Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εν λευκώ

Τι θα έκανες αν σου χάριζα για λίγο την καρδιά μου;
Αν ήταν όλη δική σου, να τη διαχειριστείς όπως νομίζεις εσύ καλύτερα.
Αν σ' εξουσιοδοτούσα εν λευκώ να με φτάσεις στα άκρα.
Αν αφηνόμουν στο ρίσκο της αγάπης σου.
Πώς θα ήταν τα πράγματα τώρα;
Αν σου έστελνα λευκά όνειρα να βάψεις τους τοίχους τους με τα δικά σου χρώματα.
Ποια θα 'ταν αυτά;
Θα φώτιζαν άραγε τη ζωή μου;
Ή θα μου επέστρεφες όνειρα μουντά και γκρίζα, στραγγισμένα από ζωή;
Αν σου έδινα όλη την εξουσία του κόσμου επάνω στην ψυχή μου,
τι θα έκανες;
Θα γινόσουν έρωτας;
Άραγε θα τόλμαγες;
Ή μήπως ζώντας εν λευκώ κι εσύ θα περίμενες επουράνιο σημάδι;

Σχόλια

  1. Θα είχες κουράγιο να "διαχειριστείς" το είναι μου;
    Ή μήπως είμαι δυνατότερη από εσένα τελικά;
    Θα με κρατούσες κοντά σου;
    Ή θα με επέστρεφες σε μια στιγμή θλιμμένη;
    Θα με ελευθέρωνες από το ψέμα μου;
    Ή θα με άφηνες πνιγμένη στην "αλήθεια";
    Θα το άντεχες;
    Ή σαν το τέρας πρόβαλλε θα έφευγες ηττημένος;
    Αλήθεια, θα μπορούσες;
    Η μήπως η αδυναμία μου ήταν για σένα τελικά η λύση;

    Σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου χάρηκα πολύ για την επιστροφή σου κι ακόμη περισσότερο χάρηκα που μετά από καιρό συμπληρώνουμε ξανά η μία αναρτήσεις της άλλης(αναμενόμενο πλέον).
      "Θα με κρατούσες κοντά σου;
      Ή θα με επέστρεφες σε μια στιγμή θλιμμένη;"

      Φιλάκια!

      Διαγραφή
    2. Με κέντρισε τόσο ο τίτλος -για ευνόητους "μποφιλιακούς" λόγους- που δεν μπορούσα να μη γράψω! :)

      Διαγραφή
    3. Κι εγώ για τους ίδιους "μποφιλιακούς" λόγους θέλησα να γράψω τη δική μου εκδοχή του τίτλου :)

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...