ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ

Για πολλούς η καθημερινότητα είναι άσχημη. Όχι για μένα. Έχω μάθει να τη βλέπω σαν λευκό καμβά. Την ομορφαίνω με ιδέες και όνειρα. Όνειρα από μετάξι...

Ονειροπολώ μέρα και νύχτα. Στη μοναξιά του σπιτιού και στην πληθώρα του κόσμου έξω. Είναι στιγμές που ονειροπολώ ενώ βρίσκομαι με παρέα. Στιγμιαία, μονάχα, αφαιρούμαι, μα η φωνή των φίλων με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ζοφερή ή όχι, δεν ξέρω να σας πω. Στο νου μου τη ζούσα πάντα σαν drama queen. Δεν το έμαθε κανείς, ποτέ. Μόνο εσείς το ξέρετε.

Τα όνειρα μου παίρνουν συχνά μορφή -έχω το συνήθειο να τα φυλακίζω σε λέξεις ή στίχους. Τις πιο πολλές φορές το έργο μένει μετέωρο, δίχως τέλος· μια άλλη ονειροπόληση έχει τρυπώσει στο μυαλό μου. Δεν τις πετώ ποτέ στον κάλαθο των αχρήστων τις μισοτελειωμένες σκέψεις. Μόνο τις αναβάλλω επ' αόριστον, μέχρι το όνειρο να μου χτυπήσει ξανά την πόρτα. Ίσως αύριο ολοκληρώσω τη σκέψη που ξεκίνησα πριν δέκα χρόνια. Μπορεί, δεν ξέρω. Ίσως να καταπιαστώ με μια καινούρια. Ίσως να δώσω μια ολότελα απρόσμενη τροπή σε μια τωρινή. Κανείς δεν ξέρει.

Το υπερκινητικό μου μυαλό παίζει παιχνίδια αξιοπερίεργα. Θέτει δικούς του κανόνες. Δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από αυτό που θέλει. Φταίει που συμβαδίζει τόσο καιρό με μεγάλες ιδέες και εξαίρετα ιδανικά. Μόνιμος κάτοικος στη χώρα της λογοτεχνίας. Αεικίνητο στη σφαίρα της φαντασίας.  Γι' αλλού ξεκινώ κι αλλού με πάει. Και τώρα δα, δεν ήθελα να γράψω αυτά, εκείνο μου τα υπαγόρευσε. Ο νους μου έχει την τάση να συνθέτει αναρχικά. Να ζει στο δικό του κόσμο. Σωστό ή λάθος, δεν ξέρω να σας πω. Εγώ ό,τι μου είπε γράφω.