Η αγάπη....και τα άλλα δεινά (ή τα άλλα δεινά σκέτο!)

  Την επόμενη μέρα ξύπνησα γεμάτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ήξερα ότι το σχέδιο μου δούλευε ρολόι. Η μοναδική μου επιθυμία, η ευχή που έκανα τα βράδια, είχε αρχίσει να εκπληρώνεται. Ίσως να μην ήταν όπως τη φανταζόμουν, αλλά στην θεωρία το είχε πιάσει το νόημα. Σιγά-σιγά γινόμουν η γυναίκα της ζωής του. Αυτή που θ' αγαπούσε πιο πολύ απ' όλες. Η κοπέλα που θα της χάριζαν την αγάπη τους τα γαλάζια του μάτια. Η μόνη που θα εμπιστευόταν. Η μόνη... Έτσι με αποκάλεσε την προηγούμενη μέρα. Ήμουν πλέον σίγουρη. Το τρελό μου σχέδιο πήγαινε καλά. Αυτή που ίσως δεν πήγαινε καλά ήμουν εγώ, αλλά δεν με ενδιέφερε ούτε στο ελάχιστο. Ναι, επισήμως είχα ανοίξει την πόρτα της παράνοιας και είχα αρχίσει να βαδίζω προς τα μέσα...

   Στο σχολείο ήμασταν καλύτερα από ποτέ. Ο Άγγελος ήταν πιο άνετος, πιο χαλαρός, πιο ανοιχτός μαζί μου. Έμοιαζε ανακουφισμένος από ένα τεράστιο βάρος που κουβαλούσε στις πλάτες του από καιρό. Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο ευτυχισμένο. Ήμουν εγώ αλήθεια η αιτία της ευτυχίας του; Μα ναι... Δεν μπορεί να ήταν κάτι άλλο. Τις υποψίες μου αυτές τις βεβαίωσε ο ίδιος, σαν να διάβασε τις σκέψεις μου, λίγη ώρα μετά. Μου το είπε και τα μάτια του έκρυβαν μέσα τους τόση συγκίνηση, που έμοιαζαν σαν 2 καταρράκτες έτοιμοι να ξεχειλίσουν. Ένιωθα ότι ήμουν στα σύννεφα, ότι πετούσα. Τίποτα δεν μπορούσε να με προσγειώσει εκείνη τη στιγμή. Δηλαδή σχεδόν τίποτα...

2 λόγια στα γρήγορα: η Ηλέκτρα έχει μιλήσει έξω απ' τα δόντια με τον Άγγελο για το θέμα της ομοφυλοφιλίας και κατάφερε να τον κάνει να ανοιχτεί και να την εμπιστευτεί.. Πλέον η φιλία τους βασίζεται σε πιο γερά θεμέλια και η Ηλέκτρα -μέσα στην παράνοιά της- είναι τρισευτυχισμένη.. Αυτή είναι απλώς μια μεταβατική σκηνή γι' αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα... Η επόμενη σκηνή είναι η αποκάλυψη του μυστικού της Ηλέκτρας.. Για ποιο λόγο η ζωή της ήταν μια κόλαση μέχρι να γνωρίσει τον Άγγελο.. Δεν θα σας το αποκαλύψω ακόμη, όμως... Λέω να σας αφήσω λίγο με την αγωνία... ;)