ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

14 Ιουνίου 2014

Ώρα 23:12

Μια ακόμη βαρετή ημέρα πλησίαζε στο τέλος της...

Ενώ καθόμουν μόνη, προσπαθώντας να σκοτώσω την τελευταία ώρα μέχρι την πολυπόθητη αναχώρησή μου απ' τη δουλειά, αποφάσισα να γεμίσω τη σιγή του άδειου γραφείου με τις μουσικές περιπέτειες της Lana Del Rey. Κι όπως έπαιζε αργά, απαλά, ίσως μελαγχολικά, το Blue Jeans άθελα μου συλλογίστηκα πως αν ποτέ ερωτευόμουν κάποιον με την πρώτη ματιά, μια αόρατη ορχήστρα θα εκτελούσε αυτό το τραγούδι μέσα στο μυαλό μου.

Τότε σήκωσα το βλέμμα. Εμπρός μπροστά μου, πάνω από τα φυτά που κοσμούσαν το σιδερένιο φράχτη, διαγραφόταν ολόγιομο το φεγγάρι. Και καθώς η ολόχρυση πανσέληνος -τόσο κοντά μα τόσο μακριά- έλουσε με το φως της τα μάτια μου, ενώ η μουσική εκείνη υπόκρουση του κεραυνοβόλου έρωτα χάιδευε τα αυτιά μου. Ερωτεύτηκα εκείνη τη στιγμή -σαν να 'ταν η πρώτη φορά. Ερωτεύτηκα ξανά το φεγγάρι και μ' ερωτεύτηκε κι εκείνο, λούζοντας με με λίγο παραπάνω φως. Έμοιαζε σαν να ανέβηκε λίγα εκατοστά πιο ψηλά στον ουρανό, μόνο και μόνο για να με κοιτάει κατάματα.

Στη μοναξιά εκείνης της πανσελήνου, η πρόζα του επόμενου τραγουδιού χαράχτηκε στην καρδιά μου "I was going to be the other woman. Who belonged to no one. Who belonged to everyone". Ίσως και να 'ναι έτσι. Τα πλάσματα της νύχτας να ανήκουν μόνο στο φεγγάρι...