Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παραδεισένια Ναυάγια

Μεγαλώνουμε μόνοι.
Όσοι άνθρωποι κι αν μας περιστοιχίζουν,
η μοναξιά γίνεται η ταυτότητα μας.
Μέσα στο πλήθος διακρίνεις καραβοτσακισμένες ψυχές,
βυθισμένες ελπίδες, συντρίμμια αθωότητας.
Άγνωστες ιστορίες
συνθέτουν ένα σκοτεινό κολλάζ,
ένα ρέκβιεμ για μοναχικές καρδιές.

Άκουσε το τραγούδι, είναι η μελωδία του πόνου σου.
Άνοιξε την καρδιά σου, αγκάλιασε τον και γίνετε ένα.
Όταν πάψεις να τον αρνείσαι θα σου μαρτυρήσει τα μυστικά του.
Μονάχα έτσι θα μεγαλώσεις·
προχωρώντας μόνη. 

Σχόλια

  1. "Όσοι άνθρωποι κι αν μας περιστοιχίζουν,
    η μοναξιά γίνεται η ταυτότητα μας."

    Πόσο αληθινό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς η αληθινή μοναξιά βρίσκεται μέσα μας, κι όταν την νιώθουμε δεν έχει καμία σημασία αν είμαστε σ' ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους, αν έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν πραγματικά, αν έχουμε έναν ώμο να γείρουμε.. Γιατί είναι η μοναξιά η μόνη αλήθεια μας...

      Διαγραφή
    2. Το ζήτημα είναι να βρούμε έναν τρόπο ώστε να πραγματοποιήσουμε τη μετάβαση στο επόμενο στάδιο, σ' εκείνο που τα έχουμε βρει ξανά με τον εαυτό μας και δεν νιώθουμε μόνοι πια γιατί εμείς οι ίδιοι μας αγαπάμε πλέον...

      Διαγραφή
    3. Μακάρι να καταφέρουμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...