Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΣΟΥ

Άλλο πια δεν έμεινε στη μνήμη μου,
μονάχα εκείνες οι ακτές.
Νύχτες πανσέληνες·

Τα κύματα ψιθύριζαν στα αυτιά μου
μια μελωδία μυστική, μεθυστική.
δική μου και δική τους.
Έτσι έμειναν στη μνήμη
-σαν συνωμοσία της φύσης, μαγική.


                   ***

Κανείς δεν μιλάει πλέον για εκείνον τον απαλό παφλασμό.
Οι ζωές τους φαντάζουν πολύ σημαντικές
για να αναλώνονται σε αρχαίες μαγείες της φύσης.
Κανείς δεν ακούει πια το τραγούδι της.
Κανείς δεν υμνεί το μεγαλείο της.
Κανένας δεν μιλάει πια για μακρινές ακτές...


                   ***

Σαν όνειρο,
σαν οπτασία,
σχηματίζεται η μορφή σου ακόμη στον αφρό.
Ο ρομαντικός χορός του νερού και της άμμου
μιλά για σένα, μόνο για σένα.
Κι ένα "γιατί;" πλανάται στον αέρα.

Τα ψαροπούλια σε ψάχνουν
και φάλτσα για σένα τραγουδούν
μα εσύ δεν εφάνης ποτέ.
Και τούτες οι ακτές έχουνε γίνει για σένα
χώρες ξένες, μακρινές.

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα·
με νύχτες πανσέληνες, στίχους και κύματα...

3 σχόλια: