(Απόσπασμα)

« Είναι εύκολο να γοητεύσεις κάποιον αγγίζοντας τον. 

Η πρώτη επαφή έχει μια ανεξήγητη μαγεία. Ρίγη κατακλύζουν το κορμί σου, καθώς τα ερωτικά μηνύματα ταξιδεύουν μέσα από τους νευρώνες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τρέχουν να κατακτήσουν το μυαλό σου, την καρδιά σου.  

Πλημμυρίζεις από επιθυμία. Το δέρμα σου και το δέρμα του ερωτοτροπούν και πριν το καταλάβεις η σαρκική έλξη είναι ισχυρότερη από τη βαρύτητα.  

Όχι, όχι έτσι. Δε θέλω τα εύκολα.  

Το μεγάλο στοίχημα είναι να τον κερδίσω από εδώ που κάθομαι. Ανέπαφα.
Χωρίς να τον σφραγίσω με τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. »

Το συγκεκριμένο απόσπασμα ήταν μια έμπνευση της στιγμής, που με συνεπήρε ένα ψυχρό απόγευμα του φετινού χειμώνα. Είναι ένα από τα πολλά αποσπάσματα που γράφω έτσι, χωρίς να γνωρίζω σε ποια απ' τις πολλές ιστορίες -με τις οποίες καταπιάνομαι ανά διαστήματα- θα μπορούσε να "κουμπώσει". Το ταίριασμα γίνεται μονάχα πολύ αργότερα, όταν μια άλλη έμπνευση γεννά μια ανάγκη για κάποιο μονόλογο ή κάποια "ιδιαίτερη" φράση, καταλήγοντας έτσι να ψάχνω τα "drafts" που έχω καταχωνιάσει στα post it του laptop μου και τα οποία περιμένουν καρτερικά τη στιγμή της αξιοποίησής τους. 

Γιατί επέλεξα να δημοσιεύσω έτσι, ανώνυμο, έναν από τους "παραμένοντες" τη λίστας αναμονής; Δε γνωρίζω ούτε κι εγώ να σας πω την αιτία αυτής μου της παρόρμησης. Απλά κάτι μέσα μου μ' έσπρωξε να το κάνω. Όσο για το σε ποια ιστορία θα καταλήξει; Ας πούμε ότι έχω καταφέρει να περιορίσω τους υποψηφίους σε δύο(θέλω να ελπίζω). Θα δούμε. 

Εγώ ό,τι μου πει η Μούσα μου κάνω.