Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Θλιβερές Ιστορίες

Μέσα από τη βροχή αναδύεται εκείνη·
μια μορφή λαβωμένης γυναίκας.
Σαν να βαδίζει αόρατη,
κανείς δεν την είδε,
κανείς δεν την ξέρει.

Βαδίζει αμίλητη,
σκυθρωπή,
μια μελαγχολική φιγούρα στο πλήθος.
Τι ψάχνει άραγε;

Σκόρπιες εικόνες περνούν απ' το μυαλό της,
στο βάθος πάντοτε εκείνος.
Ο τέλειος άγνωστος
-τον ερωτεύτηκε αιφνιδίως.
Σαν κοριτσάκι δεκαέξι χρόνων
που γνώρισε τον κεραυνοβόλο έρωτα.

Συνεχίζει να προχωρά πληγωμένη,
φορώντας ένα γυάλινο προσωπείο
-έτοιμο από στιγμή σε στιγμή να σπάσει.
Γιατί δεν την παρατηρεί κανείς;

Μια ιστορία κάποτε όμορφη
αρχειοθετήθηκε κι εκείνη στην κατηγορία της τραγωδίας.
Ο απογοητευμένος έρωτας καταχωνιάστηκε στο σκουριασμένο συρτάρι.
Τα άλλοτε ζωτικά συναισθήματα έγιναν θηλιά στο λαιμό
-και την έπνιξαν.

Σκοντάφτει και σωριάζεται στο μονοπάτι.
Μονάχη και αβοήθητη,
εκτεθειμένη στην ανελέητη μοίρα.
Ο κόσμος προσπερνά βιαστικός·
κανείς δεν έχει χρόνο για θλιβερές ιστορίες...

3 σχόλια: