Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα...

Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους...
Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου.

Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη.
Μια καρδιά για λάφυρο.

Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε,
ήτανε μια κακή ιδέα.

Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού
κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος.
Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες.
Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό.

Η μάχη αυτή αέναη,
δε σταματά ούτε μετά τη νίκη.
Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή.

Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου...
Άργησα να το μάθω.
Βιάστηκες να το ξεχάσεις.

Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα,
έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν.

Μοίρα;
Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα.
Φυσικό επακόλουθο θα σου πω.
Πάλι δε θα πεις τίποτα.

Δεν πειράζει.
Έχω συνηθίσει τις σιωπές..

Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα.
Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ.
Άλλη μια νύχτα που σε μισώ.
Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπώ...

Σχόλια

  1. «Άλλη μια νύχτα που σε μισώ.
    Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπώ...»

    Μιας που έχεις μέσα σου αγάπη,
    αυτή θα βρει τον τρόπο
    -όταν κοπάσει η πίκρα-
    και τους ανθρώπους
    για να εκφραστεί.
    Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σου σχόλιο, αν και οι στίχοι δεν είναι τόσο προσωπικοί, όσο φαίνονται με την πρώτη ματιά. Όταν καταλάβω κι εγώ τι μπορεί να απασχολεί πάλι το υποσυνείδητο μου, θα σου πω.. :)
      Καλή σου μέρα

      Διαγραφή
  2. Καλησπερα Μοναλιζα...
    Ειναι οντως αυτο το φυσικο επακολουθο; Η ισως μια επιλογη πιο ανωδυνη απο τον πονο του να ανηκεις καπου, να καιγεσαι, να ζηλευεις θανασιμα, να αγωνιας, να πεθαινεις για να ξαναγεννηθεις;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μα γλυκιά μου αυτή δεν είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων αυτής της ιστορίας; όταν κανείς δεν είναι πρόθυμος να κάνει αυτό το "κάτι παραπάνω"; όταν ίσως και να μην το θέλησαν αρκετά;

      Διαγραφή
  3. Γειά σου Λιζάκι..εδω ξεδιπλώνεις ένα καμβά με πολύ όμορφα χρώματα συναισθημάτων μελαγχολίας και ψυχικής έξαρσης ταυτόχρονα..εξαιρετικό..με μάγεψε..φιλάκια πολλά κοριτσάκι μου..ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σου εύχομαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ' ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου για τα όμορφα σου λόγια....

      Διαγραφή
  4. Αχ, Λιζάκι! Δεν έχω τι να σχολιάσω, τα μυαλά μας επικοινωνούν χωρίς να γνωρίζονται! Σου στέλνω Μποφίλιου να σου κάνει συντροφιά!
    http://www.youtube.com/watch?v=DJ7ucHiSgcE
    Πολλά φιλιά, γλυκιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι πλέον το έχουμε σιγουρέψει πως έχουμε μια ιδιαίτερη επικοινωνία χωρίς να γνωριζόμαστε καν....!

      αγαπημένη Μποφίλιου!!!
      *είν' οι σιωπές κι όχι τα λόγια που πονάνε*

      Διαγραφή
    2. Όσες φορές και να το έχουμε διαπιστώσει, συνεχίζω να εκπλήσσομαι!

      Διαγραφή
    3. είναι πραγματικά απίστευτο*

      Διαγραφή
  5. Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ-πολύ γλυκούλα μου!!

      Διαγραφή
    2. Απ' τη μια χαίρομαι που το ένιωσες τόσο "δικό σου", από την άλλη λυπάμαι γιατί νιώθεις τόσο έντονα αυτές τις στενάχωρες λέξεις.. Φιλάκια

      Διαγραφή
    3. Φιλάκια πολλά και σε ευχαριστώ που εκφράζεις πολλές φορές αυτό που θέλω να πω και δεν βρίσκω λόγια!!! <3

      Διαγραφή
    4. Σ' ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου...τα λόγια σου γι' ακόμη μία φορά με συγκινούν! <3

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ

Διαθήκη

Στο τέλος της ζωής μου μέλλει να φτάσω όπως ήρθα γυμνή από ρούχα και υλικές ευτυχίες. Υπόλογη στον αδέκαστο εφοριακό της μοίρας αμείλικτος κοστολογεί τη ζωή μου. Τα χαρτιά μου θα κληθώ να παραδώσω. Κλείσιμο επιχείρησης- αναπόφευκτη συνταξιοδότηση. Τίτλους ιδιοκτησίας και τεκμήρια. Υπεύθυνες δηλώσεις ανευθυνότητας. Τα έργα μου, τα μη πραχθέντα και μια καρδιά πάντοτε αυθαίρετη. Κληροδοτήματα αναμνήσεων και ένα καταπίστευμα αγάπης επιτόκισμα που μου εναπέθεσαν έρωτες ημιυπαίθριοι πριν γκρεμιστούν συθέμελα. Τι μου ανήκει; Τι μου χαρίστηκε; Άραγε η ζωή μου άνηκε ποτέ; Ψευδαίσθηση ιδιοκτησίας σε μια διαθήκη αδειανή. 04/11/2019