ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΝΥΚΤΟΣ

Είναι στιγμές που νιώθω ότι ο χρόνος έχει παγώσει για μένα, ενώ οι ζωές των άλλων τρέχουν, τρέχουν ασταμάτητα. Κι εγώ εδώ, μόνη, στάσιμη. Κάποτε είχα γράψει ότι και το κενό είναι συναίσθημα. Ακόμη το πιστεύω. Ακόμη το νιώθω. Πώς περιγράφεις άραγε ένα συναίσθημα ανύπαρκτο;

Σημείο αναφοράς μου, ακόμη, οι νύχτες και το φεγγάρι. Συμμέτοχοι -ή συνένοχοι άραγε;- στις συγγραφικές μου απόπειρες, κοινωνοί των σκοτεινών μου συναισθημάτων, μόνοι μάρτυρες των όσων συντελούνται στην ψυχή και το χαρτί μου...

Γράφω, αλλά το γράφω; Τι είναι εκείνο που προκαλεί το χέρι να κυλήσει επάνω στο χαρτί, την καρδιά να νιώσει ξανά, τα μάτια να δακρύσουν;

Τις στιγμές εκείνες, που γίνομαι ένα με τον πόνο μου και σέρνομαι συναισθηματικά, κυλισμένη στην αυτολύπηση, που το κενό παίρνει τον έλεγχο της σακατεμένης μου ύπαρξης, τόσο, που γίνομαι εγώ η ίδια ένα κινούμενο κενό, τι είναι αλήθεια και τι ψέμα; Σταμάτησε ο χρόνος στ' αλήθεια ή μόνη μου βυθίζομαι στην κινούμενη άμμο; Κινούνται, άραγε, όσοι βρίσκονται γύρω μου ή βυθίζονται κι εκείνοι στο δικό τους τίποτα;

Τίποτα... Είναι ωραίο το τίποτα. Να μη νιώθεις, να μη σε αγγίζει η ζοφερή πραγματικότητα. Να στέκεις αεικίνητος σε μια κολοσσιαία στιγμή ακινησίας και να περιμένεις απλά το τέλος.

Ποιο τέλος;

Κανείς δεν ξέρει... Το τέλος του πόνου; Το τέλος του κόσμου; Το τέλος της αναμονής; Το τέλος της αντοχής; Το τέλος της ύπαρξης σου; Περιμένω να μάθω κι εγώ. Γράφοντας σελίδες για το δικό μου κενό. Μουδιάζοντας τον πόνο.

Λίγο ακόμη τίποτα παρακαλώ...