Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο φανταστικός εραστής

Ο φανταστικός εραστής

Η σκέψη μου πετάει σε σένα
που σ' ένιωσα δικό μου
κι όμως δεν σ' είχα ποτέ...

Αυτό που ζήσαμε δεν υπήρξε ποτέ
ήταν ένα όνειρο
κι ομως το ένιωσα τοσο αληθινό

Ένιωσα πράγματα που δεν ήξερα ότι υπήρχαν
Ταξίδεψα με τη σκέψη μου σε μέρη μαγικά
Η καρδιά μου φτερούγισε για σένα, όπως δεν θα φτερουγίσει για κανέναν άλλο

Νόμιζα πλάνη ήταν το όνειρό μου για σένα
Αλλά τελικά μια πλάνη ήταν η ζωή μου πριν σε γνωρίσω
πλάνη και η ευτυχία που νόμιζα ότι ζούσα

Ζούσα σε μία αυταπάτη
Πίστευα ότι τα είχα όλα
Αλλά μου έλειπε το κυριότερο

Η παρουσία σου γέμισε το κενό της καρδιάς μου
κι ας ήταν απουσία
Τα αισθήματα υπήρξαν έστω κι έτσι

Σε φέρνω στο μυαλό μου
Σε ξέρω τόσο καλά
κι όμως δεν μπορώ να σχηματίσω τη μορφή σου

Ίσως γιατί ποτέ δεν υπήρξες
Ίσως γιατί ποτέ δεν ήσουν δικός μου
Ίσως γιατί είσαι ένα ψέμα

Δεν γίνεται όμως να το δεχτώ αυτό
το άτομο που με συγκίνησε πιο πολύ απ' όλους
δεν μπορεί να το φαντάστηκα, το ένιωσα τόσο αληθινό

Δεν γίνεται να το πιστέψω
Δεν θέλω
Και δεν μπορώ

Αν όμως αυτή είναι η αλήθεια;
Πώς μπορώ να τη δεχτώ;
Πώς να προδώσω ένα κομμάτι της καρδιάς μου;

Βαθιά μέσα μου το ξέρω
Τίποτε δεν ήταν αληθινό
Να το πιστέψω όμως δεν θέλω και δεν μπορώ

Πρέπει καποια στιγμή να το δεχτώ
πρέπει ν' αποδεσμευτώ
Την αλήθεια να δω

Πρέπει να σε αφήσω....
Πώς ;
Πώς, όμως, αφήνεις τη ζωή σου;
Πρέπει να πάρω την απόφαση

Είμαι δυνατή και θα τα καταφέρω
Θα κάνω το αδύνατο, δυνατό
Για το καλό μου

Αντίο φανταστικέ μου εραστή
Αντίο μακρινό μου όνειρο
Αντίο μεγάλε μου έρωτα

Σ' αγαπώ

Αυτό το ποίημα το έγραψα ταυτόχρονα με μία απ' τις ιστορίες που γράφω... Υποτίθεται ότι το γράφει η πρωταγωνίστρια της ιστορίας... Κάποια στιγμή ίσως μιλήσω και για την ίδια την ιστορία...
Καληνύχτα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κακή ιδέα...

Μια κακή ιδέα... Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι για τους γενναίους... Μα ήμασταν δειλοί αγάπη μου. Εμείς οι δυο πολεμιστές, σε ανέλπιδη μάχη. Μια καρδιά για λάφυρο. Δεν ήταν έρωτας αυτό που ζήσαμε, ήτανε μια κακή ιδέα. Ο μικρός φτερωτός θεός κοιτούσε αλλού κι εμείς βιαστήκαμε να κάνουμε το λάθος. Αθόρυβα, σαν δυο ύπουλοι εγκληματίες. Θέαμα γελοίο συνάμα και τραγικό. Η μάχη αυτή αέναη, δε σταματά ούτε μετά τη νίκη. Σύντομα έμαθα ότι ο έρωτας δεν έχει νικητή. Κάποιες λέξεις φτιάχτηκαν για να ακούγονται μόνο με τη φωνή σου... Άργησα να το μάθω. Βιάστηκες να το ξεχάσεις. Έτσι αθόρυβα όπως άρχισαν όλα, έτσι ήταν γραφτό να τελειώσουν. Μοίρα; Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μοίρα. Φυσικό επακόλουθο θα σου πω. Πάλι δε θα πεις τίποτα. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις σιωπές.. Άλλη μια νύχτα θα μιλώ με σκιές και φαντάσματα. Άλλη μια νύχτα που εσύ δε θα 'σαι εδώ. Άλλη μια νύχτα που σε μισώ. Γιατί δε μ' άφησες να σ' αγαπ...

Δέκα τοις εκατό

«Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μόνον το δέκα τοις εκατό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου του. Συγκρατήστε αυτήν την πληροφορία, θα σας χρειαστεί αργότερα». Με αυτά τα λόγια την υποδέχτηκε η δόκτωρ Περνέλ στο γραφείο της. Η κυρία Έβανς την παρακολουθούσε με καχυποψία. Δεν ήταν μονάχα η ριζοσπαστική κλινική έρευνα, στην οποία δέχτηκε να λάβει μέρος, που την τρόμαζε. Περισσότερο δυσκολευόταν να εμπιστευτεί τη νεαρή γυναίκα απέναντι της. Ήταν εκ φύσεως επιφυλακτική απέναντι σε επιστήμονες με ηλικία αντιστρόφως ανάλογη με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Δεν καταλάβαινε πώς ένα παιδί, που βρισκόταν στο πανεπιστήμιο πριν από μερικά χρόνια, θα μπορούσε να επιτύχει εκεί που απέτυχαν επιστήμονες που κουβαλούν δεκαετίες εμπειρίας και μελέτης. Η Νικόλ Περνέλ ήταν διδάκτωρ στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και διευθύντρια του τμήματος Νευροβιολογίας του κέντρου βιοϊατρικής έρευνας Ρ.Α.Κ. Στα 35 της χρόνια είχε ήδη ένα βιογραφικό που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι της. Φυσικά, δε θα είχε καταφ...