Χάθηκε η λογική...

Χάθηκε η λογική

Έχει χαθεί η λογική

δεν ξέρω πού εχει πάει

Έχει χαθεί η λογική

γιατί η καρδιά αγαπάει...

Τα γράμματα προκαλούν συγκίνηση

οι αριθμοί χιλιάδες αναμνήσεις

Πόσες φορές τους έγραψες

Δεν μπορείς πια να μετρήσεις.....

Σ' αγαπώ

Μου λείπεις

Θέλω να σε δω

Λίγες οι λέξεις, τεράστιο το νόημα.....

Η δύναμη του λόγου,

του λόγου και του πόνου....

Τηλέφωνα, τηλέφωνα απεγνωσμένα

Καρδιές ραγισμένες, απελπισμένες

Δάκρυα καυτά, γεμάτα πίκρα

Άκλητες στεναχώριες...

Ο φόβος του ονείρου

Ο φόβος των αναμνήσεων

Ο φόβος των νυχτερινών σκέψεων

και “επισκέψεων “ γεμάτων απουσία...

Πρέπει.....

Θέλω...

Όχι...

Ίσως...

Μήπως;

Όχι...

Χάθηκε η λογική

η τρέλα με κυρίευσε....

Πόνος, πόνος, πόνος

Πόνος βαθύς

Ένα παράθυρο στο χθες θέλω ν'ανοίξω

όλα τ' άσχημα να διώξω

Στο παρελθόν μου να πηδήξω

να 'ξερες πόσο....

Στις μνήμες να χαθώ

να μην ξαναξυπνήσω

κάθε μέτρο να το χάσω

τα πάντα να ξεχάσω

Όσο ο ήλιος θ' ανατέλλει

εγώ θα κάνω όνειρα

Όσο θα ζω αυτή την πλάνη

εσένα θα ζητώ

Ασταμάτητα, αμετάκλητα, αμετανόητα

Άσκοπα......

02.09.2010

Το ποίημα αυτό το έγραψα σε μια ακόμα στιγμή βαρεμάρας(σε περίοδο εξεταστικής), που οι λέξεις κατέκλυζαν το μυαλό μου κι εγώ απλά τις κατέγραφα όπως τις σκεφτόμουν.... Γενικά στην ποίηση, κυρίως δε στην έμπνευση της στιγμής, είμαι υπέρ της "αυτόματης γραφής", της αυθόρμητης δηλαδή γραφής των σκέψεών σου σ' ένα χαρτί έτσι όπως σου έρχονται κατά λέξη, οπότε δεν προχώρησα σε καμιά ιδιαίτερη επεξεργασία, απλά φρόντισα ν' αφαιρέσω λεπτομέρειες που χαλούσαν το σύνολο... Η αλήθεια είναι, ότι θυμίζει πολύ τον "Πληθυντικό Αριθμό" της Κικής Δημουλά(ένα απ' τα αγαπημένα μου ποιήματα) σε λέξεις, φράσεις, συνοχή, αλλά δεν ήταν σκοπός μου... Απλά έτυχε...

Θα γίνω γραφική αν πω ότι για μία ακόμη φορά δεν ξέρω τι σημαίνει;

Πραγματικά δεν έχω αυτή την πρόθεση, αλλά σε μια αυθόρμητη δημιουργία, πολύ δε περισσότερο όταν μιλάμε για "αυτόματη γραφή", δεν ξεκινάς να γράφεις με αφορμή ένα συγκεκριμένο συμβάν, αλλά για να εκτονώσεις κάπου τις σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό σου... Το ερέθισμα μπορεί να έχει δοθεί καιρό πριν, απ' οτιδήποτε... Ίσως να αφορά εσένα, ίσως ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, ίσως όλους, ίσως κανέναν.... Πιθανόν να προέρχεται από μια ταινία, ένα βιβλίο, μια συζήτηση που άκουσες τυχαία στο δρόμο.... Μπορεί να γεννήθηκε πριν λίγες μέρες, μπορεί πριν μερικά χρόνια... Ποτέ δεν ξέρεις.... 

Δεν είναι μαγική η λογο-τεχνία;