδυναμίες που τον κρατούν σιδηροδέσμιο σε μια ζωή που δεν διάλεξε. Είναι, άραγε, η συνήθεια δυστυχία; Είναι σκλαβιά; Είναι κελί και ατσάλινες χειροπέδες;
Ή μήπως εγώ την αντιλαμβάνομαι έτσι, παρασυρμένη από κάποιο ελάττωμα στην κατασκευή μου;
Τι με ωθεί να νιώσω οδυνηρά περιορισμένη, αιχμάλωτη του μυαλού μου;