Το χαμόγελο της (Μόνα) Λίζα...

Στιγμιότυπα στοργής και τρυφερότητας διαβρώνονται στην όψη του συντελεσμένου αύριο.

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...

Με λένε Τόνια.  Εκ του Αντωνία ορμώμενη.  Η ιστορία μου ξεκίνησε όταν μού έκοψαν δύο γράμματα από το βαφτιστικό μου, για να μου δώσουν νέο όνομα και νέα ιδιότητα. Επτά χαρακτήρες είναι πολλοί για να τους σηκώσει μια παιδική πλάτη, που ακόμη αναζητά το δικό της χαρακτήρα. Η ζωή μου ξεκίνησε με μία αφαίρεση. Μια αριθμητική πράξη μου έδωσε ταυτότητα, κι έγινε ο οδηγός μου για να ανακαλύψω τον κόσμο. Αγαπώ τους αριθμούς. Νιώθω ασφάλεια όταν με περιτριγυρίζουν αριθμητικά ψηφία. Οι αριθμοί είναι αναμφίσημοι και απαρέγκλιτοι. Απόλυτοι.  Η ζωή μου ήταν πάντοτε μαθηματικά. Κάθε στιγμή, κάθε ανάμνηση, μεταφραζόταν σε ένα αριθμητικό σύνολο. 12 χρόνια σχολείο, 6 χρόνια σπουδών, 2 πτυχία. 5 ξενόγλωσσοι τίτλοι, 8 αριστεία, 250 διαγωνίσματα. 6 αγώνες στίβου, 2 παραστάσεις χορού, 1 ρεσιτάλ πιάνου. 5 σχέσεις, 32 ημέρες διακοπών, 8 μήνες συγκατοίκησης. 476 γραπτά μηνύματα, 23 πρώτα ραντεβού, 19 πρώτα φιλιά. Οι αριθμοί όριζαν το είναι μου. Τίποτα δεν διατάρασσε τη γεωμετρί...

Μόνοι στο μαζί. Ζητώντας το λίγο γιατί το πολύ δεν αρκεί. Πένητες του έρωτα σε μιας νυχτιάς κραιπάλη ξοδεύοντας αλόγιστα ηδονική σαμπάνια και έναστρα φιλιά. Καρτερικά και μυστικά προσμέναμε του έρωτα και της σκιάς του πόθου μονοπάτι. Η ανάσα σου στην κλείδα μου δίνει πνοή στο άδειο κέλυφος. Στο στήθος που βρυχάται. Ακολουθώ δαγκωματιές - χάρτης ευλαβικός των λάφυρων της σάρκας σου. Εγώ ο ταπεινός προσκυνητής το θείο θαύμα από τα χείλη σου ζητώ να μεταλάβω. Το σώμα μου στο σώμα σου. Διψά. Αναριγεί. Και φλέγεται. Γυμνή, πριν καν τα ρούχα μου πετάξω. Τα χέρια σου σμιλεύουν στο κορμί μου νέα ιδιότητα. Στις γλώσσες όλων των εθνών και των ανθρώπων γράφουν επάνω στο Συντελεσμένο Μέλλοντά μου. 12.03.2020

[ Page 5 ] Ώρα 15:28 Μια αγκαλιά από το πουθενά. Κάποιος εισέβαλε στο κάστρο της μοναξιάς μου. Ήταν εκείνος. Δεν περίμενα ότι θα τον έβλεπα . Πίστευα ότι τέτοια ώρα θα ήμουν ασφαλής. Απομονωμένη, με τάφρους ψυχρότητας για ασπίδα. Δεν κατάφερα να κρατήσω το προσωπείο. Το ήθελα. Μα δεν μπορούσα. Σου τα είπα όλα με μια ανάσα. Προδόθηκα. Την είχα ανάγκη τελικά αυτήν την αγκαλιά. Κι εσύ μου την έδωσες απλόχερα. Είδες πίσω από τη μάσκα. Κατάλαβες πως ήμουν στα χαμένα. Κι ύστερα με "μάλωσες" για το πιάτο που πρόδιδε το κενό μου. Όσο γεμάτο είναι το πιάτο, τόσο άδεια είμαι εγώ. Από τροφή και από συναισθήματα.  [...]

Σε ξέρω τόσο καλά  ̶   κι όμως  έχω ήδη ξεχάσει τα μάτια σου.

[ Page 1 ] 6 του Σεπτέμβρη 2019. Ώρα 10 και 31 πρώτα λεπτά. Χτυπάει το τηλέφωνο. Φέρει τα νέα που ήξερα, που περίμενα, που έτρεμα. Ώρα να φύγω. Σηκώνομαι, μα η θολούρα μου με οδηγεί στο νεροχύτη. Αντί να ψάχνω εισιτήρια, πλένω πιάτα. Σκέψη αδιανόητη να φύγω τρεις μέρες και να αφήσω τα πιάτα λερωμένα. Θυμάμαι τα εσώρουχα που από χθες είχα βάλει να μουλιάζουν. Θα φύγω και θα τους αφήσω πλυμένα βρακιά στην απλώστρα. Κάτι να με θυμούνται τις 3 ημέρες που θα λείψω. Κοιτάω τη βαλίτσα μου. Έτοιμη αποβραδίς. Σαν να το ήξερα. Σαν να περίμενα αυτή την πρωινή κλήση. Ο χθεσινός πυρετός έπεσε σήμερα το πρωί, τόσο ξαφνικά όσο ανέβηκε. Σαν να ένιωθα ότι κάτι ερχόταν, αλλά το σώμα μου δε μπορούσε να αναγνωρίσει τον εχθρό, πολεμώντας τον με το μόνο τρόπο που ήξερε: τον πυρετό. Η ώρα έχει πάει 12. Τα εισιτήρια κλείστηκαν, η λάντζα πλύθηκε, τα βρακιά απλώθηκαν. Έχω κάνει μπάνιο. Για κάποιο λόγο αδιανόητο το μυαλό μου απασχολεί μια κρέμα σώματος. Γιατί μου είναι απαραίτητο να ...

Στα τελευταία σου βήματα, το μυαλό μου φωτίστηκε. Rewind. Ώρα μηδέν. Επιστροφή στην αρχή. Τη στιγμή που άρχισαν όλα. *** Μία φορά κι έναν καιρό, γράφτηκαν όλα τα παραμύθια... Οι ζωές των ηρώων σημαδεύονται από ένα απροσδόκητο γεγονός, και μια αλληλουχία συμπτώσεων τους φέρνει αντίκρυ στο τρανό πεπρωμένο τους. Κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα μύθο. Ένα μύθο ολέθριο και τραγικό, όπως καθετί εξαίρετο. Η αθανασία κοστίζει ακριβά. Και στο βωμό της ρίχνονται εθελοντές, θύματα της εποποιίας του έρωτα. Ο πρωταγωνιστής έχει να διαβεί ένα συμβολικό μονοπάτι, να περάσει τις δοκιμασίες της μοίρας, για να βρεθεί στον προορισμό του. Ο Ηρακλής πρέπει να επιτύχει στους δώδεκα άθλους, ώστε να του χαριστεί η αθανασία. Το ίδιο του το δώρο είναι και η τιμωρία του. Και η κατάρα του είναι να επιθυμεί την πηγή της δυστυχίας του σφόδρα. *** Θα ήταν ψέμα εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι τη μέρα που σε γνώρισα. Εάν σου έλεγα ότι θυμάμαι αν ήταν πρωί, μεσημέρι, ή απόγευμα. Οι στιγμές μοιάζουν...

Πέρασες από τη ζωή μου σαν κομήτης κι εγώ σε καλωσόρισα σαν καλοκαίρι στο χειμώνα μου. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι σου ολόγιομο φώτισε τους ορίζοντές μου και μέσα στο σκοτάδι είδα ξανά την ξαστεριά. Βροχή αστεριών τα φιλιά σου κεντούν στο μαύρο μου ψηφιδωτό στην άδεια μου ζωή και γίνεται ταυτότητά μου η δερματοστιξία του έρωτα. Τα στιβαρά σου χέρια κύματα στη θαλασσοδαρμένη μου ακτή. Διηγούνται ιστορίες για φευγαλέες απολαύσεις και για τα δευτερόλεπτα που ξεγλιστρούν · Άμμος χρυσή που τη σαρώνει ο άνεμος, ακρογιαλιές νέες να δημιουργήσει. Χάδι επιδέξιου βιολονίστα συνθέτει στο κορμί που αναρριγεί και πάλλεται νότες ηδονικές και ασυγκράτητες. Το καρδιοχτύπι - Μια συμφωνία σε Φα Μείζονα. μελοποιεί τη σονάτα της μοναξιάς μου. 14/10/2019 Ώρα 00:17

Στο τέλος της ζωής μου μέλλει να φτάσω όπως ήρθα γυμνή από ρούχα και υλικές ευτυχίες. Υπόλογη στον αδέκαστο εφοριακό της μοίρας αμείλικτος κοστολογεί τη ζωή μου. Τα χαρτιά μου θα κληθώ να παραδώσω. Κλείσιμο επιχείρησης- αναπόφευκτη συνταξιοδότηση. Τίτλους ιδιοκτησίας και τεκμήρια. Υπεύθυνες δηλώσεις ανευθυνότητας. Τα έργα μου, τα μη πραχθέντα και μια καρδιά πάντοτε αυθαίρετη. Κληροδοτήματα αναμνήσεων και ένα καταπίστευμα αγάπης επιτόκισμα που μου εναπέθεσαν έρωτες ημιυπαίθριοι πριν γκρεμιστούν συθέμελα. Τι μου ανήκει; Τι μου χαρίστηκε; Άραγε η ζωή μου άνηκε ποτέ; Ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας σε μια διαθήκη αδειανή. 04/11/2019

Περισυλλέγοντας το χάος, στο μονοπάτι της περίσκεψης ευρέθησαν νομάδες. Σταυροδρόμι συγκινήσεων. Το τέλος σε δυο ρόδες. Αδιέξοδο· Οιηματίες ονειροπόλοι γυρεύουν ασταμάτητα το νοητό ανόητο . Στης ματωμένης αυλόπορτας το κατώφλι Με έφεραν τρικυμισμένα βήματα ξανά και ένας νους κουρέλι. Στις αλλοπρόσαλλες λέξεις μου παραπατά η μουδιασμένη μου συνείδηση. Στροφές ακολουθεί ατέρμονες. Και κάμπτεται κι ελίσσεται και πάντα η ίδια μένει. 25.04.2019

Η μνήμη· κίονας του μυαλού από μάρμαρο και ατσάλι. Φενάκης υποστήριγμα. Σπασμένα κιγκλιδώματα. Βροχή από γυαλιά και θρύψαλα· κι ένας τρελός παραπατάει μεθυσμένος από οδύνη κι έρωτα. Στη δίνη της σκέψης. Στων αναμνήσεων τον τυφώνα. Αλήθειες ψεύτικες και όνειρα άδεια. Μικρός, παραδομένος - και μόνος. Μόνος στο φιλί. Μόνος στην καρδιά. Πριγκιπάτο μοναξιάς - ουδείς άνθρωπος νήσος. Μια ελατή απάτη - παραπέτασμα ασταθές- καλύπτει μια πραγματικότητα που δε θα υπάρξει ποτέ... 25.04.2019

Λευκά τα κρίνα και τα γιασεμιά, σαν όνειρα της νιότης μου· χαμένα. Στης θλίψης τα στενά αιώνιος συνεργός κι εχθρός θανάσιμος ο εαυτός μου. Σχέδια και πλάνα αδειανά και γίγνεσθαι ματαιωμένα. Σε μυστικά σοκάκια σιωπηλά μ' ελπίδες ψεύτικες δεσμεύτηκα. Λόγος οργής, λόγος σιωπής λέξεις κενές, προτάσεις άδειες. Και συμπληγάδες προσδοκίας που συνθλίβουν πάντα· εμένα. 30.06.2018

Σαν γλύπτη αρχαίου καλλιτέχνημα Διαγράφεται η πλάτη σου Καθώς ξαπλώνεις δίπλα μου γυμνός Η σκέψη σου ανέφελη Και τα πολύχρωμα σου όνειρα Ζωγραφίζουν στο πρόσωπό σου Χαμόγελο μικρού παιδιού Το αγόρι που έκανε σκανταλιά Ξυπνάει Όταν εσύ βυθίζεσαι Σε ύπνο γαλήνιο -Πόσο όμορφος γίνεται όταν παύεις να αντιστέκεσαι στον εαυτό σου!- Για να φωτίσει η παρουσία σου τα σκοτάδια μου Και η σιγανή ανάσα σου να γίνει σονέτο της νυκτός Σε ξενύχτι επουράνιο Λύτρωση να χαρίσει Στην ψυχή Του καταραμένου ποιητή.

Κι είναι οι ώρες που περνούν Κι είναι οι στιγμές που όλο ζητάνε Να επιζήσω προσπάθησα, λυπάμαι. Σε σταυροδρόμια κολασμένα βρέθηκα ξανά Λύτρωση αθάνατη να βρω· αλλά Σκότος και άβυσσος εμένα καρτερούν. Πουλιά που ελεύθερα πετούν Όρκους και όνειρα χαμένα· νοσταλγούν Θείο δώρο της λήθης. Να ζήσω άλλο μη μου λες Κι όλα όσα έγιναν εχθές Χρέος του παρελθόντος που πληρώνω. Φόρος ζωής Λόγω τιμής Αυλαία ματωμένη πέφτει τώρα. Χειροκρότημα. 

Ξημερώνει Όχι ρε φίλε, πάλι Δευτέρα, έχει καταντήσει αηδία... Φεύγουνε οι μέρες, πετούν και χάνονται κι εσύ κολλημένος, θαρρείς, στην ίδια θέση, ακινητοποιημένος από ένα ξόρκι -ή κατάρα;- να παρατηρείς τη ζωή να τρέχει. Να κυλάει σαν χείμαρρος· πηγαίος, ασταμάτητος, σαρωτικός. Για όλους εκτός από σένα. Εσύ. Υπόδουλος της φενάκης του γυαλιού. Ανίκανος να κάνεις βήμα μπρος ή πίσω. Αειθαλής ηδονοβλεψίας παγιδευμένος σ' έναν αντικατοπτρισμό ζωής, να παρακολουθείς το "εκεί" γιατί το "εδώ" δεν έχει πια κανένα ενδιαφέρον. Σαν τη γριά στο παράθυρο ένα πράγμα.  Έχει και τη γοητεία του το γυαλί. Οι άνθρωποι μοιάζουν ποιητικά απόμακροι και όμορφοι, σαν τους κοιτάς κρυμμένος πίσω από τη διάφανη ασπίδα σου. Χαμένοι στις σκέψεις τους, δε σε βλέπουν. Κι ούτε θες. Σου αρέσει απλώς να τους παρατηρείς· να σκαρφίζεσαι ιστορίες για εξαθλιωμένες πριγκίπισσες, δράκους που έχουν στερέψει από φωτιά και ιππότες σε μεταλλικά άλογα. Πριγκίπισσες γυμνές, μακριά από το σπίτι του...

A selfish giver Έπρεπε να επιβιώσω. Και για να το καταφέρω αυτό έπρεπε να σκληρύνω. Να γίνει το περίβλημα μου συμπαγές και αδιάτρητο. Ήταν καιρός ν' αρχίσω πια να σκέφτομαι κι εμένα. Από αυτό εξαρτιόταν ολόκληρη η ύπαρξη μου. Έτσι έγινα ο δοτικός εγωιστής. Ένα πλάσμα αξιοπερίεργο και σπάνιο. Ένα τρομαγμένο αγρίμι, που κρύβεται όταν οι προβολείς πέσουν επάνω του. Ήμουν πάντοτε εγώ, μα τώρα αγαπούσα τον εαυτό μου. Ή έστω προσπαθούσα. Έπρεπε. Θα ήμουν νεκρή αλλιώς. Έκρυψα τις ευαισθησίες μου πίσω από μια ατσάλινη ασπίδα και φόρεσα το προσωπείο της ευτυχίας. Ύψωσα τείχη γύρω μου, να κρατούν τον κόσμο μακριά μου. Ή εμένα μακριά τους; Δεν έπρεπε να τους αφήσω να δουν τους δαίμονες μου. Καιρός ήταν να φροντίσω και λίγο τον εαυτό μου. Δεν τους επέτρεπα πια να με πληγώσουν. Όσο κι αν προσπάθησα, ήταν αδύνατον να αφήσω πίσω όλες τις συνήθειες μου. Πώς μπορεί κάποιος να πάψει να νοιάζεται τους ανθρώπους; Έγινα μια ιδιόμορφη οντότητα, ένας χθόνιος θεός με χίλια πρ...

Προτού το νήμα κόψω Το στερνό Κι αντίο ζωγραφίσει Στα νέφη Η πνοή μου. Παγωμένη και ιπτάμενη Το δημιουργό της να βρει γυρεύει Σε θρόνους και θρήνους Στο τέλος της ζωής μου Σαν θα φτάσω Αναπόδραστα Ηττημένη Απ'τη τη θνητή μου σάρκα Και τον βασιλιά θάνατο. Πριν εξαϋλωθώ -Χους εις χουν- Και σκορπιστω στον άνεμο.

Σκέψεις εν ώρα σιωπής Πέντε αισθήσεις ατελείς και περιορισμένες. Σου δίνουν το μέσο να γνωρίσεις όλο τον κόσμο και ταυτόχρονα σε δένουν με νοερά σχοινιά στο φθαρτό σου σώμα. Απελπιστικά θνητό και μονοδιάστατο. Γέφυρα και τείχος την ίδια στιγμή. Ανυπότακτη φαντασία· τέμνεται και ταξιδεύει. Ρευστή κοιλάδα συγκινήσεων. Και ο νους, η λογική, ο ψυχρός τοκογλύφος που επιτοκίζει επιθυμίες και συναισθήματα μεταμορφώνεται σε άκαμπτη τροχοπέδη που ξαφνικά χάνει τη δύναμή της. Το συμπαγές σώμα διαλύεται κι εκατοντάδες μόρια πετούν στο άπειρο, στο αιώνιο, το αειθαλές, το ατέλειωτο. (25 Αυγούστου 2015)

Στις νύχτες, στους άδειους ουρανούς, σε φεγγαρόλουστες ακτές. Πρώτη φορά και τελευταία. Σαν από πάντοτε οικεία. Ψέμα γλυκό σαν δηλητήριο το πίνω. Ιουλιέτες κι άλλες για να συναντήσω. Μικρή καρδιά άδεια αγκαλιά ναυαγισμένο πλοίο. Νύχτα γραφής νύχτα σιωπής μοναχικές οι νύχτες. Πόθοι και μυστικά ανομολόγητες σκέψεις. Άστρα δίχως όνομα ήλιοι δίχως φως στόμα χωρίς φωνή σώμα δίχως πνοή. Σκοτάδι . (25 Αυγούστου 2015)