Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανακάλυψη ενός παλιού χειρόγραφου...

Η άβυσσος των ματιών σου.
Η φλόγα του βλέμματος σου.
Δυο ψυχές που γίνονται ένα.
Δυο κορμιά, μια στιγμή.

Ένα ατελείωτο κυνηγητό.
Ω ανεκπλήρωτε έρωτα.
Ήρθε η ώρα για το τέλος.
Όλα παίζονται απόψε...
Μια νύχτα αποπλάνησης.
Θύτης και θύμα και οι δυο.

Η νύχτα συνεργός σε μια αποπλάνηση.
Το σκοτάδι κρατά καλά κρυμμένα μυστικά.
Το τόξο του έρωτα πεταμένο σε μια γωνιά.
Τα βέλη του έχουν ήδη καρφωθεί.
Ο φτερωτός θεός κοιτά συγκινημένος από ψηλά.
Αβάσταχτη η γοητεία της αγάπης...
(2011)

Σχόλια

  1. κατι τετοια χειρογραφα τα αγαπω πολυ!
    μπραβο ΛιζαΚΙ ΜΟΥ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από χειρόγραφα άλλο τίποτα! Συνέχεια ανακαλύπτω πράγματα που δεν θυμόμουν καν ότι τα είχα γράψει!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

Αγαπώ το ξενύχτι, το ποτό και το τσιγάρο. Τις μικρές δόσεις θανάτου που μου υπενθυμίζουν ότι είμαι ακόμη ζωντανή. Αγαπώ το τίποτα, γιατί με βοηθά να αισθάνομαι "κάτι". Υπάρχω ή όχι; Ζω ή πέθανα; Κατά βάθος το ξέρω, οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μου. Θέλω, όμως, στ' αλήθεια να τις βρω; Αγαπώ τα πανσέληνα βράδια, μα πιο πολύ αγαπώ τα άδεια φεγγάρια, γιατί μου θυμίζουν εμένα. Σαν απογοητευμένα "Σ' αγαπώ" που έμειναν μισά και υψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα να μας θυμίζουν την έλλειψη τους. Θέλω να κατηγορήσω κάποιον για τη δική μου κατάντια, για το δικό μου απύθμενο κενό ·  δεν φταίει, ωστόσο, κανείς γι' αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσοι μας αγαπούν στ' αλήθεια θα πρέπει να μας αγαπούν γι' αυτό που πραγματικά είμαστε. Να μας αγαπούν με όλα μας τα κενά και για όλα μας τα μειονεκτήματα...