Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Κι έβλεπα τα τρένα να περνάνε..

Και παρασύρθηκα σε μια δίνη αναμνήσεων, ένα στροβιλισμό συναισθημάτων, μια άξαφνη αναπόληση των "κεραυνών" στη ζωή μου.. Ένα πρόσωπο που πέρασε τόσες καταιγίδες δε θα 'πρεπε να 'χει παράπονο. Έζησα πολλά, μα θέλω ακόμη περισσότερα, ένα ανικανοποίητο αίσθημα έλλειψης με αναλώνει. Τι έχω κάνει, τι δεν έκανα.. Τι έπρεπε να κάνω και πώς. Κολυμπώ σ' έναν άδειο ωκεανό και μόνο το παγόβουνο με συντροφεύει. Μια φιλική εικόνα περνά από μπροστά μου ξαφνικά και ζωγραφίζεται το πρόσωπό σου στο κενό. Μήπως δε ζω? Μήπως κοιμάμαι? Μήπως οφθαλμαπάτη είναι αυτό? Σε ψάχνω στο λαβύρινθο, εκεί που μου 'πες να σε περιμένω, αλλά δε φάνηκες ποτέ... Μια πόρτα κλειδώθηκε ερμητικά και άλλη μια μπροστά μου, να κολυμπήσω ή στο γκρεμό να πέσω? Η μόνη επιλογή είναι να γίνουν τα πράγματα με το δικό μου τρόπο. Όχι δεν περιμένω να νικήσω, αλλά να πέσω όπως θα το διαλέξω εγώ. Κι ύστερα θα σηκωθώ και μ' όλη μου τη δύναμη ή θα τα παίξω όλα ή θα ακολουθήσω το δικό μου δρόμο. Το βλέμμα μου χάθηκε στην άβυσσο του απόλυτου τίποτα, η σκέψη μου πέταξε σε ανύπαρκτους γαλαξίες, το σώμα μου, κενό πια, λες και χάνεται σε μια μαύρη τρύπα.. Εκείνη την ώρα, μια ώρα κρίσιμη, μια ώρα αποφάσεων, πάλι δεν έκανα τίποτα. Πάλι δεν είπα τίποτα. Ούτε ένα βήμα μπροστά, ούτε ένα πίσω. Έμεινα απλά στην αποβάθρα κι έβλεπα τα τρένα να περνάνε...




3 σχόλια:

  1. Πριν λίγο ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Είπα να το γράψω κατευθείαν εδώ -αφού βρισκόμουν ήδη στο μπλογκ. Παρόλο που το έγραψα τώρα μόλις δεν έχω ιδέα τι προσπαθώ να πω.. Ήταν μια αυθεντική αυτόματη γραφή, καθώς οι λέξεις "ξεπήδησαν" από μέσα μου χωρίς εγώ η ίδια να καταλαβαίνω το νόημά τους. Με μια δεύτερη ματιά, τώρα, όλο και κάπου πάει το μυαλό μου, αλλά αυτό που προβληματίζει το υποσυνείδητό μου έχω την εντύπωση ότι είναι βαθύτερο..
    Όποιος, λοιπόν, θέλει να με ψυχολογήσεις αυτή τη στιγμή όλες οι απόψεις δεκτές, πληρωμή μόνο με αέρα κοπανιστό!!χαχαχα

    Όσο για τις ετικέτες? Απλά αυτές μου έκαναν "κλικ" και τις πάτησα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με μία πρώτη ανάγνωση μου δημιουργήθηκε η εξής σκηνή-εντύπωση στο μυαλό μου.. ότι το κείμενο μιλάει για μία γυναίκα (δεν ξέρω γιατί μου καρφώθηκε ότι είναι γυναίκα ο χαρακτήρας!) που ετοιμάζεται να πηδήξει μπροστά από ένα τρένο (αυτοκτονία) και γι' αυτό βλέπει όλη τη ζωή της να περνάει από μπροστά της.. αλλά στο τέλος δεν κάνει αυτό το βήμα μπρος. Αντίθετα, κοντοστέκεται, και ύστερα αναθεωρεί για τη ζωή, βλέποντας τα τρένα που περνάνε.

    Ουφ, το είπα. Νομίζω πως δικαιούμαι πανηγυρικά τον αέρα κοπανιστό. ^^

    Λίζα, θα το ξαναπώ.. κάνε κι άλλη αυτόματη γραφή γιατί βγαίνει χρυσός! Πολύ ωραίο κείμενο, με λίγες μόνο λέξεις δημιουργεί τόσα πολλά συναισθήματα και εικόνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχαχα λες??? Και μέσα να μην έπεσες τόσο καλή ανάλυση αξίζει διπλή ποσότητα αέρα κοπανιστού!!χαχαχαχα

      Μωρέ όποτε μου βγαίνει γράφω.. Αυτή τη στιγμή το υποσυνείδητό μου μόνο για σοκολάτες και σουβλάκια θα "γράψει"...χαχαχαχαχα

      Διαγραφή