Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θλιβερές Ιστορίες

Μέσα από τη βροχή αναδύεται εκείνη·
μια μορφή λαβωμένης γυναίκας.
Σαν να βαδίζει αόρατη,
κανείς δεν την είδε,
κανείς δεν την ξέρει.

Βαδίζει αμίλητη,
σκυθρωπή,
μια μελαγχολική φιγούρα στο πλήθος.
Τι ψάχνει άραγε;

Σκόρπιες εικόνες περνούν απ' το μυαλό της,
στο βάθος πάντοτε εκείνος.
Ο τέλειος άγνωστος
-τον ερωτεύτηκε αιφνιδίως.
Σαν κοριτσάκι δεκαέξι χρόνων
που γνώρισε τον κεραυνοβόλο έρωτα.

Συνεχίζει να προχωρά πληγωμένη,
φορώντας ένα γυάλινο προσωπείο
-έτοιμο από στιγμή σε στιγμή να σπάσει.
Γιατί δεν την παρατηρεί κανείς;

Μια ιστορία κάποτε όμορφη
αρχειοθετήθηκε κι εκείνη στην κατηγορία της τραγωδίας.
Ο απογοητευμένος έρωτας καταχωνιάστηκε στο σκουριασμένο συρτάρι.
Τα άλλοτε ζωτικά συναισθήματα έγιναν θηλιά στο λαιμό
-και την έπνιξαν.

Σκοντάφτει και σωριάζεται στο μονοπάτι.
Μονάχη και αβοήθητη,
εκτεθειμένη στην ανελέητη μοίρα.
Ο κόσμος προσπερνά βιαστικός·
κανείς δεν έχει χρόνο για θλιβερές ιστορίες...

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

Αγαπώ το ξενύχτι, το ποτό και το τσιγάρο. Τις μικρές δόσεις θανάτου που μου υπενθυμίζουν ότι είμαι ακόμη ζωντανή. Αγαπώ το τίποτα, γιατί με βοηθά να αισθάνομαι "κάτι". Υπάρχω ή όχι; Ζω ή πέθανα; Κατά βάθος το ξέρω, οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μου. Θέλω, όμως, στ' αλήθεια να τις βρω; Αγαπώ τα πανσέληνα βράδια, μα πιο πολύ αγαπώ τα άδεια φεγγάρια, γιατί μου θυμίζουν εμένα. Σαν απογοητευμένα "Σ' αγαπώ" που έμειναν μισά και υψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα να μας θυμίζουν την έλλειψη τους. Θέλω να κατηγορήσω κάποιον για τη δική μου κατάντια, για το δικό μου απύθμενο κενό ·  δεν φταίει, ωστόσο, κανείς γι' αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσοι μας αγαπούν στ' αλήθεια θα πρέπει να μας αγαπούν γι' αυτό που πραγματικά είμαστε. Να μας αγαπούν με όλα μας τα κενά και για όλα μας τα μειονεκτήματα...