Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ν' αγαπώ τον εαυτό μου και να τον μισώ ταυτόχρονα... Έμαθα να κλαίω χωρίς ντροπή και να γελάω με την ψυχή μου... Έμαθα να μη μετανιώνω γι' αυτά που αισθάνθηκα και να μην κοιτάω πίσω γιατί έχανα το δρόμο μπροστά μου... Μέσα από τις πιο μοναχικές στιγμές μου έμαθα ποια είμαι πραγματικά... Ο εαυτός μου ο χειρότερος εχθρός μου και ο φύλακας άγγελος μου...
Δεν είναι τόσο πεζή η καθημερινότητα, όσο την παριστάνουν μερικοί... Φτάνει μια λεπτομέρεια για να μετατραπεί σε γιορτή... Ένα λουλούδι στο κομοδίνο, ένα κερί στο τραπέζι, ένα χαμόγελο πλατύ... Δε φταίει η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα.....
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Το παραμύθι της ομοιοκαταληξίας...

Ξαφνικά σε βλέπω παντού
θάλασσα εσύ του μυαλού
γέφυρα του στεναγμού
στο απέραντο μπλε τ' ουρανού

Γελάω μα ο ήχος δε βγαίνει
κλαίω και το δάκρυ με καίει
αγάπη μου εσύ θλιμμένη
πόσα χρόνια χαμένη

Δέντρα, λουλούδια και θάμνοι
στο κεφάλι σμαραγδένιο στεφάνι
μια νύχτα που αυτός δεν εφάνη
όλα για μένα έχουν πεθάνει

Το κεφάλι στον τοίχω χτυπάω
την καρδιά απελπισμένα ρωτάω
μια θλίψη στα χείλη φοράω
ένας πόνος παντού... Πονάω, πονάω, πονάω...

Κόκκινα μάτια
καρδιά κομμάτια
άδεια κρεβάτια
γκρεμισμένα παλάτια

Το τηλέφωνο σιωπηλό
έτσι κι αλλιώς δε θέλω, δε μπορώ να μιλώ
στιγμές που σε φιλώ
ένα όνειρο απατηλό

Μαχαίρι σφιχτά κρατώ
ένα τέλος απελπισμένα ζητώ
ένα θάνατο για ποιητές ιδεατό
για αυτό που δεν ήταν γραφτό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου