Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όναρ


Τα όνειρα...
Γρήγορα τρένα σε ράγες.
Εξαφανίζονται ξαφνικά αφήνοντας μια οφθαλμαπάτη πίσω τους.
Οπτασία.
Οι ονειροπόλοι ταξιδιώτες τους μετρούν τ' αστέρια
Πολλοί ξεκινούν για το μεγάλο ταξίδι. Λίγοι τα καταφέρνουν.
Οι περισσότεροι κάπου χάνονται.
Η ζωή τους πάει αλλού. Ανεβαίνουν σε λάθος τρένα. Κατεβαίνουν πολύ νωρίς.
Σύγχυση.
Το τρένο σταματάει σε πολλούς σταθμούς.
Κάποιοι σε φέρνουν πιο κοντά στον προορισμό.
Άλλοι είναι ένα μικρό διάλειμμα πριν ανέβεις ξανά στο τρένο.
Μα οι χειρότεροι είναι αυτοί που σε κάνουν να ξεχάσεις το ταξίδι όλως διόλου.
Φτιάχνεις μια υποψία ζωής -γύρω απ' το σταθμό- και βλέπεις τα τρένα να περνάνε.
Κι εσύ κολλημένος εκεί -μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας.
Ματαίωση.
Οι ράγες κάθε σταθμού είναι φτιαγμένες από διαφορετικό υλικό·
Σίδηρος, χρυσάφι, διαμάντια, λουλούδια ή αγκάθια.
Πολλοί ταξιδιώτες βλέποντας τα αγκάθια διστάζουν να προχωρήσουν.
Οι περισσότεροι δε μαθαίνουν ποτέ ότι μετά τα αγκάθια ακολουθεί ένας πολύτιμος σταθμός.
Οι λίγοι που τολμούν βρίσκουν ένα μονάχα·
Ευτυχία.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...