Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν ξέρω...τίποτα...


Κοίταξε...
Δεν ξέρω...
Κάτι θέλω να πω, δε θυμάμαι τι...
Έχω χαθεί κι εγώ...
Ένα πιόνι στη σκακιέρα,
ένα χρώμα του αγέρα...
Ένα τίποτα, ανάμεσα στο τίποτα...
Δε ζω...Υπάρχω.
Είμαι εδώ?
Δεν ξέρω.
Μπορώ?
Δε μπορώ...
Μίλα μου λοιπόν εσύ κι ας μην ξέρεις...
Θα σου μιλήσω κι εγώ που δεν ξέρω καλύτερα...
Μιλώ, δεν ακούω...Ακούς, δε μιλάς...
Κι αντίστροφα...
Σ'ένα λαβύρινθο παραισθήσεων και οι 2...
Ούτε ξέρουμε τι είναι αληθινό...
Ετικέτες

Σχόλια

  1. η τάδε19 Μαρτίου 2012 στις 5:22 π.μ.

    Μπερδεμένο αλλά ωραίο. Όπως όλα τα μπερδεμένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λίζα21 Μαρτίου 2012 στις 6:41 π.μ.

    Ευχαριστώ πολύ.. Εκείνη τη στιγμή ήμουν σε μια φάση που δεν ήξερα ποια είμαι, τι είμαι και πού πάω.. Με είχαν πιάσει τα υπαρξιακά μου.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...
19 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα