Ύμνος σε ένα άπιαστο όνειρο...

Άπιαστα όνειρα χάραξαν το νου μου.
Τ' άγγιξα με τη φαντασία μου
κι εκείνα μου χάρισαν το φως τους.

Μια εμπειρία μαγική
απλώθηκε μπροστά μου
με χρώματα και ήχους.

Φόντο λευκό,
ζωγραφισμένο από το χέρι ενός παιδιού.
Ποιο να 'ταν άραγε εκείνο το παιδί;

              ***

Σύντομα μεταμορφώθηκαν,
πήραν το τελικό τους σχήμα
και κυκλώθηκαν από ομίχλη.

Δυσδιάκριτα όνειρα
κι εγώ διαβάτης,
στην είσοδο,
προσπαθούσα να δω τι μου έκρυβαν.

Ήταν ντυμένα με έρωτα
και νύχτες αξημέρωτες.
Στο βάθος μουσική -ζω άραγε ή μήπως πέθανα;

Μέσα από την ομίχλη,
φάνηκες εσύ.
Κυκλωμένος από νότες.
Με μάτια που έλαμπαν.

Αλήθεια ή ψέμα,
δεν έμαθα ποτέ.
Και ούτε θέλησα...

Ζήσαμε μόνοι, κρυμμένοι απ' όλους.
Εγώ κι εσύ.
Εσύ, το όνειρο.
Ένα όνειρο άπιαστο.
Όνειρο απατηλό.

Μοναδικός μας σύμμαχος η νύχτα.
Νύχτες λευκές.
Νύχτες που υπήρξαν μόνο στο νου.
Νύχτες παραδεισένιες.
Νύχτες που δεν τις έζησε κανείς,
παρά μόνο εμείς οι δυο.

Δεν τις ξέχασα ποτέ.
Εσύ, όμως, βιάστηκες.
Έφυγες και δεν είπες τίποτα.
Μ' εγκατέλειψες στο σκοτάδι.

              ***

Εκείνο το βράδυ δεν ήρθες.
Κι έμεινα εγώ να περιμένω.

Είμαι ακόμη στην ίδια θέση,
μα εσύ ποτέ δεν εφάνης.

Σαν τη γοργόνα του μύθου
που χαράχθηκε στον βράχο
και λίγο-λίγο διαλυόταν στους αιώνες.

Απέμεινα εκεί,
μόνη,
να περιμένω.

Μισή στη ζωή
και μισή δοσμένη στο θάνατο.
Ίσως και να μη ζω πια, δεν ξέρω...