Μαύρα Μεσάνυκτα

Μια φωνή ακούστηκε στο βάθος...
Εκεί,
στο τέλος του κόσμου.

Το τελευταίο φως
σ' ένα σύμπαν που επικρατεί μονάχα σκοτάδι.
Εκεί που τα χρώματα σβήνουν,
κι έτσι, μουντά,
δεν θέλει να τα βλέπει κανένας.
Οι ήχοι σιώπησαν ξαφνικά
κι αντιλαλεί παντού η μουσική της σιγής.


Χρόνια χαμένα
κι όσα δεν έζησες
σε αντικρίζουν περιπαικτικά πριν εξαφανιστούν·
δεν θα γυρίσουν ξανά.

Διωγμένοι, κατατρεγμένοι,
από κάθε Παράδεισο,
από κάθε ευτυχία,
άνθρωποι μόνοι.


Νόμιζα ήταν η Κολαση.
Τελικά ήταν μονάχα το Καθαρτήριο...