Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

The summer that never was..(part 2)



Η Συνάντηση




Η μοίρα..
Η μοίρα μπορεί πραγματικά να παίξει πολύ άσχημα παιχνίδια. Μπορεί ν' αργήσει πολύ, μπορεί να στείλει τα πιο ασυνήθιστα σημάδια, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουροˑ το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.

Πολλά μπορούν να συμβούν μέσα σ' ένα καλοκαίρι. Ένα βράδυ, μια συνάντηση, μια γνωριμία, είναι αρκετά για ν' αλλάξει μια ολόκληρη ζωή.

Εκείνο το καλοκαίρι που η Κ. γνώρισε τον Α. ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Μέσα σε τρεις μήνες έζησε τον απόλυτο, τον υπέρτατο έρωτα στην αγκαλιά του. Μέσα σε τρεις μήνες ανακάλυψε όλες εκείνες της πτυχές του εαυτού της που επιμελώς έκρυβε τόσα χρόνια. Μαζί του γνώρισε την αγάπη, την ελπίδα, τη δίψα για ζωή. Τη μέρα που ο Α. έφυγε για την επόμενη περιπέτειά του, διαλυμένη έθαψε τ' απομεινάρια της σχέσης κι όσα κομμάτια του εαυτού της της έμαθε αυτός. Δύο ακόμη μήνες πέρασαν μέχρι που έλαβε το “γράμμα” του, το άρθρο με την ιστορία του έρωτά τους. Εκείνη τη μέρα επέλεξε ν' ακολουθήσει επιτέλους τα όνειρά της. Δύο μήνες μετά άνοιξε την πόρτα, άφησε κατά μέρους τα δέκα ΟΧΙ της και κίνησε αποφασιστικά στο μέλλον της. Ένα χρόνο μετά ο Α. έλαβε το δικό της γράμμα.
Η περιπέτεια της ζωής της είχε μόλις αρχίσει...


Άλλος ένας χρόνος πέρασε και η Κ. ήταν πανευτυχής. Έκανε αυτό που επιθυμούσε πάντα, κυνηγούσε με επιτυχία το όνειρό της. Ένα μόνο πράγμα της έλειπε.. Για την ακρίβεια ένα άτομο. Δεν περνούσε μέρα που να μην τον σκεφτεί. Άλλωστε, αν δε γνώριζε τον Α. εκείνο το καλοκαίρι, πιθανότατα αυτή τη στιγμή να ήταν δικηγόρος, ικανοποιώντας τις προσδοκίες των γονιών της.

Οι προσδοκίες... Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που τα δέκα ΟΧΙ οδηγούσαν τη ζωή της, κι έμοιαζε σχεδόν να τα έχει ξεχάσει. Μπορεί για πολύ καιρό να ήταν μεγάλο κομμάτι της ζωής της και μόλις τώρα να μάθαινε πως να ζει χωρίς αυτά, αλλά πλέον δεν την επηρέαζαν πια.

Βαθιά χαραγμένη στη μνήμη της ήταν η μέρα που ανακοίνωσε στους γονείς της τα σχέδιά της για το μέλλον. Πίστευε ότι θα ήταν μια δραματική συζήτηση, με φωνές και κλάματα και τη λέξη “αχαριστία” σαν μαχαιριά στο στήθος. Τίποτα, όμως, απ' όλα αυτά δεν έγινε. Οι γονείς της ξαφνιάστηκαν, ανησύχησαν -απογοητεύτηκαν λιγάκι- αλλά την υποστήριξαν. Δεν το 'θελαν, αλλά έπρεπε να την αφήσουν ν' ανοίξει τα φτερά της. Ήξεραν πως αν δεν ήταν στο πλευρό της τώρα που το είχε ανάγκη, θα την έχαναν μια για πάντα. Της θύμισαν λίγο τον πατέρα του Σαντιάγοˑ ίσως κι αυτοί να ονειρεύονταν κάποτε το ίδιο. Ίσως και αυτοί να άφησαν τα όνειρά τους για χάρη των προσδοκιών. Σε αντάλλαγμα, η Κ. υποσχέθηκε στον εαυτό της να κατακτήσει το όνειρό της και να πετύχει. Να τους ευχαριστήσει για την υποστήριξη και να τους κάνει περήφανους ξανά.

Είχε περάσει καιρός από τότε κι όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Το όνειρό της δεν την είχε απογοητεύσει κι η τύχη ήταν ευνοϊκή. Λες και το σύμπαν συνωμότησε γι' αυτήν. Ξανά.

Τότε αποφάσισε να κάνει επιτέλους το ταξίδι που ονειρευόταν από την αρχή. Θα πήγαινε στην Ισπανία, θα διέσχιζε τις Ανδαλουσιανές πεδιάδες και θα έψαχνε ένα παρεκκλήσι με μια συκομουριά στην αυλή του. Κι αν το έβρισκε θα ξάπλωνε εκεί -κάτω απ' τον έναστρο ουρανό- και θα ονειρευόταν το Σαντιάγο, το βοσκόπουλο που -όπως κι αυτή- ρισκάρισε τα πάντα για να κυνηγήσει τον Προσωπικό του Μύθο.

Η μοίρα, όμως, είχε πολλά παιχνίδια που δεν της είχε παίξει ακόμη. Την ίδια απόφαση πήρε και ο Α. και οι Ανδαλουσιανές πεδιάδες ήταν και ο δικός του προορισμός. Θα έψαχνε το ίδιο παρεκκλήσι, θα κοιτούσε τον ίδιο ουρανό, θα έγραφε για την ίδια εμπειρία. Το σύμπαν θα συνωμοτούσε άλλη μια φορά να έρθουν κοντά αυτοί οι δύο.

Έφτασαν την ίδια μέρα, με μία ώρα διαφορά. Ένα μικρό πανδοχείο τράβηξε την προσοχή τους αμέσως και αποφάσισαν και οι δύο να μείνουν εκεί. Κι όμως για μία ολόκληρη εβδομάδα δε συναντήθηκαν πουθενά... Όλη μέρα περιπλανιόνταν μόνοι γύρω απ' το γραφικό ισπανικό χωριό, στις καταπράσινες πεδιάδες και τα μεσαιωνικά κάστρα, κυνηγώντας αόρατους Μαυριτανούς πειρατές και ψάχνοντας κρυμμένους θησαυρούς. Λες κι είχαν ξαναγίνει παιδιά που έπαιζαν με χάρτινα σπαθιά και ψάθινα καπέλα. Όλη μέρα ταξίδευαν με τη φαντασία τους κι όλη νύχτα έγραφαν τα πιο παραμυθένια άρθρα -με μια δόση μαγικής νεραϊδόσκονης. Άρθρα παιδικά, μ' ένα αριστουργηματικό τρόπο. Άρθρα που αν τα ένωνες έφτιαχναν μια ουτοπία, που όλοι έχουμε ονειρευτεί μικροί. Κι όμως.. Δε συναντήθηκαν πουθενά. Τα άρθρα τους έμειναν προς το παρόν προσωπικά. Μόνο δικά τους. Ήταν σημαντικό να το ζήσουν αυτό μόνοι τους, να θυμηθούν τη χαμένη τους αθωότητα, πριν η μοίρα τους ενώσει ξανά. Κι αυτό γιατί η μούσα τους έτσι το θέλησε.

Ένα πρωινό, η Κ. νόμιζε ότι τον είδε. Ο Α. ένιωσε το βλέμμα της. Αλλά μέχρι να γυρίσει ήταν πολύ αργά. Η Κ. είχε φύγει. Είπαν κι οι δύο ότι δεν έγινε ποτέ και συνέχισαν να παίζουν ανέμελα με τους φανταστικούς τους φίλους. Η Κ. εκείνη τη μέρα ήταν ένας μεσαιωνικός ταξιδιώτης, στο δρόμο για την Αίγυπτο. Ο Α. ένας Μαυριτανός κατακτητής που έψαχνε την τέλεια κρυψώνα για τα λάφυρα του. Εκείνο το βράδυ η πολυαγαπημένη μούσα κάθε συγγραφέα τους είχε προσφέρει λίγη παραπάνω έμπνευση. Μια -σχεδόν- συνάντησή τους ήταν αρκετή για να δημιουργήσει πυροτεχνήματα.

Το επόμενο πρωί ξύπνησαν κι οι δύο μ' ένα περίεργο προαίσθημα. Ένιωθαν ότι έκρυβε κάτι το μεγαλειώδες εκείνη η μέρα, μόνο που δε μπορούσαν να προσδιορίσουν τι ακριβώς. Εκείνο το απόγευμα αποφάσισαν και οι δυο να μείνουν στα όρια του χωριού και να ονειροπολήσουν αυτή τη φορά απ' τη μικρή πλατεία του. Στο κέντρο αυτής της γραφικής πλατείας υπήρχε ένα αιωνόβιο δέντρο, αειθαλές όπως η αγάπη τους. Αυτό το δέντρο σκέφτηκαν ότι θα ήταν η έμπνευσή τους. Σε κάθε ταξίδι έγραφαν ένα άρθρο για την αγάπη τους -εμμέσως πλην σαφώς και για τους δυο. Αυτές οι ιστορίες, όμως, ήταν που τους βοήθησαν να επιτύχουν. Ήταν ότι πιο εμπνευσμένο μπορούσε να γραφτεί για ένα ταξίδι. Κι οι δύο έγραφαν για τον έρωτα-κατακτητή. Τον ολοκληρωτικό αυτό έρωτα που αναλώνει όλο σου το είναι. Γι' αυτόν και το μετά. Είχαν όμως ένα τρόπο να αφήνουν μια γλυκόπικρη αίσθηση μελαγχολίας -αντί να βασιλεύει η κατάθλιψη.

Φτάνοντας στο δέντρο δε μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. Απέναντι απ' τον καθένα ο έρωτας της ζωής του, το πρόσωπο που ήθελε να δει πιο πολύ από το κάθε τι. Ο ήλιος άλλη μια φορά εγκατέλειπε τον ουρανό με όλα τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, κι ένα ζεστό αεράκι -με άρωμα άμμου- φύσηξε εκείνη τη στιγμή νοτιάς. Ένα ρομαντικό φως είχε λούσει και τους δυο. Νόμιζαν κι οι δύο πως βρέθηκαν ευθύς στην έρημο και πως αυτό που έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους ήταν μια οφθαλμαπάτη. Πώς είχαν μια ολοζώντανη φενάκη απέναντί τους.

Πλησίασαν με αργά και σταθερά βήματα -κοιτώντας πάντα ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου. Τα βλέμματα τους βαθιά, όπως πάντα, που νόμιζες ότι κοιτάζονταν οι ψυχές τους. Αυτή η συνάντηση είχε κάτι το μαγικό, που κανείς δε μπορούσε να πιστέψει ότι το ζούσε. Τα κορμιά τους, θαρρείς μαγνητισμένα, πλησίαζαν σιγά μα ανυπόμονα το ένα τ' άλλο. Ο χρόνος λες κι είχε σταματήσει ανάμεσά τους, ένιωθαν σαν να είχαν περάσει μέρες, μήνες, αιώνες κι ακόμη έκαναν εκείνα τα βήματα. Η απόσταση μεταξύ τους αργούσε τόσο βασανιστικά να καλυφθεί. Ύστερα από ένα κολοσσιαίο λεπτό, βρέθηκαν τελικά πρόσωπο με πρόσωπο. Ο Α. άπλωσε αμήχανα τα χέρια του να την αγκαλιάσει, όπως έναν παλιό γνωστό.

Η ανάσα του άγγιζε το δέρμα της, σαν το κύμα που σκάει στη στεριά. Τα δυνατά του χέρια αγκάλιαζαν απαλά τη μέση της. Τα χείλη του σχεδόν ακουμπούσαν τα δικά της. Ήταν τόσο κοντά, μα τόσο μακριά. Ένα ρίγος διαπέρασε τη σπονδυλική της στήλη κι άνοιξε τα μάτια της διάπλατα. Το βλέμμα του, σαν μαχαίρι καρφωμένο στο δικό της, έβλεπε μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής της. Η αγκαλιά τουˑ το μόνο μέρος όπου ένιωθε πραγματικά ευτυχισμένη. Άπλωσε τα χέρια της πάνω στα μπράτσα του και τον κράτησε γερά, θέλοντας αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα. Πήρε μια βαθιά ανάσα, ρουφώντας αχόρταγα το κάθε δευτερόλεπτο μαζί του. Είχε απομείνει να τον κοιτά μαγεμένη, με χείλη μισάνοιχτα που απεγνωσμένα ζητούσαν το φιλί του. Αυτός έπρεπε να συγκεντρωθεί για να συνεχίσει ν' αναπνέει. Κάθε κύτταρο του κορμιού του ήθελε να κάνει αυτό το ένα βήμα παραπάνω. Η σκέψη του πετούσε σε αυγουστιάτικα φεγγάρια και μαγικά ηλιοβασιλέματα. Έσκυψε αργά και της έδωσε ένα απαλό φιλί στα χείλη. Ήταν μια αδιόρατη κίνηση για τα περισσότερα βλέμματα, αλλά γι' αυτούς ήταν πολλά παραπάνω. Ήταν σαν να γράφτηκε η ιστορία τους απ' την αρχή, μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο. Αυτό το φιλί ήταν και η μοναδική ανάμνηση από τον έρωτά τους. Το μοναδικό πράγμα που τους υπενθύμιζε ότι αυτό που έζησαν ήταν αληθινό, πως δεν υπήρξε μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, ήταν έτοιμη να εκραγεί. Και η δική του θαρρείς ήθελε να φύγει από το στήθος του. Εκείνο το φιλί είχε γεύση καλοκαιριού, θα ορκιζόταν ότι ένιωσε την αλμύρα των κυμάτων. Ένιωσαν κι οι δυο σαν να μη πέρασε μια μέρα από τότε. Το φιλί τους, τόσο βαθύ όσο το πρώτο τους, ένωσε για λίγο τις ψυχές τους. Η αγάπη τους ήταν αναλλοίωτη κι η φλόγα στις καρδιές τους άσβεστη. Ήταν ολοφάνερο ότι εκείνο το δέσιμο που είχαν απ' την πρώτη στιγμή ήταν ακόμη ζωντανό. Είχαν κι οι δύο χρόνια να νιώσουν έτσι. Αν την πρώτη φορά νόμιζαν ότι ήταν αδελφές ψυχές, τώρα ήταν σίγουροι. Το πεπρωμένο τους είχε παίξει γι' ακόμη μία φορά το παιχνίδι του, κι αυτοί έπεσαν πάλι στην παγίδα του.

Όσο ξαφνικά ήρθαν κοντά, άλλο τόσο ξαφνικά χωρίστηκαν. Με μια απότομη κίνηση, σαν να τους χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τινάχτηκαν και οι δυο ταυτόχρονα. Χαιρετήθηκαν αμήχανα και κάπως άγαρμπα και πήραν χωριστούς δρόμους. Κανείς δεν ήταν έτοιμος γι' αυτή τη συνάντηση. Παρότι υπήρχε πάντα η πιθανότητα κάπως, κάπου να συναντηθούν ξανά, η αλήθεια είναι πώς κι οι δύο ήταν σίγουροι ότι αυτό δε θα συνέβαινε. Η μοίρα συνωμοτεί μόνο μια φορά.
Έκαναν, όμως, λάθος.

Εκείνο το βράδυ η Κ. κάθισε και σκέφτηκε. Τα πάντα. Την απογευματινή συνάντηση με τον Α., εκείνο το καλοκαίρι, αυτά που έμαθε από αυτόν και τη σχέση τους, όλους τους κανόνες που αψήφισε για ν' ακολουθήσει τ' όνειρό της, τις προσδοκίες που για πολλά χρόνια ήταν τα δέκα ΟΧΙ στο δρόμο της. Πόσο καιρό είχε να τις συλλογιστεί.. Τις είχε σχεδόν ξεχάσει, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. “Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή” είπε αφηρημένα και το βλέμμα της έπεσε στα βιβλία που τη συντρόφευαν στο ταξίδι της. Πάνω-πάνω ήταν ο “Αλχημιστής”, αναμενόμενο, καθώς ακολουθούσε τα βήματα του Σαντιάγο. Ξαφνικά το βλέμμα της φωτίστηκε κι όλα απέκτησαν νόημα. Αν κάτι είναι γραμμένο, θα βρει έναν τρόπο να γίνει. Γιατί, πράγματι, λίγα είναι μοιραία, αλλά για να συμβούν αυτά θα έρθουν τα πάνω κάτω. Θάλασσες θα χωριστούν και στεριές θ' ανταμώσουν αν είναι απαραίτητο, αλλά η μοίρα θα τα φέρει εν τέλει όπως αυτή θέλει.
Μεκτούμπ” είχε πει ο Σαντιάγο. Πόσο δυνατή φαινόταν αυτή η λέξη τώρα...

Δεν ξέρω κατά πόσο πιστεύω στη μοίρα, ξέρω όμως ότι χρειάζεται και προσωπική προσπάθεια για να κερδίσεις την εύνοιά της. Κι αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, πάντα υπάρχει η στιγμή που πρέπει να πάρεις τις δικές σου αποφάσεις. Γιατί η ζωή είναι ένα σύνολο επιλογών, με διαστήματα τύχης. Η μοίρα σε οδηγεί -με φαινομενικά τυχαία γεγονότα- στο μονοπάτι, αλλά εσύ διαλέγεις αν θα το ακολουθήσεις μέχρι τέλους ή θα ξεστρατίσεις.ξεκίνησε να γράφει στο άρθρο της Απ' την άλλη, κάποιες στιγμές σου στήνει μια παγίδα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Και τότε παρουσιάζεται στο δρόμο σου ένα σταυροδρόμι. Για τον πρώτο δρόμο έχεις μια ιδέα που θα σε οδηγήσει, ο δεύτερος ξέρεις πού ξεκινάει, μα στη συνέχεια είναι γεμάτος στροφές και κρυμμένος πίσω από φυσικά εμπόδια. Το θέμα είναι ότι νιώθεις πώς ανήκεις και στους δύο, αλλά ο Προσωπικός σου Μύθος κρύβεται μόνο σε έναν. Πώς ξεχωρίζεις τότε ποιος είναι ο Μύθος σου και ποιο μονοπάτι να διαλέξεις; Ο Κοέλιο έχει κάνει μεγάλη ζημιά...για πρώτη φορά μετά από καιρό βρισκόταν σε δίλημμα, αυτή τη φορά, ωστόσο, δεν είχε άπλετο χρόνο να διαλέξει.

Όσο προσπαθούσε να σκεφτεί λογικά, τόσο η καρδιά της έστελνε απεγνωσμένα μηνύματα. Κι αν προσπαθούσε να μείνει ψύχραιμη, όλο της το είναι την ωθούσε να κάνει σπασμωδικές κινήσεις. Μετά από ένα βράδυ χαμένο στην τρικυμία της ψυχής της, αποφάσισε να κάνει κάτι εξαιρετικά ανόητο μα αποτελεσματικό. Με μια σίγουρη κίνηση πήρε στα χέρια της το χιλιοτσαλακωμένο χαρτί που σε κάθε ταξίδι έκρυβε στον πάτο της βαλίτσας της..

Ο Α. ακόμη δε μπορούσε να πιστέψει τι είχε συμβεί εκείνο το απόγευμα. Είχε συναντήσει τον έρωτά του, τη μούσα του, τόσο ξαφνικά, τόσο αναπάντεχα, τόσο μαγικά. Όλη νύχτα σκεφτόταν εκείνη την αγκαλιά στο φως του δειλινού.. Και να το είχε σχεδιάσει δε θα μπορούσε να είναι πιο ρομαντικό. Από κάθε άποψη, η τέλεια συνάντηση. Και πού; Εκεί όπου ξεκίνησε η ιστορία του Σαντιάγο. Μα φυσικά! Όταν θες κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις διάβασε σ' ένα πολυκαιρισμένο και ελαφρώς κιτρινισμένο χαρτί που είχε πάντα μαζί του, ως φυλακτό. Το είχε γράψει ο ίδιος όταν ξεκίνησε τα ταξίδια του, όταν αποφάσισε ν' ακολουθήσει το όνειρό του. Αυτό το χειρόγραφο θα του θύμιζε συνέχεια για ποιο λόγο δεν έπρεπε να τα παρατήσει -κυρίως όταν αναγκάστηκε ν' αφήσει πίσω του ό,τι πιο σημαντικό υπήρχε στη ζωή του. “Άτιμε Κοέλιο” σκέφτηκε “Το ήξερες. Εσύ πάντα το ήξερες..”. Όταν άφησε πίσω του την Κ. για πρώτη φορά ήταν το μοναδικό πράγμα που ήθελε περισσότερο από τα ταξίδια, δε μπορούσε όμως να πετάξει αυτά για τα οποία πάλεψε. Πονούσε όλο του το είναι, μίσησε τον εαυτό του γι' αυτή του την επιλογή, ήξερε όμως ότι έτσι έπρεπε να είναι. Και τελικά έτσι ήταν. Η Κ. ήταν η “Φατιμά” του.

Ο Α. έβγαλε από τη βαλίτσα του ένα παραγεμισμένο γαλάζιο φάκελο. Μέσα σε αυτόν φύλαγε ό,τι ήταν γι' αυτόν πολύτιμο και δεν ήθελε ν' αποχωριστεί στα ταξίδια του. Εκεί μέσα έκρυβε τις σημαντικότερες του αναμνήσεις. Τον άνοιξε σιγά-σιγά κι άρχισε αφηρημένα να ψάχνει κάτι. Έβγαλε διαδοχικά φωτογραφίες και γράμματα φίλων, γράμματα απ' τους γονείς του, το πρώτο του δημοσιευμένο άρθρο, ένα χαρτονόμισμα απ' το ταξίδι του στην Κούβα, ένα e-mail που είχε εκτυπώσει(η προαγωγή του), το πρώτο άρθρο που είχε γράψει για τον έρωτά τους, βρήκε ακόμη βαθιά καταχωνιασμένες φωτογραφίες από εκείνο το καλοκαίρι με την Κ., ένα σημείωμα που του είχε γράψει σε χαρτοπετσέτα.. Ούτε αυτός ήξερε τι έψαχνε, αλλά θα το καταλάβαινε όταν το έβρισκε. Μέχρι που έπεσε στα χέρια του το γράμμα που του έστειλε. Κατάλαβε ευθύς ότι αυτό έψαχνε εξ αρχής. Εκείνο το γράμμα του το έστειλε ένα χρόνο μετά το χωρισμό τους -τότε μόνο βρήκε το θάρρος να του γράψει. Αυτός είχε πλέον παρατήσει τις ελπίδες του ότι η Κ. θ' ακολουθήσει το μονοπάτι της. Ήταν πια σίγουρος ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή θα είχε επιστρέψει σε όλα αυτά που δεν ήθελε. Θα την κυρίευαν ξανά τα δέκα ΟΧΙ της, θα υποτασσόταν ξανά στις προσδοκίες των γονιών της. Θα άφηνε εκείνη τη φλόγα που είχε μέσα της να σβήσει κι αργά και βασανιστικά θα μαράζωνε στη δική της φυλακή. Και σ' αυτή τη σκέψη μαράζωνε κι αυτός, δεν ήθελε να πιστέψει ότι το άλλο του μισό κατευθυνόταν ξανά στο ίδιο αδιέξοδο.

...Είχε γυρίσει από ταξίδι όταν βρήκε ένα φάκελο στο γραμματοκιβώτιό του. Επάνω η διεύθυνση εκείνης, με τα καλλιγραφικά γράμματα που τόσο αγαπούσε. Τα δικά της γράμματα. Ένιωσε την καρδιά του να φτερουγίζει και πεταλούδες στο στομάχι του, λες και μονομιάς έγινε μικρό παιδάκι. Άρχισε να ελπίζει ότι τώρα που του έγραψε μπορεί να αποφάσιζε επιτέλους να κάνει το μεγάλο βήμα και να κάνει αυτό που πρόσταζε η καρδιά της -δεν ήξερε ότι το είχε κάνει προ πολλού. Από την άλλη σκέφτηκε ότι μπορούσε επιτέλους να της γράψει. Φοβόταν πως ήταν κακή ιδέα να περιμένει πρώτα δικό της γράμμα. Πήρε μια ανάσα και άνοιξε το σφραγισμένο φάκελο. Μέσα είχε τρία χαρτιάˑ δύο από περιοδικά κι ένα χειρόγραφο. Έβγαλε πρώτο το χειρόγραφο, τρέμοντας λιγάκι, σαν ανυπόμονος έφηβος. Αγαπημένε μου, η μοναξιά είναι μια πολύ ψυχρή χώρα... ξεκινούσε το γράμμα Συγγνώμη που δε σου έγραψα νωρίτερα, αλλά ομολογώ ότι δεν ήμουν έτοιμη διάβαζε βιαστικά μου λείπεις” “για μένα ό,τι ζήσαμε ήταν αληθινό η καρδιά του χτυπούσε δυνατά Θα χαρείς πολύ να μάθεις ότι εδώ και αρκετούς μήνες ακολουθώ το όνειρό μου άφησα πίσω μου ό,τι με κρατούσε δέσμια Σκέφτηκε θριαμβευτικά τα δέκα ΟΧΙ της πεταμένα στη γωνίαδε θα έβρισκα το θάρρος αν δε σε γνώριζα” “Σ' αγαπώ” “πάντα θα σ' αγαπώ Κι αυτός τη λάτρευε Υ.Γ. Ευχαριστώ για το γράμμα μικρέ μου πρίγκηπα Είχε καταλάβει ότι ήταν ο “μικρός πρίγκηπας”! Είχε λάβει το γράμμα που της έστειλε μέσω του άρθρου του! Ήταν ευτυχισμένος. Όχι μόνο της έστειλε το “μήνυμα του”, αλλά η Κ. τον ήξερε τόσο καλά.. Τον αγαπούσε. Ακόμη. Και μόνο αυτό του έφτανε για να συνεχίσει.

Μέσα σ' εκείνο το φάκελο υπήρχαν άλλες δύο σελίδες.. Από περιοδικά. Κοίταξε την πρώτη κι ήταν το άρθρο του, αυτό που έγραψε αμέσως μετά το χωρισμό τους. Κοίταξε την άλλη σελίδα. Ήταν κι αυτή απ' το περιοδικό του, δεν του θύμιζε όμως τίποτα. “Μια φορά κι ένα καλοκαίρι” διάβασε τον τίτλο. Δεν ήταν δικό του, πρώτη φορά το έβλεπε. Ξεκίνησε να διαβάζει. Ήταν η ιστορία της. Το κορίτσι και τα δέκα ΟΧΙ που αψήφησε. Δεν πίστευε τα μάτια του. Ήταν δικό της. Τα είχε καταφέρει! Κοίταξε την ημερομηνία. Είχαν περάσει 6 μήνες από τότε. Αναρωτήθηκε πώς δεν το διάβασε και πώς δεν έμαθε από κανέναν για την καινούρια του “συνάδελφο”. Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή.. Και πώς ένα απλό γράμμα σου αλλάζει τη ζωή.. Μέσα σε λίγα λεπτά ένιωσε άλλος άνθρωπος. Γεμάτος αισιοδοξία για το μέλλον τους, ευτυχισμένος που η Κ. τον αγαπούσε ακόμη, ανυπόμονος να την ξαναδεί. Διάβασε την υπογραφή “Moonriver” κι ευθύς θυμήθηκε το στενό μονοπάτι του φεγγαρόφωτος επάνω στη θάλασσα, εκείνο το βράδυ που την πρωτοφίλησε..

Ο Α. ξύπνησε απ' το ονειροπόλημα κι έκλεισε ξανά το γαλάζιο φάκελο. Καταχώνιασε ξανά τα άπειρα κομμάτια της ζωής του και σκέφτηκε το γράμμα της. Πριν ένα χρόνο περίμενε αυτή τη στιγμή, τη στιγμή που θα την ξανάβλεπε. Τότε γιατί δείλιασε; Ακόμη το ήθελε. Ολόψυχα. Ήταν σίγουρος, το ήθελε και η Κ. Το ένιωθε, το ήξερε. Εκείνη η συνάντηση, τόσο σύντομη μα ταυτόχρονα τόσο αργή, ήταν η πιο ερωτική στιγμή που είχαν ζήσει ποτέ -κι είχαν ζήσει πολλά. Σαν να ορθώθηκαν ξαφνικά μπροστά του τα ξεχασμένα ΟΧΙ της Κ. κι έχασε τον εαυτό του εκείνο το απόγευμα. Απότομα επανήλθε στην πραγματικότητα και αποφάσισε να μην αφήσει τη συνάντησή τους -το παιχνίδι της μοίρας- ανεκμετάλλευτη. Έπρεπε να τη βρει. Πάση θυσία. Ενώ σκεφτόταν αυτά, χτύπησε το τηλέφωνό του. Δε χρειάστηκε να την ακούσει για να καταλάβει ότι ήταν αυτή. Ήταν σίγουρος ότι σκεφτόταν τα ίδια πράγματα. Μίλησαν άνετα, αλλά με μια φωνή τόσο βραχνή, σαν να 'βγαινε από τα βάθη της ψυχή τους. Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε. Συμφώνησαν να συναντηθούν ξανά στην πλατεία, κάτω από το αιωνόβιο δέντρο. Εκεί όπου τους οδήγησε η μοίρα. Μετά από πολύ καιρό θα έβλεπαν ξανά μαζί την ανατολή του ήλιου -όπως εκείνο το καλοκαίρι.

Δε χρειάστηκε καν να φτάσουν στην πλατεία. Στην είσοδο του πανδοχείου τους περίμενε μια ακόμη έκπληξη, καθώς συνειδητοποίησαν ότι όλον αυτόν τον καιρό έμεναν στο ίδιο μέρος, σε απόσταση αναπνοής ο ένας απ' τον άλλο. Τόσο κοντά και τόσο μακριά. Αποφάσισαν τελικά να πάνε στην ακρογιαλιά, να θυμηθούν αυτό που τους έλειπε πιο πολύ απ' όλαˑ το καλοκαίρι που τους έφερε κοντά. Όλα εκείνη τη βραδιά το θύμιζαν. Η ξαστεριά, ο απαλός παφλασμός των κυμάτων, το χρυσό μονοπάτι του φεγγαρόφωτος, η μυρωδιά της θάλασσας και του σώματος που ποθείς ν' αγγίξεις. Δε χρειάστηκε πολύ για να υποκύψουν. Τα κορμιά τους ενώθηκαν με τη μαγεία της πρώτης φοράς. Ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα. Το φιλί τους είχε εκείνη τη γεύση αλατιού, όπως τότε. Αλατιού και νιότης. Η Κ. ένιωσε τα πνευμόνια της να γεμίζουν αέρα, όπως εκείνο το καλοκαίρι, κι ένιωσε ξανά ζωντανή. Παραδόθηκε επί τόπου, στην παραλία, κι ούτε την ένοιαζε αν τους έπιανε κανείς. Αυτό που της συνέβαινε εκείνη τη στιγμή ήταν αγάπη, μαγεία, η ίδια η μοίρα που εκπληρωνόταν.. Κι αν κάποιος ήθελε να το ονομάσει αλλιώς, απλά δεν την ένοιαζε. Ένιωσε ξανά απελευθερωμένη. Πόσο της είχε λείψει αυτό το συναίσθημα.. Μόνο μαζί του το είχε ζήσει. Στο πίσω μέρος του μυαλού της τα δέκα ΟΧΙ της -από καιρό ξεχασμένα, από καιρό είχαν πάψει να αποτελούν τροχοπέδη στη ζωή της- τον κοιτούσαν εξοργισμένα. Αν δεν είχαν φιληθεί εκείνο το πρώτο βράδυ, αν δεν είχαν γνωριστεί, αν δεν είχαν αγαπηθεί, η Κ. δε θα ανακάλυπτε ποτέ την ταυτότητά της. Εκείνη τα κοίταξε -για μια στιγμή μονάχα- ειρωνικά. Μόνο για να της θυμίσουν καλύτερα, πιο καθαρά, την αρχή. Του δόθηκε ολοκληρωτικά κι ήξερε ότι δε θα το μετάνιωνε ποτέ, παρότι σύντομα θα χωρίζονταν πάλι. Αφέθηκαν κι οι δυο, παγιδευμένοι στο δίχτυ της αγάπης. Το πρώτο φως της αυγής τους βρήκε αγκαλιασμένους στην παραλία. Μόνο στην αγκαλιά του ένιωθε ασφάλεια. Ανέπνεε βαθιά ρουφώντας την κάθε στιγμή, θέλοντας να κρατήσει μέσα της όλη αυτή τη βραδιά.

Μόλις ξημέρωσε για τα καλά αποφάσισαν να ετοιμαστούν κατάλληλα και να ερευνήσουν μαζί για το παρεκκλήσι με τη συκομουριά -όσο μακριά κι αν ήταν. Το ονειρεύονταν πολύ καιρό. Πάντα ήθελαν να ταξιδέψουν μαζί, να ανακαλύψουν τον κόσμο μαζί, να γράψουν τα όσα ονειρεύονται. Ήταν σαν να τους είχε δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία για λίγες μέρες. Ο ένας έδινε δύναμη στον άλλο να συνεχίσουν όταν άρχιζαν να κουράζονται ή να βαριούνται και τελικά, αρκετά χιλιόμετρα μακριά απ' το χωριό, βρήκαν ένα παρεκκλήσι με μια συκομουριά. Μέχρι να φτάσουν εκεί είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Αποφάσισαν να περάσουν εκεί τη νύχτα. Εκεί τα παιδιά μέσα τους επαναστάτησαν, καταλήγοντας να παίζουν τους πειρατές και τους κυνηγούς θησαυρών. Λες και μοιράζονταν τις ίδιες σκέψεις. Ξάπλωσαν, κατόπιν, στο έδαφος κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό, μιλώντας για τα όνειρά τους. Τα αστέρια, θαρρείς, έλαμπαν περισσότερο εκείνη τη βραδιά, σαν να ήξεραν ότι τα κοιτούν με πάθος. Τους έλουζαν με όλο τους το φως, καλώντας τους ν' ανακαλύψουν τ' ανείπωτα μυστικά τους. Συζήτησαν για το Σαντιάγο, τα άρθρα τους, την απόφαση να βρεθούν την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος, τα άστρα που τους κοιτούσαν με την ίδια θέρμη, τι άλλα παιχνίδια μπορεί να τους σκαρώνει η μοίρα.. Έκαναν ξανά έρωτα εκεί, κάτω απ' τη φεγγαρόλουστη νύχτα, κάτω από ένα μαγευτικό ουρανό -κατάμαυρο και γυαλιστερό, σαν από μετάξι. Κοιμήθηκαν αγκαλιά και τα όνειρά τους -μπερδεμένα- έγιναν ένα.

Πέρασαν άλλο ένα δεκαήμερο στο πανέμορφο χωριό με το γραφικό πανδοχείο. Δέκα υπέροχες μέρες και δέκα σαγηνευτικές νύχτες. Τα πρωινά σκάρωναν μικρές περιπέτειες και τα βράδια ενώνονταν με πάθος. Το πρωί παιδιά και το βράδυ εραστές. Εξερεύνησαν και την τελευταία πιθαμή αυτού του μέρους, ήξεραν κάθε πέτρα, κάθε ιστορία που κρυβόταν από πίσω. Διάβαζαν ό,τι είχαν γράψει κι ήταν λες και ο ένας υποσυνείδητα συμπλήρωνε τον άλλο. Δοκίμασαν να τα διαβάσουν όλα μαζί και είδαν ότι είχαν στα χέρια τους την τέλεια ιστορίαˑ το κλειδί ήταν απλά να συναντήσει ο ένας στον άλλο. Έτσι κι έγινε, όμως, και βρέθηκαν σ' εκείνο το μαγικό μέρος που δεν τους πρόδωσε στιγμή. Τους άφησε να ζήσουν τον έρωτά τους ξανά απ' την αρχή, χωρίς να χάσουν το μονοπάτι τους. Και τους αποχαιρέτισε με την υπόσχεση ότι αν μείνουν πιστοί στους Μύθους τους, η αγάπη τους δε θα χαθεί. Μέχρι να έρθει η ώρα να ενωθούνˑ για πάντα.

Αποφάσισαν τελικά να ενώσουν τα άρθρα τους και να γράψουν μαζί γι' αυτό το σύντομο παιχνίδι μικρομέγαλων στην Ανδαλουσία, πριν αφήσουν τους πειρατές να νικήσουν και χωριστούν ξανά. Ήταν σαν να γράφουν για τη ζωή τους, όχι για το ταξίδι τους. Ο επίλογος τους ήθελαν να είναι ουδέτερος, δε μπορούσαν ακόμη να βάλλουν κατακλείδα στη ζωή τους -και δε θα έβαζαν μέχρι τη στιγμή που θα μπορούσαν επιτέλους να είναι μαζί. Διάλεξαν τους στίχους του Πεσσόα για το παιδί που κρύβει μέσα του, σαν μια άνω τελεία στην ιστορία τους. Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα, είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό… Δεν είχε καθόλου αλλάξει. Αυτό είναι το πλεονέκτημα του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις. Είμαστε πάντα παιδιά, το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό. Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι. Είναι καλύτερα έτσι. Έτσι, χωρίς τη μάσκα· Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου, όπως στης γραμμής το τέλος. Φερνάντο Πεσσόα – Άνευ τίτλου (11/08/1934) “Μικρός πρίγκηπας” &Moonriver
συνυπέγραψαν το άρθρο.

Του έδωσαν τον τίτλο “Μεκτούμπ”.
Αν δεν ήταν ο Σαντιάγο, άλλωστε, δε θα υπήρχε αυτό το άρθρο.

Είχε περάσει καιρός από εκείνο το πρώτο καλοκαίρι, κι όμως τα πράγματα κατέληξαν στο ίδιο σημείο. Ήρθε ξανά η ώρα ν' αποχαιρετιστούν. Παρότι όλα έμοιαζαν ίδια, ένιωθαν κι οι δύο διαφορετικά. Απ' τη μια πονούσαν, απ' την άλλη ατένιζαν αισιόδοξα το μέλλον. Αυτός ο έρωτας -ακόμη πιο δυνατός πια- δεν είχε τελειώσει. Είχε απλά αναβληθεί.
Χαιρετήθηκαν ξανά μ' ένα φιλί, όπως τότε.

Αυτή τη φορά ο χωρισμός τους δεν ήταν τέλος, αλλά μια νέα αρχή.
Μια υπόσχεση ότι θα συναντηθούν ξανά..


Μεκτούμπ...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

PARADISO PERDUTO


PARADISO PERDUTO

Σ' ένα παράδεισο χαμένων ονείρων ξαγρυπνώ
αγκαλιά μ' ένα πνιγμένο λυγμό κι ένα χαμόγελο πικρό.
Ούτε κόλαση, ούτε παράδεισος
το καθαρτήριο, μια ατέρμονη λίστα αναμονής.
Να περιμένεις εκεί και να καίγεσαι
αδιάκοπα, δίχως πώς, τι, αν και γιατί.
Εδώ δεν άλλαξαν πολλά, μαντεύω ούτε κι εκεί.
Σαν ραγίσει δεν ξανακολλάει το γυαλί.
Το νιώθεις αυτό; είναι η καρδιά μου, κι είναι ραγισμένη.
Ο αδύναμος χτύπος, ένα κονσέρτο για μοναχικές ψυχές..
Ένας αγώνας δίχως σκοπό
δίχως ελπίδα
δίχως γυρισμό
και τι κερδίζεις;
Να καίγεσαι...

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

The summer that never was..

Once upon a summer...

Ένα ακόμη καλοκαίρι σαν όλα τ' άλλα.. Ή μήπως όχι?

Όλα άρχισαν μ' ένα φιλί.. Ένα αστείο συμβάν κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού. Οι φίλοι της της είπαν ότι δεν τολμά να φιλήσει τον άγνωστο στο μπαρ που την κοιτούσε, αυτή επέμενε για το αντίθετο. Ήταν ένα από εκείνα τα στιγμιότυπα που αλλάζουν τη ζωή σου. Ένα δίλημμα δίχως νόημα, ένα στοίχημα με τον εαυτό σου. Κι όμως, ένα μικρό ρίσκο αρκεί για ν' αλλάξει όλη σου η πορεία.. Ένα μικρό ναι μπορεί να σκοτώσει δέκα τεράστια όχι μέσα σου. Γιατί αυτή η σύντομη στιγμή θάρρους μπορεί να σου δώσει την ώθηση να ξεπεράσεις τα όριά σου, να υπερπηδήσεις όλα τα εμπόδια που στέκονται ανάμεσα σε σένα και το μέλλον σου.

Η Κ. πάντα ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας, να γυρίσει τον κόσμο και να γράψει για τις εμπειρίες τα όνειρα και τις προσδοκίες της. Προσδοκίες.. Μία λέξη, δέκα γράμματα, δέκα τεράστια ΟΧΙ στο δρόμο της. Αυτή η λέξη της άλλαξε κατεύθυνση, στράφηκε σε όσα με τόση αυτοθυσία θέλησαν να της προσφέρουν οι γονείς της. Η ευγνωμοσύνη γι' αυτές ακριβώς τις θυσίες την έφερε εκεί που βρισκόταν. Προσφάτως απόφοιτη της Νομικής, ένα βήμα πριν ικανοποιήσει τις προσδοκίες των αγαπημένων της. Μ' ένα τεράστιο κενό μέσα της που λαχταρούσε να γευτεί τον κόσμο και αστείρευτη δίψα για νέες εμπειρίες.

Και να, ένα ακόμη καλοκαίρι η Κ. βρέθηκε πάλι στην πόλη της να κάνει τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους. Είχε βαρεθεί τους πάντες και τα πάντα. Ανυπομονούσε για τη μέρα που όλα θ' άλλαζαν και θα τρανταζόταν η ζωή της συθέμελα. Μια φωνή μέσα της της έλεγε πως δεν ανήκει εκεί, πως η θέση της είναι στον έξω κόσμο, αυτόν που δεν είχε γνωρίσει ακόμη.

Εκείνο το βράδυ βγήκαν πάλι στο γνωστό στέκι. Πάλι τα ίδια και τα ίδια, σκέφτηκε, πάλι τα ίδια γνώριμα πρόσωπα, οι ίδιες γκριμάτσες, τα ίδια κενά λόγια, ίδιες ανούσιες στιγμές.. Κάτι, ωστόσο, τράβηξε την προσοχή της όταν μπήκε μέσα. Ένα πρόσωπο, ένας άντρας που δεν ήξερε, μια άγνωστη παρέα. Κάποιος αποφάσισε να περάσει απ' τη μικρή της πόλη για διακοπές. Και τι έκπληξη.. Ο άγνωστος κοιτούσε αυτήν. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ, κι όμως ένιωσε σαν να τον ξέρει από κάπου. Για πρώτη φορά μετά από καιρό ένιωσε να βρίσκεται στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

Το νεοφερμένο άτομο δε φάνηκε να περνά απαρατήρητο κι απ' την υπόλοιπη παρέα, ούτε και το αντικείμενο της προσοχής του. Ξέροντας τη φίλη τους αποφάσισαν να παίξουν ένα παιχνίδι, κάτι να διασκεδάσουν την ανία τους. Προκάλεσαν την Κ. να φιλήσει τον άγνωστο, σίγουροι ότι δε θα τολμούσε ποτέ να κάνει κάτι τόσο παράτολμο. Τη στιγμή που άκουσε την πρόταση των φίλων της τα δέκα ΟΧΙ ορθώθηκαν απειλητικά μπροστά της. Αλλά αυτή τη φορά κάτι είχε αλλάξει.. Παρότι σκεφτόταν το όχι με όλη τη δύναμη του μυαλού της, κάθε κύτταρο του κορμιού της αποζητούσε το ναι. Έτσι σ' εκείνη τη μοιραία στιγμή υπερίσχυσαν για πρώτη φορά τα θέλω της και διάλεξε αυτό που ποθούσε η καρδιά της. Όχι τον άγνωστο, το θάρρος που είχε κρυμμένο μέσα της.

Η Κ. σηκώθηκε δίχως ενδοιασμό, έστρωσε το φόρεμα της και άφοβα κατευθύνθηκε προς εκείνον.

Ο Α. ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτήν.. Ζούσε τη ζωή στο έπακρο, δεν έμπαινε σε καλούπια, αξιοποιούσε την κάθε στιγμή. Έγραφε σ' ένα ταξιδιωτικό περιοδικό για τις υπέροχες στιγμές που ζούσε, παρακινώντας και τους αναγνώστες του να κάνουν το ίδιο. Το ψευδώνυμό του? “Ο μικρός πρίγκηπας”, το αγαπημένο βιβλίο της Κ. Δεν το ήξερε, αλλά ήταν αυτός που έγραψε το αγαπημένο της άρθρο, αυτό που κρατούσε μέσα στις σελίδες του ημερολογίου της. Εκείνη την περίοδο, πες το παιχνίδι της μοίρας, έγραφε για το καλοκαίρι στην πόλη της Κ. Θα έμενε εκεί 3 μήνες.

Όταν η Κ. μπήκε στο μαγαζί, ο Α. αναγνώρισε στο βλέμμα της φαινομενικά ντροπαλής κοπέλας το ίδιο ανήσυχο πνεύμα που χαρακτήριζε τον ίδιο. Η ίδια άσβεστη φλόγα έκαιγε μέσα τους, τον έκανε να μη μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Την παρατηρούσε πολλή ώρα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτή η κοπέλα απέναντί του δε θα μπορούσε ποτέ να ορθώσει το ανάστημά της, θα άφηνε μια ζωή τη φλόγα αυτή να την αναλώνει.

Αναλογιζόμενος όλα αυτά, αναπάντεχα είδε την Κ. να κατευθύνεται προς αυτόν. Δίχως να το περιμένει ένιωσε τα απαλά της χείλη να αγγίζουν τα δικά τουˑ δειλά στην αρχή, με μια απροσδόκητη θέρμη στη συνέχεια.. Ήταν τόσο βαθύ που ένιωσε στιγμιαία την ψυχή του ν' αγγίζει τη δική της.. Αυτή η κοπέλα έκρυβε ένα ηφαίστειο μέσα της που ήθελε να εκραγεί.

Όταν τα χείλη τους αποχωρίστηκαν, ακολούθησε εκείνη η γλυκιά αμηχανία που κάνει το πρώτο φιλί μοναδικό. Εκείνο το λεπτό τα ΟΧΙ άδραξαν την ευκαιρία κι εμφανίστηκαν μπροστά της, προσπαθώντας να συγκρατήσουν το πάθος που τόσα χρόνια είχαν δέσμιο. Η Κ. κατακόκκινη από ντροπή -όχι για το φιλί αλλά για το θάρρος της- έστριψε απότομα να φύγει. Οι προσδοκίες την έκαναν να νιώσει απίστευτες τύψεις και οι τύψεις την έκαναν να θέλει να εξαφανιστεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ένα δάκρυ θέλησε να κυλήσει στο μάγουλο της αλλά το κράτησε με όλη της τη δύναμη. Είχε ανοιχτεί σε άγνωστα νερά και παρότι βαθιά μέσα της ήθελε να τα εξερευνήσει, κωπηλατούσε αγωνιωδώς στη στεριά. Με μεγάλη δυσκολία προσπαθούσε να καταπνίξει όλες της τις παρορμήσεις, που με τη στιγμιαία της υπέρβαση βρήκαν ευκαιρία να αποδράσουν..

Ο Α. προσπάθησε να τη συγκρατήσει, αλλά αυτή έτρεχε ήδη έξω απ' το μαγαζί.

Εκείνη ήταν, όμως, η στιγμή για την υπέρβαση που λαχταρούσε η ψυχή του Α. Θα έτρεχε πίσω της ή θα έχανε για πάντα την κοπέλα μέσα στα μάτια της οποίας είδε ν' αντικατοπτρίζεται το άλλο του μισό. Ήταν τρελό, αλλά ένα φιλί ήταν αρκετό για να τον κάνει για πρώτη φορά να ερωτευτεί πραγματικά.. Με μια αποφασιστική κίνηση ήπιε ό,τι είχε απομείνει από το ποτό του κι έτρεξε πίσω της, αφήνοντας τους φίλους του(αλλά και τους φίλους της Κ.) σύξυλους γι' ακόμη μια φορά.

Όταν βγήκε έξω ήταν πλέον αργά, η Κ. δε φαινόταν πουθενά. Απογοητευμένος κίνησε προς την παραλία -δεν είχε καθόλου διάθεση να επιστρέψει στο μπαρ. Παρότι η λογική του έλεγε ότι θα την συναντούσε ξανά σε μια τόσο μικρή πόλη, το ένστικτο του όμως ήξερε ότι αν δεν την έβρισκε εκείνο το βράδυ θα την έχανε για πάντα. Το ήξερε γιατί στιγμιαία οι ψυχές τους είχαν ενωθεί. Ήθελε να την βρει, αλλά δεν ήξερε ούτε τ' όνομά της. Μέσα του μαινόταν μια μάχη. Ένα φιλί που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο.. Αυτή η μαγική στιγμή θα υπήρχε πλέον μόνο στη μνήμη τουˑ ή μήπως μόνο στη φαντασία του?

Έτσι αναπάντεχα όπως την έχασε τη βρήκε ξανά. Καθισμένη στην παραλία η Κ. πολεμούσε τους εσωτερικούς της δαίμονες. Η ίδια μοίρα που τους έφερε κοντά μ' ένα στοίχημα, τους ένωσε ξανά.. Κάθισε δίπλα της αποφασισμένος αυτή τη φορά να της μιλήσει.

Έφυγες χωρίς να μου πεις ούτε τ' όνομά σου”
Τι σημασία έχει?”
Μεγάλη”
Είμαι η Κ..”
Είμαι ο Α..”
Ακολούθησε μια στιγμιαία σιωπή, την οποία αυτή τη φορά έσπασε η Κ.
Γιατί το κάνεις αυτό”
Ποιο?”
Γιατί με ακολούθησες? Δε σου έφτασε αυτό που έγινε εκεί μέσα?”
Τυχαία σε βρήκα”
Τι κάνεις τότε εδώ? Γιατί μου μιλάς ακόμη?”
Γιατί εμείς οι δυο μοιάζουμε πολύ”
Γιατί το λες αυτό? Δε με ξέρεις καν.. Πώς βγάζεις συμπεράσματα από ένα φιλί?”
Κι όμως σε ξέρω πολύ καλύτερα απ' όσο νομίζεις”
Τώρα απλά μου την πέφτεις”
Αλήθεια λέω.. Το είδα στα μάτια σου”
Ωραία, την έκανες την πλάκα σου, γύρνα στους φίλους σου”
είπε και τα δέκα ΟΧΙ της διαγράφηκαν στο σκοτεινό της βλέμμα
Ο Α. δίστασε για μια στιγμή βλέποντας τα, αλλά πολύ γρήγορα βρήκε την απάντηση που θα έκανε τα όχι να χλωμιάσουν ξανά
Δώσε μου μια ευκαιρία.. Άσε να σου αποδείξω ότι ξέρω τι κρύβεις μέσα σου. Αν κάνω λάθος πες το μου και δε θα σ' ενοχλήσω ποτέ ξανά”
Ποιο το νόημα?”
Έχεις να χάσεις κάτι?”
Όχι”
είπε, και για πρώτη φορά ένα όχι την οδήγησε στην πορεία που επιθυμούσε..

Ο Α. της απάντησε αφηρημένα, κοιτώντας τη θάλασσα

Είσαι μια νέα κοπέλα που λαχταρά να ταξιδέψει, να γνωρίσει τον κόσμο, ν' αποκτήσει νέες εμπειρίες, να ονειρευτεί και να γράψει για όλα όσα ονειρεύεται.. Έχεις μέσα σου, όμως, δέκα τεράστια ΟΧΙ που μπαίνουν εμπόδιο στα σχέδιά σου. Με μια γρήγορη μαντεψιά θα έλεγα ότι είναι ο φόβος ότι θ' απογοητεύσεις τους γονείς σου που σε κρατά δέσμια. Ένα μικρό ναι, όμως, αρκεί για να ισοπεδώσει αυτά τα ΟΧΙ. Και αυτός είναι ο δεύτερος φόβος σου. Έχεις ζήσει τόσο καιρό τηρώντας τους κανόνες που εσύ έθεσες στον εαυτό σου, μένοντας αυστηρά εντός ορίων, που φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό αν τα ξεπεράσει. Έχεις συνηθίσει, επίσης, τόσο την ασφάλεια των δεσμεύσεων που φοβάσαι το άγνωστο και την αβεβαιότητα της ελευθερίας.. Κρύβεις, ωστόσο, μια φωτιά που σου καίει τα σωθικά, έχεις αστείρευτο πάθοςˑ όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις. Αυτό σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα δε θ' αντέξεις και θα κάνεις την πολυπόθητη υπέρβαση. Αγαπημένος σου ήρωας είναι ο μικρός πρίγκηπας, ένας μικρός ήρωας με τεράστιες πράξεις. Ααα, και δε σε τρόμαξε το φιλί μ' έναν άγνωστο, αλλά το πώς σ' έκανε αυτό το φιλί να νιώσεις..”

Η Κ. σάστισεˑ πώς μπορούσε αυτός ο άγνωστος να την ξέρει καλύτερα από άτομα που ήταν δίπλα της μια ζωή? Και αυτό που είπε για το φιλί.. Βαθιά μέσα της ήξερε ότι ήταν αλήθεια, αλλά αυτός πώς μπορούσε να ξέρει κάτι που δεν τολμούσε να παραδεχτεί ούτε στον ίδιο της τον εαυτό?

Κοίταξε κι αυτή αφηρημένα τη θάλασσα κι ακολούθησε άλλη μια στιγμή σιγής..
Τελικά αναστέναξε και του απάντησε
Πώς τα μάντεψες όλα αυτά?”
Δεν τα μάντεψα, σε ξέρω”
Μη λες βλακείες”
Σου είπα εμείς οι δύο μοιάζουμε πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζεις”
Και το κατάλαβες όλο αυτό από ένα φιλί?”
Όχι, το κατάλαβα απ' τα μάτια σου. Απ' τη στιγμή που μπήκες στο μαγαζί με τράβηξε το βλέμμα σου.”
Τώρα μου την πέφτεις πάλι”
Λίγο, αλλά λέω την αλήθεια..”
Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε πιστεύω”
Με τι ασχολείσαι Κ.?”
Άλλαξε θέμα απότομα.
Η Κ. ξαφνιάστηκε λίγο, αλλά του απάντησε όπως στον καθένα
Είμαι δικηγόρος. Δηλαδή σχεδόν.. Μόλις πήρα το πτυχίο μου”
Μάλιστα”
Εσύ?”
Ίσως σου φανεί περίεργο αυτό που κάνω”
Τι είναι?”
Ταξιδεύω από μέρος σε μέρος και γράφω σ' ένα περιοδικό για τα ταξίδια μου”
Και σε πληρώνουν για να το κάνεις αυτό?”
Καλά μη νομίζεις ότι είμαι μέσα στα λούσα.. Έχω απλά ένα μισθό που καλύπτει μεταφορικά και πρώτες ανάγκες. Έχει χρειαστεί πολλές φορές να δουλέψω παράλληλα. Τώρα, για παράδειγμα, ψάχνω για καμιά δουλειά εδώ για το καλοκαίρι”
Θα μείνεις εδώ όλο το καλοκαίρι?”
Εννοείται! Πώς θα γράψω για την πόλη αν δεν τη γνωρίσω?”
Και 3 μήνες θα γράφεις μόνο για την πόλη μου?”
Δε θα είναι και τα τρία άρθρα για την πόλη, θα γράψω για τις περιπέτειες μου εδώ”
Σκοπεύεις να έχεις και περιπέτειες?”
Και το σημερινό τι ήταν?”
Το θέμα του πρώτου σου άρθρου?”
Όχι.. Μια αξέχαστη περιπέτεια. Ή ζωή μας Κ. δεν είναι τίποτε χωρίς τις μοναδικές της στιγμές.”
Αυτό είναι υπέροχο..”
Γι' αυτές τις υπέροχες στιγμές γράφω. Αυτές τις στιγμές ενθαρρύνω τους αναγνώστες να ζήσουν. Γι' αυτό ξεχώρισα εσένα, γιατί είδα τη δίψα σου να ζήσεις τις δικές σου περιπέτειες και να κάνεις το δικό σου κολλάζ από στιγμές.”
Ό,τι αξίζει είναι οι στιγμές, λοιπόν..”
Κάπως έτσι”

Η Κ. σκέφτηκε ότι είχε περάσει η ώρα, αλλά δεν ήθελε ακόμη να διακόψει τη συνάντησή τους. Συνέχισε την ψιλή κουβέντα
Σπούδασες κάτι?”
Έχει σημασία?”
Όχι, απλά προσπαθώ να παρατείνω τη συζήτησή μας”
Δημοσιογραφία”
Κι εγώ ήθελα”
Και γιατί δεν το έκανες?”
Δεν έχει μέλλον..”
Τι να το κάνεις το μέλλον χωρίς παρόν?”
Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι”
Ποτέ δεν είναι αργά”
είπε και της έκλεισε το μάτι

Η αλήθεια είναι ότι θα 'θελα να κάνω κάτι παρόμοιο με αυτό που κάνεις εσύ”
Θέλει κότσια”
Το ξέρω”
Εγώ πιστεύω ότι έχεις, απλά πρέπει να το πιστέψεις κι εσύ”
Είσαι πολύ γλυκός”
Δεν είμαι, την αλήθεια λέω”

Η Κ. χαμογέλασε και αφέθηκε γι άλλη μια φορά στα χείλη του. Το φιλί τους αυτή τη φορά ήταν πιο τρυφερό, χωρίς όμως να χάνει τη μαγεία της πρώτης φοράς. Τ' αστέρια, λες και ένιωθαν αυτό που γινόταν σ' εκείνη την παραλία, έλαμψαν δυνατότερα και τους έλουσαν με το ρομαντικό τους φως..

Εκείνο το καλοκαίρι δεν έμοιαζε με κανένα. Οι δύο τους μοιράστηκαν έναν έρωτα, που δεν έμοιαζε με κανέναν απ' όσους έζησαν και θα ζούσαν στο μέλλον.. Ήξεραν ότι δεν είχαν χρόνο έτσι τον έζησαν στο έπακρο με όλο το πάθος της ψυχής τους, τον ένιωσαν με όλες τους τις αισθήσεις. Αγαπήθηκαν βαθιά, με όλη τη δύναμη της νιότης τους. Ο ένας έκανε τον άλλο να νιώθει πιο ζωντανόςˑ κυρίως η Κ. Τα άδεια της πνευμόνια γέμισαν με τον αναζωογονητικό αέρα του έρωτα κι ένιωσε να αναπνέει για πρώτη φορά. Ήταν ένα καλοκαίρι με περισσότερη αγάπη απ' όση γνωρίζουν άλλοι σε μια ολόκληρη ζωή.

Τα καλοκαιρινά ειδύλλια τελειώνουν για διάφορους λόγους. Όταν, όμως, όλα έχουν ειπωθεί μένει μόνο ένα πράγμαˑ οι καλοκαιρινοί έρωτες σβήνουν από τον αιθέρα σαν διάττοντες αστέρες, ένα θεαματικό πέρασμα φωτός από τα ουράνια μια λάμψη αιωνιότητας, και σε μια στιγμή εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω μόνο μια ανάμνησηˑ την υποψία ενός τέλειου καλοκαιριού..

Με το τέλος του καλοκαιριού έφτασε και η ώρα για τον Α. να φύγει, να γράψει για το επόμενο μέρος που θα μάγευε τους αναγνώστες του.. Έφυγε με μισή καρδιά, ξέροντας ωστόσο ότι αυτό ήταν το τίμημα της ζωής που είχε επιλέξει. Από 'δω και πέρα τα άρθρα του δε θα ήταν ποτέ ξανά ίδια.. Με μια δόση μελαγχολίας, αλλά με πολύ περισσότερη έμπνευση από τη μούσα που άφησε πίσω του, δεν άργησε να πάρει προαγωγή και να χαράξει πορεία και σε μέρη του εξωτερικού.. Η ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού δε θα έσβηνε ποτέ από μέσα του, μαζί με την υπόσχεση ενός γράμματος που δεν ήρθε ποτέ.. Ήταν πολλές οι στιγμές που αναρωτήθηκε αν ήταν αληθινή ανάμνηση ή φενάκη, μέσα του όμως ήξερε την αλήθεια..

Η Κ. πληγωμένη γύρισε στην καθημερινότητα, και άρχισε την άσκησή της ως δικηγόρος. Μετά την παρέκκλιση εκείνου του καλοκαιριού, επέστρεψε στις προσδοκίες, τα δέκα ΟΧΙ της. Εκείνο το ναι την έκανε να πιστέψει στη σιγουριά των όχι. Μαζί με το ναι ξεχάστηκε και η υπόσχεση εκείνου του γράμματος. “Θέλω εσύ να μου στείλεις πρώτη, να μπεις στη διαδικασία να γράψεις.. Έτσι μόνο θα ξέρω ότι είσαι στο σωστό δρόμο” της είχε πει. Έθαψε την υπόσχεση σ' ένα κρυφό συρτάρι μαζί με τη φωτογραφία τους και τις αναμνήσεις της, αποφασισμένη να μην το ανοίξει ποτέ.

Χώρισαν μ' ένα φιλίˑ αποχαιρετισμός και υπόσχεση μαζί

Δύο μήνες μετά...

Δύο μήνες μετά, βρέθηκε εξαντλημένη απ' τη ρουτίνα της ζωής της, να σείεται όλο της το είναι λαχταρώντας τη φυγή. Μια φυγή σαν τη δική του. Μια ακατανίκητη επιθυμία να κυνηγήσει το κοινό τους όνειρο.

Δύο μήνες μετά, ο Α. της “έστειλε” την απάντηση στην ερώτηση που δεν τόλμησε να ρωτήσει.

Όταν έπεσε στα χέρια της το αγαπημένο της περιοδικό, το θεώρησε μια υπέροχη φυγή απ' τη δική της πραγματικότητα. Ήξερε από ποιο άρθρο θα άρχιζε, παρόλο που θα της θύμιζε εκείνον.. Αυτό που δεν είχε μάθει ακόμη ήταν ότι ο “μικρός πρίγκηπας” ήταν ο Α. Ο ίδιος άνθρωπος που είχε μαντέψει ότι ο αγαπημένος της ήρωας είναι ο φιλόσοφος-εξερευνητής μικρός πρίγκηπας που ψάχνει το μυστικό της αγάπης.

Πώς να το ήξερε άραγε” δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη σκέψη της
μια εικόνα εκείνης της βραδιάς εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά στα μάτια της
κι ένα ρίγος -σαν το δικό του χάδι- διαπέρασε τη σπονδυλική της στήλη

Διαβάζοντας το άρθρο δεν πίστευε στα μάτια της. Η αλήθεια της ζωής της, η ιστορία του έρωτά τους, ο πόνος της(δικός της και δικός του), όλα γραμμένα στο χαρτί, σ' ένα άρθρο του αγαπημένου της ταξιδιωτικού περιοδικού και ο “μικρός πρίγκηπας” ο αγαπημένος της.

Άραγε γι' αυτό να την είχε αγγίξει τόσο ο συγγραφέας? Να ήταν μοίρα ή αδερφές ψυχές?

Έσκισε τη σελίδα και την έβαλε στο ημερολόγιό της, μαζί με την άλλη.. Διαβάζοντας αυτά τα λόγια ήξερε πλέον τι έπρεπε να κάνει. Ήξερε τι ήταν αυτό που την έτρωγε τόσο καιρό. Ήξερε ότι είχε έρθει ο καιρός ν' ανοίξει τα δικά της φτερά. Να δεχτεί το ναι και ν' αποδεσμευτεί. “Τι να το κάνεις το μέλλον χωρίς παρόν?” της είχε πει εκείνο το βράδυ, τώρα καταλάβαινε ότι είχε δίκιο. Τώρα καταλάβαινε ότι το καλοκαίρι έπρεπε να τελειώσει για ν' αρχίσει το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή της. Τώρα καταλάβαινε γιατί περίμενε να του γράψει αυτή -αυτός της είχε ήδη γράψει.

Ίσως η μοίρα τους έφερνε ξανά κοντά, ίσως και όχι. Η Κ. είχε κάνει όμως την πολυπόθητη επιλογή της.

Ένα χρόνο μετά ο Α. έλαβε τελικά το γράμμα που περίμενε..

Ένα καλοκαίρι τόσο διαφορετικό απ' όλα τ' άλλα...
Όλα άρχισαν μ' ένα φιλί και τελείωσαν έτσι..
Ο έρωτας.. Ένα θέμα για σύντομο διήγημα.



Μια φορά κι ένα καλοκαίρι...

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

In the still of the night..



"Faces in the night"

Ήθελα ν' ανεβάσω κάτι διαφορετικό και μου ήρθε η έμπνευση πριν λίγες μέρες... Αυτή είναι μια συλλογή φωτογραφιών, ένα αφιέρωμα στα άγνωστα πρόσωπα που εμφανίζονται πίσω μας στις φωτογραφίες μας.. Στο συγκεκριμένο "κολλάζ" έκανα απλά μια μικρή επεξεργασία στις φωτογραφίες(χρώμα, σκίαση, περικοπή) σε όλους τους άγνωστους πίσω μου.. Enjoy












Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Κι έβλεπα τα τρένα να περνάνε..

Και παρασύρθηκα σε μια δίνη αναμνήσεων, ένα στροβιλισμό συναισθημάτων, μια άξαφνη αναπόληση των "κεραυνών" στη ζωή μου.. Ένα πρόσωπο που πέρασε τόσες καταιγίδες δε θα 'πρεπε να 'χει παράπονο. Έζησα πολλά, μα θέλω ακόμη περισσότερα, ένα ανικανοποίητο αίσθημα έλλειψης με αναλώνει. Τι έχω κάνει, τι δεν έκανα.. Τι έπρεπε να κάνω και πώς. Κολυμπώ σ' έναν άδειο ωκεανό και μόνο το παγόβουνο με συντροφεύει. Μια φιλική εικόνα περνά από μπροστά μου ξαφνικά και ζωγραφίζεται το πρόσωπό σου στο κενό. Μήπως δε ζω? Μήπως κοιμάμαι? Μήπως οφθαλμαπάτη είναι αυτό? Σε ψάχνω στο λαβύρινθο, εκεί που μου 'πες να σε περιμένω, αλλά δε φάνηκες ποτέ... Μια πόρτα κλειδώθηκε ερμητικά και άλλη μια μπροστά μου, να κολυμπήσω ή στο γκρεμό να πέσω? Η μόνη επιλογή είναι να γίνουν τα πράγματα με το δικό μου τρόπο. Όχι δεν περιμένω να νικήσω, αλλά να πέσω όπως θα το διαλέξω εγώ. Κι ύστερα θα σηκωθώ και μ' όλη μου τη δύναμη ή θα τα παίξω όλα ή θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο. Το βλέμμα μου χάθηκε στην άβυσσο του απόλυτου τίποτα, η σκέψη μου πέταξε σε ανύπαρκτους γαλαξίες, το σώμα μου, κενό πια, λες και χάνεται σε μια μαύρη τρύπα.. Εκείνη την ώρα, μια ώρα κρίσιμη, μια ώρα αποφάσεων, πάλι δεν έκανα τίποτα. Πάλι δεν είπα τίποτα. Ούτε ένα βήμα μπροστά, ούτε ένα πίσω. Έμεινα απλά στην αποβάθρα κι έβλεπα τα τρένα να περνάνε...




Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Η αγάπη....και τα άλλα δεινά (ή τα άλλα δεινά σκέτο!)

  Την επόμενη μέρα ξύπνησα γεμάτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ήξερα ότι το σχέδιο μου δούλευε ρολόι. Η μοναδική μου επιθυμία, η ευχή που έκανα τα βράδια, είχε αρχίσει να εκπληρώνεται. Ίσως να μην ήταν όπως τη φανταζόμουν, αλλά στην θεωρία το είχε πιάσει το νόημα. Σιγά-σιγά γινόμουν η γυναίκα της ζωής του. Αυτή που θ' αγαπούσε πιο πολύ απ' όλες. Η κοπέλα που θα της χάριζαν την αγάπη τους τα γαλάζια του μάτια. Η μόνη που θα εμπιστευόταν. Η μόνη... Έτσι με αποκάλεσε την προηγούμενη μέρα. Ήμουν πλέον σίγουρη. Το τρελό μου σχέδιο πήγαινε καλά. Αυτή που ίσως δεν πήγαινε καλά ήμουν εγώ, αλλά δεν με ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο. Ναι, επισήμως είχα ανοίξει την πόρτα της παράνοιας και είχα αρχίσει να βαδίζω προς τα μέσα...

   Στο σχολείο ήμασταν καλύτερα από ποτέ. Ο Άγγελος ήταν πιο άνετος, πιο χαλαρός, πιο ανοιχτός μαζί μου. Έμοιαζε ανακουφισμένος από ένα τεράστιο βάρος που κουβαλούσε στις πλάτες του από καιρό. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Ήμουν εγώ αλήθεια η αιτία της ευτυχίας του; Μα ναι... Δεν μπορεί να ήταν κάτι άλλο. Τις υποψίες μου αυτές τις βεβαίωσε ο ίδιος, σαν να διάβασε τις σκέψεις μου, λίγη ώρα μετά. Μου το είπε και τα μάτια του έκρυβαν μέσα τους τόση συγκίνηση, που έμοιαζαν σαν 2 καταρράκτες έτοιμοι να ξεχειλίσουν. Ένιωθα ότι ήμουν στα σύννεφα, ότι πετούσα. Τίποτα δεν μπορούσε να με προσγειώσει εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή σχεδόν τίποτα...



2 λόγια στα γρήγορα: η Ηλέκτρα έχει μιλήσει έξω απ' τα δόντια με τον Άγγελο για το θέμα της ομοφυλοφιλίας και κατάφερε να τον κάνει να ανοιχτεί και να την εμπιστευτεί.. Πλέον η φιλία τους βασίζεται σε πιο γερά θεμέλια και η Ηλέκτρα -μέσα στην παράνοιά της- είναι τρισευτυχισμένη.. Αυτή είναι απλώς μια μεταβατική σκηνή γι' αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα... Η επόμενη σκηνή είναι η αποκάλυψη του μυστικού της Ηλέκτρας.. Για ποιο λόγο η ζωή της ήταν μια κόλαση μέχρι να γνωρίσει τον Άγγελο.. Δεν θα σας το αποκαλύψω ακόμη, όμως... Λέω να σας αφήσω λίγο με την αγωνία... ;)

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Η αγάπη......και τα άλλα δεινά (απόσπασμα)

Τα προηγούμενα αποσπάσματα που δημοσίευσα αφορούσαν το αρρωστημένο πάθος της Ηλέκτρας για τον ομοφυλόφιλο φίλο της.. Αυτά είναι απ' τη ζωή της πριν γίνει φίλη με τον Άγγελο(τον ήξερε, τα πήγαιναν πολύ καλά, της άρεσε, αλλά μετά από αυτά τα αποσπάσματα γίνονται φίλοι). Πολύ πριν μάθει ότι είναι είναι ομοφυλόφιλος. Όπως βλέπετε η ζωή της είναι πολύ δύσκολη και την περιγράφει πολύ απαισιόδοξα.. Μπορεί τα παράπονά της να σας φανούν ρηχά, αλλά την αληθινή τραγωδία της ζωής της, σας τη φυλάω για μια άλλη φορά. Για να μην υπάρξει μπέρδεμα, η ίδια περιγράφει τη ζωή της πολλά χρόνια αργότερα, αλλά σαν να τη ζει τότε(μη ρωτάτε περισσότερα, θα μάθετε αργότερα).. Ίσως τα αποσπάσματα αυτά να σας βοηθήσουν να καταλάβετε την παράνοια της ηρωίδας με το συγκεκριμένο άτομο, το μόνο άτομο που της έδειξε αληθινό ενδιαφέρον...

Τόση ώρα όμως σας μιλάω και δεν έχω συστηθεί. Όπως καταλάβατε είμαι η Ηλέκτρα. Όταν οι γονείς μου με ονόμασαν έτσι, ή με γρουσούζεψαν ή ήξεραν ότι η ζωή μου θα ήταν μία τραγωδία, σαν της αρχαίας Ηλέκτρας. Όταν είδα στο θέατρο την ομώνυμη τραγωδία κόντεψα να βάλλω τα κλάματα, καθώς καταλάβαινα το δράμα της, σαν να ήταν δικό μου. Για την ακρίβεια, ένιωθα ότι ζουσαμε το ίδιο δράμα! Η αντίδρασή μου αυτή είχε 2 συνέπειες: η πρώτη ήταν να πάρω 20 στο μαθημα της θεατρολογίας επειδή η καθηγήτρια με είδε και θεώρησε ότι πρόσεχα και έζησα την “κάθαρση”. Η δεύτερη συνέπεια, που ήταν και αρνητική, ήταν για μία ακόμη φορά να βιώσω τον εξευτελισμό απ' όλους τους δήθεν έξυπνους της τάξης μου που μου έδωσαν διάφορα προσωνύμια: “φυτό”, “γλειφτράκι των καθηγητών”, “ψευτο-κουλτουριάρα”, “χαζοβιόλα ρομαντική”, “ξενέρωτη” κι άλλα τέτοια χαριτωμένα... Κάποια μάλιστα μου είπε “είχες και στο χωριό σου θέατρα και παίρνεις 20 στην θεατρολογία;”... Ναι, είναι γεγονός, τα άτομα αυτής της ηλικίας γίνονται πολύ ευρηματικά όταν θέλουν να ταπεινώσουν κάποιον. Δεν μπορώ να πω ότι αδικώ τη ζήλεια τους, αφού η καθηγήτρια σε όλους τους υπόλοιπους έβαλε από 15 και κάτω, αλλά εγώ δεν έφταιγα και σίγουρα δεν άξιζα τέτοια συμπεριφορά. Το ξεπέρασα, όμως, όπως και χιλιάδες άλλες συμπεριφορές στο παρελθόν που δεν άξιζα...

Μετά το πρωινό(και τις άκαρπες προσπάθειες της μητριάς μου να με πείσει να φάω κάτι), ετοιμάστηκα σε χρόνο “dt” κι έφυγα αλαφιασμένη να προλάβω ένα σχολικό λεωφορείο, που όποτε αργώ να ξεκινήσω απ' το σπίτι(έστω κι ένα λεπτό) περνά νωρίτερα απ' τη στάση -έχετε καταλάβει βέβαια ότι είμαι η ζωντανή απόδειξη του νόμου του Murphy-! Τελικά εκείνη τη μέρα ήμουν τυχερή και το λεωφορείο πέρασε στην ώρα του. Ήμουν όμως σίγουρη ότι αυτό το σημάδι καλής τύχης, σύντομα θα γινόταν μεγάλη ατυχία! Ξέρετε, είμαι απ' τους ελάχιστους ανθρώπους -ίσως η μοναδική- που δεν θέλουν να τους ξεκινά καλά η μέρα... Ο λόγος είναι απλούστατος. Όταν η μέρα ξεκινά στραβά, τότε στη συνέχεια θα παραμείνει απλά υποφερτή. Όταν, ωστόσο, η μέρα μου ξεκινά με μία ικμάδα τύχης, τότε η υπόλοιπη μέρα είναι επιεικώς ένα βασανιστήριο!
Αφού συζήτησα λίγο με τους “φίλους” μου, συνάντησα και τον μοναδικό λόγο που συνεχίζω να έρχομαι σ' αυτήν την κόλαση. Τη μοναδική καλημέρα που θέλω να ακούω κάθε πρωί. Την πιο όμορφη φωνή του κόσμου. Τα πιο μαγικά μάτια που έχω δει στη ζωή μου. Την παρουσία που με καθηλώνει και με αναστατώνει ταυτόχρονα. Το άτομο που τρέμουν τα πόδια μου όταν με χαιρετάει και κόβεται η ανάσα μου όταν μου μιλάει. Τον μοναδικό μαθητή αυτού του σχολείου που δεν διστάζει να με χαιρετήσει ανοιχτά, ούτε να πει ότι με συμπαθεί. Τον πρώτο μου και μεγάλο έρωτα. Τον ένα και μοναδικό. Τον Άγγελο μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά...
Κυριολεκτικά αφού έτσι τον λένε και μεταφορικά επειδή από τότε που με γνώρισε με προστατεύει απ' τους υπόλοιπους. Ο Άγγελος είναι το πιο γνωστό αγόρι στο Λύκειο, το πιο γοητευτικό, το πιο ευγενικό, το πιο ευαίσθητο, το πιο ξεχωριστό. Ο τέλειος άντρας! Αυτός που όλες οι κοπέλες ονειρεύονται και όλα τα αγόρια ζηλεύουν. Ο μόνιμος Πρόεδρος της τάξης και του δεκαπενταμελούς. Αυτός που κανένας δεν τολμάει να του πάει κόντρα, όχι μόνο λόγω της “θέσης” του, αλλά και λόγω σώματος. Αν καταλαβαίνετε τι εννοώ...
Κι όμως...Αυτό το άτομο είναι ο μοναδικός που μου μιλάει...
Όταν ο Άγγελος με αποκάλεσε φίλη του και μου είπε τι έκανε για να με υπερασπιστεί, έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου! Όχι μόνο ήταν ο πρώτος που με είπε φίλη του και ο πρώτος που με υπερασπίστηκε, αλλά ήταν και ο έρωτας της ζωής μου! Αυτός που αγαπούσα έδειχνε έστω σημάδια συμπάθειας. Εκείνη τη στιγμή άρχισα να ονειρεύομαι ξανά μετά από πολύ καιρό... Μπόρεσα να πω ξανά τη λέξη “ελπίδα” μετά από 10 χρόνια... Κι όχι μόνο να την πω, αλλά και να τη νιώσω... Κι αυτό το γεγονός έκανε εκείνη τη στιγμή την πιο ξεχωριστή ημέρα της ζωής μου... Ήταν η μοναδική μέρα που ξεκίνησε καλά και τέλειωσε ακόμη καλύτερα! Για πρώτη φορά μετά από χρόνια γύρισα σπίτι με το χαμόγελο στα χείλη...